Heen en terug naar de Ardeche

Zonder zon maar niet al te koud maakten we vandaag een fietstocht op de Utechtse Heuvelrug. Het was een tocht van 59 km maar ik had hem wat verkort. Dat ging goed bij onze start uit Driebergen-Rijsenburg maar aan het eind maakte ik een vergissing en werd onze tocht uiteindelijk 55km. Beetje veel maar z oals de dokter deze week nog tegen me zei: als je soms wat te veel doet is dat helemaal niet erg als je de volgende dag maar weer hersteld bent en daar ziet het wel naar uit. 😉 We zagen leuke huisjes. Mooie oude schuren. En ook dit soort optrekjes. Je zal al die kamers, pardon zalen maar moeten verwarmen. Ja, het was weer een deftige buurt waar we met goud versierde hekken zagen. Zelfd de uithangborden waren met goud uitgevoerd. We fietsen langs Doorn en door Amerongen waar deze schitterende rode muur als het ware tegen de kerk leunde. Wat is Nederland toch mooi maar je moet erop uit trekken om dat te zien. Ik ben zo blij dat dat nog gaat, bij ons alletwee. Bofkonten zijn we.

 Gisteren en vandaag weer naar het UMCU geweest. Gisteren een gesprek met de hematoloog en die vroeg me zoals gewoonlijk hoe het met me ging. Ik kon alleen maar antwoorden dat het goed met me gaat, heel goed zelfs. Ik eet nog steeds heel goed, geen last van misselijkheid. Kan 5 km lopen en 40 km fietsen en geniet daarvan. Twee dagen nadat ik met de prednison ben gestopt wat meer moe en dat is alles. We waren wat eerder naar het ziekenhuis gereden om eerst nog bloed te laten prikken en mijn bloedbeeldvan de witte bloedcellen zag er dit keer heel goed uit. Het scherm werd naar ons toegedraaid en we kregen uitleg over nog wat andere zaken die onderzocht waren in mijn bloed onder andere mijn lever, alles was in orde. Alle vakjes waren  groen op dat scherm. Fijn, die tegenwoordige artsen, alles wordt uitgebreid uitgelegd. We hebben gepraat over de neuropathie maar daar is weinig aan te doen. Gelukkig wordt het niet erger maar vervelend is en blijft het. Verder werd er een afspraak ...

Net na Bergambacht richting Krimpen ligt links van de weg een natuurgerbiedje. Wij rijden er vaak langs maar hebben er nog nooit een kijkje genomen wat we afgelopen zondamiddag toch maar eens deden.   We liepen in het begin over een breed pad met aan weerskanten bomen met beginnende herfsttinten. Een enkele smeerwortel had het afsterven van de rest overleefd. Samen met een struik met rood blad en deze mooie rode bessen van de meidoorn was er op de bruin en groen tinten niet echt veel kleur te bekennen in dit landschap. In de Nespolder staat een klein windmolentje dat ook wel een "bosmanmolentje" wordt genoemd. Het is geen grote windturbine, maar een ouderwets type molen dat water omhoog maalt om de waterstand in de polder te regelen. Dit is een manier om het gebied nat te houden voor bepaalde kruiden, bloemen en watervogels. Het pad ging over in grasland Een echt pad is er niet in deze polder. Je struint gewoon door de graslanden. Koeien, hekken en een trekpontje zorgen voor ...

Dit beeld kwamen we aan het eind van onze fietstocht tegen langs het uitwateringskanaal bij Katwijk, het heet StilleStrijd . Het is  een kunstproject van kunstenaar SAZZA (Saskia Stolz) om de taboe rondom depressie en zelfdoding onder jongeren te doorbreken en het gesprek op gang te brengen.  Het aantal zelfdodingen door jongeren tot 30 jaar is de afgelopen jaren toegenomen. Het gaat met name om jongvolwassen mannen tussen 20 en 30 jaar.  "Dit beeld schreeuwt om aandacht.", aldus kunstenares Saskia Stolz van het Power of Art House. Sinds de lancering in Amsterdam wordt de kunstenares overspoeld met bedankmails van nabestaanden. "Ik lees nu dagelijks over de pijn en verdriet van nabestaanden en hoe belangrijk het kunstwerk voor ze is. Het voelt goed dat ik iets heb kunnen betekenen voor hen. De mails komen uit het hele land en uit alle lagen van de samenleving". Het beeld is gelanceerd in Amsterdam en vervolgens langs bijna 40 locaties gereisd en heeft nu een blijven...

Ik wist dat we langs de Waaldorpervlakte zouden fietsen en ik keek uit naar bordjes zodat we het monument konden bezoeken, we waren er nog nooit geweest terwijl ik zo vaak van plan was om dat eens te doen. We kwamen inderdaad bordjes tegen, we moesten van het fietspad af en een smal schelpenpad in lopen. Als eerste zagen we hoog op een duin de klokkenstoel met de luidklok. Ieder jaar tijdens de herdenking op 4 mei wordt de klok geluid, iedereen zal dit geluid wel in zijn geheugen hebben. De vier houten fusilladekruisen zijn op 3 mei 1946 door een groepje verzetsvrienden op de Waalsdorpervlakte geplaatst. Die dag werd daar de eerste dodenherdenking van Nederland georganiseerd; een stille tocht vanaf het Oranjehotel naar het monument. De bronzen kruizen die er nu staan zijn replica’s van de vier oorspronkelijke fusilladekruizen. Het monument op de Waalsdorpervlakte in Den Haag is opgericht ter nagedachtenis aan de medeburgers, waaronder veel verzetsstrijders, die tijdens de Tweede Wereld...

Afgelopen donderdag heb ik weer eens meegelopen met mijn wandelgroep in Oudewater. Dat was wel een hele poos geleden. Twee nieuwe knieën waarvan de banden en pezen rondom nog steeds tegenstribbelen zorgden de laatst twee jaar voor weinig wandelplezier. De wandelgroep loopt meestal vijf kwartier en omdat ik bijna iedere ochtend vijf kilometer loop dacht ik wel mee te kunnen lopen. Ik had alleen geen rekening gehouden met hun snelheid. Ik loop pittig door maar dit is een Nordic Walking groep en met twee pools is je snelheid wat hoger. Helemaal niet aan gedacht dus ik had er een flinke kluif aan. Maar ik was niet de allerlaatste en een wandelmaatje bleef trouw naast me lopen. Joke onze trainster kwam telkens vragen of het ging. Gelukkig wordt er door de snelle lopers op vaste punten gewacht op de wat minder snelle lopers, dat is fijn en zo krijg je niet zo'n heel lang lint. En mijn beloning was dit heerlijke terras op de Markt in Oudewater. Ruim een uur hebben we hier in het zonnetje ...

's Morgens op de koffie bij mijn schoonzus en in de middag gefiets in het Nationale Park Hollandse Duinen tussen Katwijk en Wassenaar. Verrassend dat de natuur zo anders was dan verleden week toen we van Noordwijkerhout naar Zandvoort fietsten. Daar zagen wel alleen duinlandschap, bijna zonder bomen en hier voerden de bomen de boventoon met hier en daar wat naaldbomen maar het meest loofbomen. Al die bomen, ik was het vergeten. Ik heb voor ik trouwde in Wassenaar gewerkt en reed daar als het goed weer was met mijn mobylette vanuit Noordwijk heen. Als echt heel mooi weer was nam ik het duinpad en toen al genoot ik van die rit. Dat genieten van de natuur is nooit meer overgegaan. Hier zaten we op een bankje aan een duinmeer onze broodjes op te eten. Alleen wat watervogels en wij.  Nog even wachten tot begin november als de kleuren van de bomen op zijn mooist zijn maar met hier en daar wat kleur waren we ook al tevreden. We fietsten door natuurreservaat Meijendel, een prachtig duingeb...