Heen en terug naar de Ardeche

Ik wandel tegenwoordig vaak een rondje Bovenkerk met Christianne of Bas met in de kinderwagen kleine Luuk. Vandaag met Bas, Chris is aan het ontwennen, ze gaat volgende week weer aan het werk. Het was mistig en heel zuur. Het heeft wel wat mysterieus, die knotwilgen zo vaag getekend aan het water. Deze twee moeten nodig geknot worden, anders gaan ze met zulke dikke takken bij een flinke storm om. Jammer genoeg wordt dat niet veel meer gedaan. Bij een goede vorstperiode gaan veel mensen nog wel aan de slag, je kunt er dan op het ijs beter bij en de takken zijn daardoor makkelijker te ruimen. Dus laat maar komen die winter. 

Ik ontdekte vanmorgen dat kasteel Heeswijk, waar we gisteren na een prachtige dag wandelen aan kwamen, een mooie site  heeft, waarop je een virtuele rondwandeling (onderaan de pagina) in en om het kasteel kan maken. Het is ook mogelijk om op  de knopjes van de plattegrond op de pagina te klikken. Door de rondleiding om het kasteel kon ik precies zien hoe wij gisteren aan kwamen lopen.

Vandaag eindelijk weer eens met mijn oude wandelvriendinnen gelopen en Mart ging mee voor de gezelligheid. We liepen van Den Bosch naar Kasteel Heeswijk , 22.7 km., een deel van het LAW Hertogenpad. We begonnen in Den Bosch met een Bosschebol en eindigden de dag met een heerlijk etentje in Vinkel. De St. Jan hebben we alleen van buiten gezien, verder hebben we genoten van het mooie weer, de Brabantse natuur en van elkaar, want het was zoals vanouds, erg gezellig! 

Nog even een, voorlopig laatste, Noordwijkse blog over de plek waar ik ben geboren en opgegroeid, de Zwanensteeg in Noordwijk-Binnen (links). Deze straat, die loopt van de Voorstraat naar de Offemweg is genoemd naar de destijds naast het "Hof van Holland" aan de Voorstraat gevestigde herberg "De Swan".  Op de Voorstraat zaten de notabelen  zoals de dokter, tandarts, notaris, rijke bollenboeren en dus ook voornoemd hotel-restaurant het "Hof van Holland", vierhonderd jaar oud en helaas pas failliet verklaard.  De onderste foto is genomen vanaf de RK kerk "St. Jeroen" (rechts) waarop je de Zwanensteeg kan zien liggen. De voorste grote huizen op de foto zijn die van de Voorstraat en in het kleine rijtje huizen midden links woonden wij. De wijk er tegenover bestond nog niet, daar was toen het grootste bollenbedrijf van Noordwijk en omgeving gevestigd, Konijnenburg & Mark. Pal tegenover ons huis, achter een muur, lag de proeftuin voor de ...

We hebben vandaag nicht Babette naar- en van het ziekenhuis gebracht en terwijl zij aan haar chemo-shot lag, verzorgt door ontzettende lieve verpleegsters die de hemel verdienen, zijn wij met de tram naar het centrum gegaan voor wat Sinterklaas inkopen. Een hele onderneming voor provincialen zoals wij. In de Bijenkorf  klommen de prachtige Zwarte Pieten weer de touwen op en neer, ze hadden veel bekijks. De Kalverstraat doorgelopen, ik geloof dat ik daar in 35 jaar niet meer geweest was. Leuk allemaal, maar wij zijn altijd blij als we Stolwijk weer binnen rijden. Lekker rustig!

Grand Hotel Huis ter Duin is al in Kerstsfeer. Dit hotel, het meest bekende aan het Noordzeestrand, ligt in het midden tussen de noord- en de zuidboulevard in Noordwijk, en werd in 1885 geopend als het eerste hotel voor toeristen. Huis ter Duin heeft zich altijd op rijke toeristen gericht. Zo verbleven de koninklijke families van Nederland en België er regelmatig. Op 25 januari 1990 stak er in de middag een grote storm op. Ik belde ongerust mijn moeder in Noordwijk om haar te waarschuwen niet meer naar buiten te gaan. Zij vertelde mij dat Huis ter Duin in brand stond. Ik schrok hier behoorlijk van, Huis ter Duin was voor mij zo'n begrip, in mijn ogen onverwoestbaar. Een groot deel van het hotel werd verwoest. Bij deze grote brand verloren drie leden van de vrijwillige brandweer het leven. Huis ter Duin werd daarna herbouwd en uitgebreid. Tegenwoordig is het hotel natuurlijk vooral bekend door het Nederlands voetbalelftal, dat er vaak verblijf...

Vijftien jaar was ik en er stond een advertentie in de krant: "Kamermeisje gevraagd in hotel Belvedère, minimaal zestien jaar oud". Mijn ouders kenden de eigenaren, de familie Urlus, ik loog er een jaartje bij en werd aangenomen voor een zomervakantie lang. De andere kamermeisjes waren struise Friese boerendochters, intern voor de zomer en ik was een schriele kip, niet gewend aan dit tempo van werken. De eerste dag kwam ik 's avonds jankend van moeheid thuis, maar mijn vader zei rustig: "Je wilde het zelf, vroeg naar bed dan ben je morgen weer uitgerust". De volgende ochtend vroeg toch maar weer op de fiets naar de Zuid en ik moet zeggen, het wende, dat harde werken. Veel geleerd van die meiden en ontzettende lol met ze gehad. De moeder van de heer Urlus die toen het hotel runde, Italiaanse van geboorte, woonde schuin aan de overkant in een grote bungalow waar mijn zus Gré jarenlang in de huishouding heeft gewerkt. Het was een zeer bekende familie ...