Ik ben geboren en opgegroeid in Noordwijk, in de bollenstreek en als jong meisje verdiende ik een zakcentje door bollen te pellen. Iedereen deed dat en zo zat je gezellig met je zusjes, vriendinnen en buurmeisjes in de bollenschuur met de 'Arbeidsvitaminen' op de achtergrond. Er zijn heel wat bollen door mijn handen gegaan, ik was er handig in. Je werd per mand betaalt dus hoe sneller je ging hoe meer je verdiende. Jammer genoeg heb ik geen foto's uit mijn tijd in de bollenschuur maar wel van mijn familie. Op de foto hierboven mijn opa van moederskant, ik heb hem nooit gekend. Naast hem de oudste broer van mijn vader die ik me nog heel goed kan herinneren. Het interieur van een bollenschuur was niet aan mode onderhevig want het ziet er op de foto hetzelfde uit als in mijn tijd. Grote lange tafels waar de bollen op werden gestort en dan pellen maar. De foto hieronder is vast genomen bij een grote bollenboer, waarschijnlijk Konijnenburg & Mark. Wij woonden tegenover hun kantoor en schuren. Op de foto een grote groep vrouwen waaronder mijn moeder als jong meisje, ook een zus van haar en een zus van mijn vader. Ik was nieuwsgierig of de firma Konijnburg & Mark nog bestond en toen ik op internet zocht, terwijl deze foto's al op mijn blog stonden, kwam ik dit tegen. Is dat geen toeval?
Toeval bestaat niet toch....
ReplyDeleteNee, blijkbaar niet...
DeleteDie Gill is een neef van me en heeft een enorm fotobestand, o.a. van onze familie.
ReplyDeleteHeel bijzonder! Een stuk familiehistorie dat je kunt terugvinden in de geschiedenis van het bedrijf waar ze werkten.. gaaf!
ReplyDeleteKonijnenburg & Mark was o.a. bekend om zijn gladiolen en uit ons slaapkamerraam konden wij over de muur zo in de proeftuin kijken waar de oude heer Mark bezig was gladiolen te kruisen, ik zie het nog zo voor me. Als kind vond ik het gewoon, later bijzonder.
DeleteWat een leuk verhaal. Ik houd erg van dit soort toevalligheden.
ReplyDeleteWat een toeval! Maar daar geloof ik niet in. Het moest zo zijn. XX Esther
ReplyDeleteLeuk verhaal en wat fijn dat je nu zoveel kunt opzoeken via internet.
ReplyDeleteEen onuitputtelijke bron.
DeleteZoiets verzin je toch niet? Ik heb genoten van je verhaal en foto's!
ReplyDeleteLieve groet.
Mooi toch hoe dingen soms in elkaar schuiven, Mirjam.
DeleteIk zou willen dat ik het nog kon vragen Emie, maar die foto kwam in mijn bezit toen mijn moeder al dood was.
ReplyDeleteDus die eigenaren komen op jouw blog terecht? Wat leuk.
ReplyDeleteIk heb net even gekeken Lida, en dit is wel heeeel toevallig. Iemand die mijn blog leest?
ReplyDeleteJa, die schorten, mooi hè Toos.
ReplyDeleteHaha, vuile vingers Elizabeth, dat kreeg je er van.
ReplyDeleteZo mooi die foto's. Allebei. Ik heb nooit bollen gepeld. Onze kinderen wel!
ReplyDeleteIn vind het echt ongelooflijk toeval, Lida. Ik kijk weinig naar Facebook omdat we hier slecht internet hebben dus ik had dit helemaal niet gezien. Ook wist ik gisterochten omd tien uur nog helemaal niet wat ik op mijn blog zou plaatsen die dag. Wonderlijk!
ReplyDeleteEn geen dode mollen ;-)
ReplyDeleteLeuk, zo'n streekmuseum bezoeken. In Lisse is ook een museumpje over bollen. Ik ben er een keer geweest met een vriendin.
ReplyDeleteDaar ben ik ook al een paar keer geweest, dat is museum De Zwarte Tulp. Mijn vader raakt dan niet uitgepraat met wie het maar wil horen... zo leuk.
ReplyDeletexx
Mirjam, dit is een blog van toevalligheden. Ik zit net mijn stamboom bij te werken (is mijn hobby) en vond een zijtak die naar Anna Paulowna leidde. Jo van den Berg, een bollenboer. Heb je daar misschien vroeger bollen gepeld?
ReplyDeleteDat is vermakelijk, Lut. Die woorden behoren vanaf mijn vroegste jeugd tot mijn woordenschat, haha.
ReplyDelete