Heen en terug naar de Ardeche

Wij vieren vanavond met wat schoonzussen en hun partners oud en nieuw en we beginnen met een maaltijd, iedereen neemt wat mee. Op zoek naar iets lekkers als toetje kwam ik dit  recept  tegen met de mooie naam "Italiaanse liefde". Het wordt klaargemaakt met o.a. boerenjongens, dit zijn rozijnen op brandewijn, te krijgen bij de slijter. Nou werd er vroeger bij ons thuis weinig alcohol geschonken, maar ik weet nog wel dat we op oudejaarsavond, natuurlijk vanaf een bepaalde leeftijd, een glaasje boerenjongens kregen. Lekker vond ik het, vandaar dit toetje voor vanavond. De foto is deze keer niet van mij, maar gemaakt door de man van Caroline, haar kookblog  is een aanrader

"Huis van de Stad" heet dit nieuwe gebouw, verrezen achter het station in Gouda in de Spoorzone. Het is gewoon een ander woord voor gemeentehuis want het historische stadhuis op de Markt blijft haar  rol vervullen voor trouwerijen, recepties en culturele bijeenkomsten. Ik vind het gebouw wel mooi, het doet mij aan een honingraat denken. Maar na enig googelen kwam ik erachter dat het ontwerp is gebaseerd op de Goudse Stroopwafel. Het zou niet bij me opgekomen zijn, maar het idee erachter is leuk.

Negen jaar werd hij vandaag, onze oudste kleinzoon Thijs. Onbezorgd rolt hij door het leven. School, buiten voetballen met vriend Bart, zaterdags naar de rugby, zijn ouders en broertje, dat zijn de belangrijkste dingen in zijn leven. Hij houdt van lezen, met lego spelen en vandaag kreeg hij een elektrodoos en een koptelefoon. Wij hopen er nog veel van mee te maken, mag die onbezorgde tijd nog maar lang duren.

Toen we afgelopen weekend in natuurgebied het Naardermeer wandelden fotografeerde ik deze zwammen . Het is de gewone oesterzwam (Pleurotus ostreatus), een paddenstoel uit de familie  Pleurotaceae, het is maar even dat je het weet. Deze zijn goed eetbaar en worden ook gekweekt. Toch maar vanaf gebleven, want paddenstoelen plukken is al jaren verboden in Nederland. Toen ik op zoek was naar de naam van deze paddenstoel kwam ik op internet ook een foto tegen van de gele trilzwam, ook door ons gespot. Vonden het een vreemd flabbertje, wisten niet goed wat het was, maar we hebben nu duidelijkheid.

Als je de foto van gisteren met die mooi gedekte tafel ziet denk je vast dat wij een keurige familie zijn. Niets is minder waar. Het begint al met een oudste zoon die binnenkomt in een oud T-shirt met een gat in zijn mouw. Hij had wel een heel mooi kadootje voor zijn moeder bij zich, dat weer wel. Zijn jongste zoon wilde die ochtend alleen maar zijn joggingbroek aan, ook niet bepaald feestelijk. Hij toonde dan wel weer een voorkeur voor de keurige hoge hakken van zijn tante. Verder gaan er dan zes man/vrouw/kind zitten kaarten, éénendertigen. Ik kom uit een luidruchtige familie en mijn kinderen en kleinkinderen hebben dat geërfd. Een herrie dat dat stel maakten, ongeloofelijk. Maar ze hadden wel weer enorme lol, dat wel. Verder hebben we met zijn allen lekker zitten eten, ook de allerjongste. Zijn neefje snoepte liever, mag ook. Er is lang nagetafeld met de nodige likeurtjes. Dus het was af en toe een zooitje, maar wel weer een heerlijk zooitje. Een zooitje waar ik...

Zo, alles staat klaar en de tafel is alvast gedekt. De invasie van kinderen en kleinkinderen kan komen. Op onze lange smalle tafel gaat bij dit soort gelegenheden een grote, brede plaat. Daar overheen een kleed van goudkleurig fluweel met daarop nog een kleed van doorzichtige stof. Die kleden heb ik ooit gekocht bij een zaak voor winkelinrichtingen, ideaal omdat het twee meter breed is. Het staat heel feestelijk en de kosten waren het niet. Twee kinderstoelen dit jaar en nog ruimte genoeg. Het gaat vast een fijne middag en avond worden.

Wij hadden vroeger thuis altijd een kerststal staan. Het opbouwen was al een feest. Eerst werd het grote dressoir ontruimd, wat daarna werd belegd met mos en ander groen. De  houten kerstal in het midden en dan mochten we de grote beelden uit het krantenpapier halen en voorzichtig neerzetten. Die beelden waren in de loop der jaren wel wat beschadigd geraakt, niet vreemd in een gezin met tien kinderen, maar dat was totaal niet belangrijk. Daarna leefde mijn vader, die bij ons thuis de groenvoorziening deed, zich uit met allerhande takken totdat het leek of de stal in een bos stond. Ik dacht dat er ook nog een ster met een electrisch lampje boven hing, daar ben ik niet helemaal zeker van. In ieder geval was het in mijn herinnering de mooiste kerststal van de buurt, dat is zeker.