Heen en terug naar de Ardeche

Toch maar weer zinnia's in de moestuin gezaaid deze zomer. Het is een dankbare snijbloem, vazen vol zet ik er mee en de bloemen blijven lang goed. Ik  zet er takken klimop tussen, vult lekker en staat leuk. De vlinder op de bloem is volgens mij een keizersmantel, volgens de Vlinderstichting  dit jaar voor het eerst sinds 1980 weer gezien in Nederland. Bij mij op de vlinderstruiken zitten er tientallen, dus in Frankrijk zullen ze niet zeldzaam zijn.

Op weg naar Nederland vanuit Spanje kwamen Jacek en Wietske met Thijs en Sebas nog een dag en een nacht bij ons langs. We hebben een heerlijke middag aan het water doorgebracht. Thijs is stoer, die springt al vanaf grote hoogte de diepe put in. Mij niet gezien, daarin ben ik geen held. Morgen krijgen we nog gasten voor veertien dagen en daarna gaan we langzaam aftellen naar ons vertrek naar Nederland.

Ik ben gek op lezen, mijn hele leven al. Als kind verslond ik boeken en dat is nooit meer opgehouden. Toen we veertien jaar geleden in Stolwijk verhuisde naar een nieuw huis, wilde ik een blinde muur waar een grote boekenkast tegen aan kon staan. Ook in ons Franse huis staan veel boeken, zoveel dat ik ze eigenlijk niet meer kwijt kan. In de winter ga ik naar de bibliotheek maar in de zeven maanden dat ik hier ben kan dat natuurlijk niet en heb ik toch veel boeken nodig. Dat alles in overweging nemend heb ik het eindelijk gedaan, een e-reader aangeschaft. Natuurlijk mis ik het papier, de geur van een boek, een bladzijde omslaan. Maar toch, het bevalt. Het ding is licht, makkelijk mee te nemen, je kunt via internet altijd over boeken beschikken en ik ben gek op het kleine lampje, makkelijk als ík 's nachts weer eens niet kan slapen en Mart niet wakker wil maken. Van de winter haal ik mijn behoefte aan een 'echt' boek wel weer in.

Als alleenstaande vrouw in een gehucht met verder alleen oude mensen heb je af en toe een beetje hulp nodig, het liefst van iemand met twee rechterhanden. Laat die man van mij die nou hebben en daar is buuf Marie-Christine heel blij mee. Met zijn drieën hebben we haar nieuwe wasmachine uit haar aanhangwagentje naar zijn nieuwe plek gebracht waar Martien hem aangesloten heeft. De oude machine in de aanhanger gezet waarna Mart de auto met aanhanger voor haar gekeerd heeft. Kan ze niet, ik ook niet, de meeste vrouwen niet. Maar dit even terzijde. Marie is weer hardstikke blij met haar buurman, ze heeft hem gezoend!

Als in juni de rode valeriaan, ook wel spoorbloem genoemd (Latijnse naam Centranthus ruber), in mijn border rijkelijk bloeit vind ik eigenlijk dat er teveel van staat. Heb je het eenmaal dan raak je het nooit meer kwijt, zeker in het zuiden van Europa. Het groeit overal, ook tussen stenen en ik zie het zelfs vanuit een klein scheurtje in het beton te voorschiijn piepen. Ergens in juli heb ik de planten gekortwiekt en het spul bloeit nu vrolijk voor een tweede keer. De border heeft om deze tijd zijn hoogtepunt wel gehad dus nu ben ik heel blij  met de extra kleur van de valeriaan.

Ik had er niet veel vertrouwen in toen ik van het voorjaar het kleine meloenplantje in de grond zette. Maar verdraaid, het is gelukt, er liggen op het ogenblik wel een stuk of zes van deze mooie ronde meloentjes aan de plant. Rijst de vraag, wanneer zijn ze rijp, wanneer mogen ze van de plant? Internet gaf raad, ze mogen eraf als er scheurtjes rond de steelaanzet te zien zijn. Nog niet dus, even geduld. Volgend jaar wel een grotere plek voor deze plant zoeken, ze kruipt door mijn halve tuin.

We zwaaiden vanmorgen al vroeg onze gasten uit en maakten van die gelegenheid gebruik om direct door te gaan naar de brocantemarkt van La Voulte. Jammer genoeg vond ik daar deze keer niet veel van mijn gading op twee mooie apothekersflessen na, bruin glas met nog de oude etiketten erop. Kopje koffie gedronken in het zonnetje op een terras bij de brug over de Rhône en al weer vroeg naar huis. Mart ging een paar uurtjes fietsen en ik heb heerlijk in de tuin zitten lezen. Prima zondag!