Heen en terug naar de Ardeche

Joop had in het voorjaar al beloofd dat hij in oktober terug zou komen om te helpen met de goten. Hij houdt altijd zijn woord en vindt het ook leuk om bij ons lekker met een klus bezig te zijn. Eerst vanmorgen de aanhanger leeg geruimd, zweet op de rug, toen de steiger opgebouwd, weer zweet op de rug en toen konden ze eindelijk met het echte werk beginnen. Passen en meten, beugels ophangen, afvoer solderen en zie, de eerste goot hangt. En nu maar hopen dat het nog een paar dagen droog blijft, zodat de mannen nog wat meters kunnen maken.  

Ze deden hun eerste Heilige Communie en waren denk ik zeven en acht jaar oud, mijn twee jongere broertjes Leen en Joop. Wat een lieverdjes denk je al gauw bij deze foto. Nou, niets was minder waar, mijn moeder heeft er wat te stellen mee gehad. Dat kwam allemaal weer naar boven vandaag toen we een bezoekje brachten aan Leen en zijn vrouw die in Ruoms, de zuidelijke Ardêche, kamperen. Het was bijzonder gezellig, mede door al die verhalen over vroeger, die ze alle twee smakelijk op kunnen dienen. Ze zijn in die ruim vijftig jaar wel ouder geworden maar hebben nog steeds lol met elkaar. Ja, we zijn weer voor een laatste korte periode in het Franse huis.

Ik moet hier natuurlijk geen reklame gaan maken voor dat Zweedse warenhuis, maar het blijft een feit dat ze ontzettend leuke spullen hebben. Met twee peuterkleinzoons die veel op bezoek zullen komen deze winter leek me de aanschaf van dit ladekastje en de twee leuke krukjes wel verantwoord. Op onze grote zolder staan dozen vol speelgoed, overgebleven van onze drie kinderen. De groene en zwarte bakken zitten nu vol met lego, auto's, blokken en boerderijspulletjes. Mijn kleine mannen kunnen aan de gang.

Dat duurt nog wel even voordat we daar weer aan gewend zijn. De stoplichten bedoel ik en de daarbij behorende verkeersdrukte. Voorlopig erger ik me nog dat ik rijdend door Gouda iedere paar meter moet stoppen voor zo'n ding. Zal ik vanmorgen wel de pech gehad hebben dat ze net voor mijn neus allemaal op rood sprongen, maar toch, het zijn er in mijn ogen veel te veel. We gaan morgen nog even een weekje naar Frankrijk en als we daarna terug zijn zal ik mijn best gaan doen om me niet meer te ergeren. We hebben immers de tijd, we zijn pensionado's.

Het nadeel van langdurig in Frankrijk vertoeven is dat de tuin niet wordt bijgehouden. De border met vaste planten is al jaren geleden met vooruitziende blik opgeruimd. Er staan nu in de grote tuin wat plantenvakken, veel buxus en de grondbedekking is grind maar als we terugkomen na de zomer staat er veel onkruid in dat grind en moeten alle hagen en heggen nog geknipt worden. Toch willen we nog een poosje in ons heerlijke huis blijven wonen dus we gaan deze winter maar eens op zoek naar iemand die 's zomers onze tuin wil nalopen.

En alweer gaat de huif op de aanhanger, er moeten nog een paar grote dingen mee voor het Franse huis. Eindelijk die zitbank, dan nog een servieskast, een hele grote zware eettafel, twee kastjes en nog wat klein spul. Het wordt daar wel stapelen, want ik kan nog steeds de woonkamer niet inrichten. Geeft niet, ik ben het hier kwijt en daar ben ik toch niet deze winter, dus heb ik geen last van het stapelgoed.

    Sinds we zondagavond thuis gekomen zijn hebben we ons huis alleen nog maar gebruikt om te slapen. Vanmorgen al weer vroeg op pad om Sebas naar Scheveningen te brengen waarna we doorreden naar Katwijk om een schoonzus te bezoeken. Bijgepraat en daar ook lekker geluncht en toen nog door naar Leimuiden op bezoek bij nicht Linda. Deze twee bezoekjes hadden behalve de gezelligheid ook nog een ander doel, getuige de foto, we moesten er ook wat ophalen. Prettig als je familie meehelpt om je Franse huis in te richten.