Veertig kilometer en een pannenkoek

Zaterdagochtend besloten we met zon en een goed weerbericht lekker te gaan fietsen. Via Haastrecht en Hekendorp fietsten we richting Montfoort en daarna naar Polsbroek waarna we bij de brug over de Vlist konden besluiten hoe we naar huis gingen fietsen. De zon verdween helaas al snel en toen we voor Posbroek de lucht steeds donkerder zagen worden wisten we het al, dat wordt regen. 

En ja hoor, we hadden er 25 km. opzitten en waren nog lang niet thuis maar volop regen. Horeca zou fijn zijn maar dat is in die kleine lintdorpen een zeldzaamheid. Opeens zagen we vlaggen langs de weg en daar bleek een pannenkoekenhuis te zijn. Het was twaalf uur, mooie tijd, dan gaat er bij ons wel een pannenkoek in.

De grote hal van het pannenkoekenhuis was helemaal ingericht met speelwerktuigen voor kinderen en daarboven tegen de wand hingen deze plateaus met erop geplakt  een keur aan oude blikken. Ik heb met bewondering staan kijken, er zaten schoonheden tussen. Zowel in het Nederlandse - als in het Franse huis heb ik  nog mooie oude blikken staan. Ik kan ze maar niet weg doen.

De pannenkoeken waren heerlijk en we waren wat opgewarmd dus daar gingen we weer. Een vieze motregen, 15 km. lang met tegenwind. Natuurlijk namen we de kortste route naar huis en daar kwamen we doorweekt aan. Maar met een droge broek en een warme kop thee was het leed snel geleden.

We kwamen na wat nadenken tot de conclusie dat we nog nooit echt  in regen gereden hadden en we hebben de laatste jaren toch heel wat gefietst. Altijd geluk gehad en nu een keertje pech. Maar dat pannenkoekhuis was weer puur geluk voor mij.

En toen zagen we in de massastart twee Nederlanders olympisch goud winnen en was onze dag helemaal goed.