Steeds meer kleur

 We hadden gisteren een prachtige ochtend met volop zon en telkens zie ik weer wat nieuws tijdens ons dagelijkse wandeling. Het geel van een forsythia en narcissen tegen een helling, de bollen waarschijnlijk nog gepoot door onze voormalige buurvrouw Marie Christine.

 Ik 

Ik herkende deze grote rode struik niet maar mooi is ie wel.

Net buiten het dorp is behalve met bosviooltjes de grond bezaaid met ereprijs. Een plezier om daar te lopen met zoveel kleur langs het pad.

Als we het pad uitgelopen hebben komen we daar beneden vlakvoor het gehucht Seignebelle uit op een asfaltweggetje en dan gaan we stijgen en dat kost me moeite. Mijn conditie was om allerlei redenen de laatste twee maanden behoorlijk teruggelopen en ik had me nu voorgenomen om een strak regime te gaan volgen. Iedere ochtend voor het ontbijt een half uur oefeningen en na en ontbijt een wandelingetje van een half uur. De eerste ochtend had ik hier de arm van Mart nodig nog nodig.

Maar de tweede keer ging het al beter en liep ik op eigen kracht. Ik moet er wel bij zeggen dat het tempo wat terugloopt terwijl we dat laatste stuk naar boven lopen maar ik kom er. 

Eenmaal daar boven lopen we langs de hoger gelegen huizen van ons dorpje en daar zat de kat van Richard ons wantrouwend aan te kijken. Richard woont in het vroegere huisje van Jany en hij heeft een hond en een kat. We komen hem vaak tegen als hij met zijn hond loopt te wandelen en maken dan een praatje.

Het Saharastof daalde ook neer in Le Serret op het dak van onze auto.

Vlak voordat we trap naar beneden naar ons huis namen keek ik even om en zag dit plaatje. Het geel is van de forsythia bij het huis van Roland en de wit bloeiende boom is een wilde gele pruim. Hij staat daar zo'n beetje in niemandsland en Mart heeft er in de loop der jaren heel wat pruimen van geplukt en geraapt waar  ik dan jam van maakte.

Als zulke bomen een jaar heel veel fruit hebben gedragen dan nemen ze het jaar daarna een sabbatical. Maar nu staat de boom vol in bloei dus dat betekent veel pruimpjes die waarschijnlijk door niemand geplukt gaan worden.