Heen en terug naar de Ardeche

We zijn vandaag weer onderweg naar het Franse thuis en laten de mooie Krimpenerwaard met zijn kleurrijke bermen achter ons. Ik voel me een bevoorrecht mens om al het moois op deze foto's vijf minuten van ons huis te hebben en ook in Frankrijk midden in een prachtige omgeving te zitten. Het was fijn om kinderen en kleinkinderen weer te zien, mijn haar te laten knippen bij mijn eigen vertrouwde kapster, het lukt me nog steeds niet om in Frankrijk echt goed geknipt te worden, wat typisch Nederlandse winkels te bezoeken, denk daarbij vooral aan de Hema en wat familie te bezoeken. Aan het eind van de dag zijn we weer in Le Serret waar we de draad weer oppakken.

We waren gisteren in Meijendel, een duingebied tussen Scheveningen en Wassenaar. We fietsten er vanaf Scheveningen heen samen met schoondochter en haar vriendin, kleinzoon Sebas en zijn vriendje Leander. Langzaam kwam vroeg in de middag de zon door en we hadden het er heerlijk. Wij niet alleen hoor, het was er druk met veel gezinnen met kinderen. Maar het is daar zo groot dat je geen last van elkaar hebt. We hadden lekkere broodjes en fruit meegenomen en het ging tot de laatste kruimel op. Voor kinderen is het geweldig. Er is een Monkeybos waar z e kunnen hutten bouwen, in bomen klimmen, er is een kabelbaan, een uitkijktoren, hele grote waterleidingbuizen waar ze doorheen kunnen lopen en nog veel meer. Sebas pastte wel in dat bos, het is zelf net zo'n aap. Vlak voordat we naar huis gingen gaven de jongens nog een voorstelling. Een gek dansje, we moesten er erg om lachen en zij nog meer.

Wat is het toch leuk om kleinkinderen te hebben die in hetzelfde dorp wonen. We pakten even na vijven de fiets, reden in vijf minuten naar het zwembad en gingen daar in het zonnetje op een bank zitten om naar de eerste zwemles van kleindochter Saar te kijken. Behalve naar Saar kijken vond ik het ook leuk om zwemjuf Rettie bezig te zien, rechts op de foto hieronder. Zij heeft onze kinderen nog zwemles gegeven en doet het zo leuk. De eerste lessen zijn er natuurlijk op gericht om de kinderen watervrij te maken en dat lukte bij deze groep aardig. Saar deed ontzettend haar best maar ziet nog wel kans om ondertussen een gekke bek naar ons te trekken. Het blijft een clown.  Ze is natuurlijk nog wel wat jong voor zwemles maar het kan beslist geen kwaad als ze wat gewend raakt aan water. Er zijn zoveel sloten in Stolwijk, er loopt er zelfs eentje bij hen voor de deur.  Het duurt maar een half uurtje en dat is voor zulke jonge kinderen genoeg. Helemaal trots op zichz...

Marnie woont sinds haar relatie stuk liep weer in Londen. Op een dag wordt Marnie gebeld door Oliver, die haar vertelt dat hun gemeenschappelijke jeugdvriend Ralph in zijn huisje in Schotland op sterven ligt. Haar komst is dringend gewenst, Oliver heeft al een vliegticket voor haar geboekt. Eenmaal in Schotland zorgt Marnie samen met Oliver voor Ralph in die laatste dagen van hun doodzieke vriend. De confrontatie met haar jeugdvrienden, de moeilijke situatie en de plotselinge intimiteit brengt het verleden, de ingewikkelde relatie die Marnie met hen had en haar dromen en verlangens van toen weer terug. Wat is er van terechtgekomen en wat voor gevolgen heeft die tijd voor hun verdere levens gehad? Ze kan prachtig schrijven, die Nikki Gerrard, dat bewijst ze weer eens met dit boek. Het is al een ouder boek maar daarom niet minder goed. Ik vond het ontroerend mooi. De volgende passage moest ik even twee keer lezen...... Ik wens je alles toe wat ik niet meer zal hebben. Geniet ...

Lekker op de fiets naar Gouda voor een paar boodschapjes, geen straf met dit mooie weer. Ik kocht er een paar witte gympies, leuk voor onder een broek maar ik kan ze natuurlijk ook onder een jurkje dragen. Als klein kind droeg ik ze ook, toen noemden wij ze 'batters' wat waarschijnlijk een Noordwijkse verbastering van 'badschoenen' was. Toen ik een jaar of negentien was, deze foto is van 1968 met rechts de voeten van vriendin Stan, waren ze weer in de mode. Met een witte Levi's erboven was je dan helemaal 'in'. Nu ben ik negenenzestig en ik draag ze weer. Sommige dingen veranderen niet, die blijven gewoon.

We hebben geen geweldig voorjaar maar regen en af en toe zon is helemaal zo slecht nog niet voor een moestuin, alles groeit er lekker door. In de bak staat sla en daarnaast de rucola die net opkomt. Van Anja kreeg ik die leuke plantenlabels die nu bij al mijn zaaigoed staan. Zoals ieder jaar heb ik weer een geweldig bed met aardbeienplanten, de meeste bloeien al. Daarnaast de aardappels en daarnaast de uien en een rij gezaaide wortelen en bietjes maar dat komt nog maar net op. De rabarber is al weer aan de groei gegaan nadat we er afgelopen week een emmer vol van geoogst hadden.  Fijn dus zo'n moestuin met al dat lekkers erin maar je moet wel zeker weten dat het af en toe regent als je een paar dagen weg gaat. En aangezien het weer niet echt voorspelbaar is treffen wij daarvoor onze maatregelen. We zetten een tuinsproeier midden in de moestuin waar ook alle potplanten een plekje hebben gekregen op een stuk grond wat daardoor nog steeds niet omgespit is. De sproeier ...

Stomverbaasd waren we toen we een paar weken geleden dit bord zagen aan de toegangsweg net beneden ons dorp. Onze omgeving, dus ook ons gehucht kent geen straatnamen, dat is altijd zo geweest. Ook geen huisnummers trouwens. Seignebelle is de naam van een gehucht met twee huizen en wat schuren, aan het eind van de asfaltweg die boven ons dorpje doorloopt. Daar houdt de wereld op. Om het feest compleet te maken verscheen afgelopen week dit bord op onze garagemuur. Als ik het goed begrijp wonen wij dus voortaan aan de Chemin du Serret. We deden wat lacherig over de borden en dachten dat onze burgemeester nog ergens een potje had gevonden om dit te bekostigen. Totdat ik gisteravond de blog van vriendin Annelies las, toen werd me alles duidelijk. We moeten gewoon mee in de vaart der volkeren! Nu ben ik wel nieuwsgierig of we ook nog huisnummers krijgen, dat zou toch wel het toppunt van luxe zijn .😊