Heen en terug naar de Ardeche

Na de dood van mijn moeder elf jaar geleden kreeg ik een mapje met papieren in mijn bezit die te maken hadden met mijn jong gestorven zusje. Drie weken na de dood van mijn moeder stierf een andere zus en de weken erna waren zwaar. De papieren verdwenen in een doos en raakten in de vergetelheid. Totdat ik vanmorgen iets zocht en dat mapje weer tegenkwam. Het blijkt dat mijn moeder alles heeft bewaard wat met dat overlijden in 1952 te maken had. Zelfs de rekening van de taxi naar het ziekenhuis zat erbij. Ontroerende handgeschreven condoleancebrieven, ook uit het buitenland, ik heb ze allemaal zitten lezen. Wij wisten natuurlijk wel dat ons zusje gestorven was, er stond altijd een foto van haar in de huiskamer. Maar over het gebeuren zelf werd niet gesproken terwijl wij mijn moeder toch heel open was. Ik heb deze papieren ook nooit gezien, dit moet ze goed verstopt hebben, ze hield het voor zichzelf. Als laatste bladerde ik door dit plakboekje terwijl de tranen over mijn wangen ...

Ze had het beloofd, Heidi van de blog Het huis van tante Alice . Aan het eind van de zomer vertelde ik op mijn blog dat ik een volgende zomer graag tomaten   wilde die allerlei kleurtjes zouden hebben. Heidi reageerde met de belofte dat zij wel zaad zou sturen. Gisteren mocht ik een envelop open maken met de inhoud die jullie hierboven zien. Op de pagina's informatie over de verschillende rassen en zaaiinstructies. Hieronder alle zakjes met tomatenzaad en bovendien nog wat zakjes met bloemenzaad. Ik ben hier zo blij mee. Ik kan niet wachten tot we in Frankrijk zijn, dan ga ik de tuinkamer direct inrichten als kraamkamer voor al mijn kwekelingen.  En wat zat er in die bruin papieren zak? Laat ik eerst even vertellen dat Heidi een opleiding tot herborist heeft gedaan, het werken met kruiden dus. Ik kreeg van haar drie potjes met eigengemaakte crèmes. Het meest linkse, die met St. Jansolie en wintergreen zou Mart kunnen helpen als hij weer eens last kreeg van het carpeltu...

Vrijdags is middelste zoon altijd thuis voor de kinderen maar vandaag ging hij met zijn vader een klus afmaken bij oudste zoon. Ik zou daarom op Saar passen maar toen bedacht ik me dat ik een afspraak had in het ziekenhuis bij de reumatoloog. Wat nu? Maar mam, dan neem je Saar toch gewoon mee, zei onze dochter. Dat is nou gek maar dat kan ik niet zelf bedenken, het zit gewoon niet in mijn systeem om kinderen mee te nemen naar het ziekenhuis. Uiteindelijk toch gedaan want Saar is een heel makkelijk kind en ik kwam erachter dat het ziekenhuis helemaal ingesteld is op kleine bezoekers. Normaal let ik daar niet op terwijl ik er toch een paar keer per jaar kom, maar nu zag ik dat er een hele stapel kinderboekjes op de leestafel lag. En wat Saar helemaal leuk vond was een vierkant hokje met een ingebouwde computer waarop allemaal kinderspelletjes. Je hoeft Saar niet te vertellen hoe het allemaal werkt want die schuift een stoeltje bij en gaat beginnen, tot groot vermaa...

Ik heb boven een werkkamer tot mijn beschikking maar mijn laptop staat altijd beneden in de huiskamer op de tafel. Daar staat hij niet in de weg, de tafel is groot en wij gebruiken hem maar met zijn tweeën. Als er iemand mee eet of ik heb bezoek dan gaat de laptop dichtgeklapt op de stoel, stoel onder tafel en hij is uit het zicht. Maar daar gaat mijn verhaal eigenlijk niet over, ik wilde jullie even wat vertellen over dat kussentje op mijn stoel. Dat het een lekker kussentje is voor mensen met een moeilijke rug. Ik heb vaak last van mijn rug, al heel lang en bij tijd en wijle is het echt vervelend. Dit kussentje gebruikte ik altijd in de auto tijdens lange ritten maar deze winter ben ik het ook in huis gaan gebruiken. Het dwingt me recht op te zitten, een juiste houding aan te nemen. Ik gebruik het onderste boven maar andersom kan ook, net wat het prettigst aanvoelt. Ik maak nu wel reclame, maar het is gewoon een goed product en dan is het gerechtvaardigd vind ik.

Wat een explosie van kleur zagen we toen ik vanmorgen samen met schoondochter Wietske een groot tuincentrum in Wassenaar in liepen. In de grote hal was het al Pasen in alle kleuren van de regenboog. Zelf ben ik niet zo'n uitbundige versierder maar dit was gewoon leuk om te zien. Er was veel gewerkt met struisvogeleieren die in allerlei tinten waren geverfd. Die ronde gekleurde vazen vonden wij allebei wel mooi maar er hing een behoorlijk prijskaartje aan. Het lukte deze twee dames om alleen datgene te kopen waar we voor kwamen, tien kunststof bloembakken.

Blogvriendin Mirjam kwam vandaag naar Stolwijk gereden want zij wilde zo graag in de polder wandelen. Ze bracht mooi weer mee dus na de koffie gingen we op weg, zo bij mij van huis vandaan. De katjes die ik verleden week al zag toen ik daar met Saar liep waren nu nog wat dikker geworden, mooi gezicht. We liepen via de Vlist richting Schoonhoven. Leuk om je eigen omgeving eens door de ogen van een ander te zien, Mirjam was laaiend enthousiast. Het weer hielp natuurlijk mee en ook het vrolijke geluid van de weidevogels. Ik kom niet vaak in Schoonhoven, te weinig eigenlijk want we ontdekten allerlei leuke winkeltjes. Dit zaakje stond vol met gerestylde meubels en allerlei leuke woonaccessoires. We werden heel hebberig maar omdat we lopend waren moesten we ons wel inhouden. Maar van dat inhouden kwam niets terecht toen we deze schattige jurkjes hadden gepast. Te leuk om in Schoonhoven achter te laten, het waren ook nog eens koopjes. Die van mij was iets te ...

Vanmorgen is men begonnen met het verwijderen van de bomen in onze straat, hierboven de restanten van het exemplaar dat vlak voor onze winkel stond. Deze bomen werden zo'n zestig jaar geleden gepoot nadat de Bovenkerksewetering die hier in het midden liep gedempt was. Ik hoorde dat het nog wel even gaat duren voor er wat nieuws komt, maar goed, er wordt in zo'n dorp zoveel gekletst, we wachten maar af. Ik moest snel richten met mijn fototoestel want die knaap klimt verdraaid snel naar boven. Het zijn altijd jonge kerels die ik dit soort werk zie doen, wat ouder wordend en met een buikje zal het niet zo makkelijk meer gaan.