Seignebelle

Vanmorgen mijn ochtendwandelingetje eens de andere kant op gemaakt. Het weggetje vanaf de doorgaande weg naar ons dorp voert met een lus boven ons dorp door naar nog een kleiner gehucht van twee huizen, Seignebelle. Daar stopt de asfaltweg en na dit dorpje zijn er alleen nog bospaden. Ook hier wilde ik wat foto's maken voor de kalender en vroeg dus aan de twee dames die daar zaten of dat mocht. En ook hier kreeg ik weer toestemming. Madame Valette die met haar rug naar mij toe zat verschoof zelfs haar stoel. Maar ook hier had ik hetzelfde als verleden week met buurman Veysan, het maakt mij onzeker om zomaar andere mensen te fotograferen. Als ik in de natuur sta te fotograferen maak is soms wel drie dezelfde foto's om zeker te weten dat er een goede bij zit en hier kan ik dat niet. Vlug twee foto's genomen waarvan de onderste niet eens scherp is. Verdorie, wat ben ik toch een tuttebel, ik kan het niet uitstaan van mezelf. En ze waren nog wel zo lief, die twee vrouwen. De kalenders van de twee voorgaande jaren werden er bijgehaald en het regende complimenten aan mijn adres. Ik heb madame Vernet, dat gezellige dikkertje, zelfs moeten beloven dat ik een klein fotoboekje voor haar zou maken met foto's van de Ardèche. Ze woont 's winters in Lyon en ze wil zo graag deze omgeving aan haar vrienden laten zien.

Nou ja, misschien schraap ik volgende week wel al mijn moed bij elkaar en ga er nog eens heen. Monsieur Valette, Étienne, oud burgemeester van onze gemeente, was er nu niet en ik zou hem best graag op de foto willen hebben. Hij heeft zo'n mooie kop. Zucht.....