HEEN EN TERUG NAAR DE ARDÈCHE

Deze muurschilderingen zijn gemaakt door  Gé Smit, een Nederlandse kunstenaar, designer en oud-docent met een interesse in speculatief en kritisch design.  Ze staan sinds 2022 aan de Molsparking in het centrum van Breda. Met deze schilderingen eert Gé Smit de Bredase kunstacademie St. Joost, die voor veel creativiteit in de stad zorgt. Op St. Joost zitten en zaten veel kleurrijke figuren die verrassende en creatieve dingen doen met posters, beelden, ontwerpen, gedichten en muurschilderingen in de stad.   Op de Blind Wall, die bestaat uit houten panelen, staan in totaal acht kunstenaars afgebeeld. Er staat onder andere een portret van een van ’s werelds belangrijkste vj’s, Michelle van Mil, op. Kees Zwart, die het eerste bureau voor grafische vormgeving in Breda opzette, is ook afgebeeld. En de internationaal bekende lingerieontwerpster Marlies Dekkers schittert ook op de Molsparking. Ik heb maar zes panelen kunnen fotograferen, de andere twee stonden wat apart met ge...

Onze twee zonen maar ook oudste kleinzoon hebben een passie voor koken. Ieder jaar op het verjaardagsfeestje van Mart begin november wordt er besproken wat we gaan eten met de kerst en dan hebben ze het natuurlijk over het hoofdgerecht. Vlees, wild of vis, alles komt langs. Het werd vis deze keer, zeebaars in zoutkorst. Lijkt mij heel moeilijk maar daar denken die mannen niet eens over na. Vooral Thijs niet. Die houdt samen met zijn medestudiegenoten in hun studentenhuis iedere winter een kookcompetitie. Twaalf personen, om de week op zondag koken er twee man. Verleden jaar hadden hij en zijn maatje gewonnen, dit jaar werden ze tweede. En daar komt dan geen hutspot op tafel maar exquise gerechten die ik van mijn leven nog niet zou durven maken.  Zoon Bas heeft twee grote ovens, er werden vijf zeebaarsen bereid en die smaakten verrukkelijk samen met alle bijgerechten. En ik maakte zoals ieder jaar als dessert chocolademousse want er zijn tradities die moeten blijven. Zowel kinderen ...

Aan de kust geboren en opgegroeid en nu al vijftig jaar in de polder. Ik hou van die weidsheid, ik zou nooit kunnen wennen in een stad. Deze oude bruggetjes van beton kom ik altijd tegen in de Krimpenerwaard. Er zou net een schouw tussendoor kunnen varen. Zo'n stuk hout, bijna vergaan maar er groeit toch nog mos op. Waar deze palen voor dienen wisten we niet. Netten? Als je de foto vergroot door er op te klikken zie je restanten van netten maar het zou ook ijzerdraad kunnen zijn. Het was een wandeling van 4.5 km, net te doen voor mij want er zat nog een stuk grasland tussen en dat loopt zwaar. Ik was blij toen ik de auto zag staan. Na weken door de stent niet te kunnen lopen was ik bang dat ik weer helemaal van voren af aan moest beginnen maar dat valt mee. Goed, het kost moeite en op dat stuk grasland moest ik Mart een arm geven maar het lukt, nog steeds.

Ik was even vergeten hoe mooi dit gebied is. Tijdens de Coronaperiode hebben we hier ontzettend veel gewandeld. Behalve een paar natuurliefhebbers met een verrekijker of een camera kwam je hier niemand tegen in die tijd, net als nu. Een kleine windturbine en een zonnepaneel die beide elektriciteit opwekken. Waarvoor was ons niet duidelijk. Onder dit veerooster ligt een dun laagje ijs. Grote grazers lopen hier niet dus het zal voor koeien zijn, misschien schapen. We werpen onze schaduw vooruit. De zwarte els hoort bij het water dus er staan er hier genoeg, ze kunnen behoorlijk groot worden. De verhoute vrouwelijke katjes noemt men elzenproppen.

Dit is Sjakie, de poes van Luuk en Saar en natuurlijk ook van hun ouders. Ze heeft de naam Sjakie gekregen omdat er ooit een kater was met die naam en daarom waren ze het allemaal er over eens, deze poes moest Sjakie heten. Ze hadden haar beter de koningin van Sheba kunnen noemen want ze is me er eentje. Hooghartig, eigenwijs en heel wat noten op haar zang. Ze wordt bijna aanbeden. Sjakie is de reden dat er geen kerstboom meer in huis komt want die zou ze direct omtrekken volgens Saar. Schoondochter beperkt zich maar tot deze kerstversiering aan de muur.  Om toch een kerstboom in huis te hebben heeft ze er een geschilderd. Leuke oplossing

Het is dan wel geen sneeuw maar het is toch wit. Dit zagen we gisterochtend in het gebied waar we liepen, de grond was op veel plekken ruig bevroren. Het was nog koud, echt heel koud door de straffe wind en die voel je wel in de polder. Alhoewel in deze polder ook veel bosschages staan. Het gebied heet de Berkenwoudse Driehoek en valt onder de Krimpenerwaard. Het is maar een kwartiertje rijden bij ons vandaan en biedt prachtige doorkijkjes over open polderland, rietpercelen, houtkades en de twee eendenkooien.  Lisdodde We zagen de zon in het water schijnen. De altijd aanwezige hoogspanningsmasten zijn hier niet meer weg te denken. Fotografisch gezien prachtig maar minder voor de natuur, vooral vogels. De door turfstekers afgegraven veenpartijen en de overal opdoemende bosschages zorgen voor extra variatie. Door vernatting veranderen de geplagde percelen en oevers in soortenrijke vochtige hooilanden. Of er nog leven zat in deze boom kon ik niet goed zien. Maar hier in ieder geval ni...

Binnenhaven Gouda Zelfs het kleinste licht spreekt over een morgen van hoop Ik wens jullie warme en gezellige kerstdagen

Wij waren er in december 2018 al eens voor naar de Achterhoek gereden omdat ik het zo graag wilde zien en nu zouden de Westlandse Midwinterhoornblazers in het Staelduinse bos blazen. Een unieke kans om deze mooie traditie weer eens mee te maken.  Een midwinterhoorn is een traditioneel houten blaasinstrument dat tegenwoordig nog voornamelijk in het oosten van Nederland wordt gebruikt. De midwinterhoorn is een boodschap-/signaalgerei en geen muziekinstrument.  Het midwinterhoornblazen vindt plaats tijdens de adventsperiode en de wintermaanden, vaak vanaf de eerste zondag van de advent tot en met Driekoningen (6 januari). Het geluid van de midwinterhoorn is diep en melancholisch. Het wordt vaak beschreven als een signaal dat de komst van midwinter aankondigt. Het midwinterhoornblazen wordt gedaan met een midwinterhoorn, een houten blaasinstrument dat traditioneel handgemaakt is. Het is langwerpig en heeft een karakteristieke vorm en geluid. Hier werd wat uitgelegd over het maken ...

Afgelopen zondagmiddag had ik wat minder last van de stent en ik wilde er graag even uit.  De zon kwam zowaar door en na een pijnstiller geslikt te hebben reden we naar het Staelduinse Bos. Dat is een bos van ca. 95 hectare tussen Hoek van Holland en Maasdijk. Ik had in het kwartaalblad van het Zuid-Hollands Landschap gelezen dat er die middag natuurwandelingen met muziek gehouden werden. Er waren wel zo'n zestig mensen die mee wilden wandelen, leuk zoveel enthousiasme. We werden in kleine groepen verdeeld met een gids en wij troffen het, een gids die ontzettend veel wist en dat leuk kon overbrengen. Hij wist onder andere heel veel over bomen te vertellen en wees ons op van alles over de groei en het soort blad. Ik stak er echt wat van op. In dit bos laat men omgevallen bomen vaak liggen want dan krijg je dit, zwammetjes met schimmelgroei op een dood stuk hout. Het bos grenst aan een groot kassengebied wat vroeger allemaal open land was. Het Staelduinse Bos is een kwetsbaar natuurg...

Zondagmorgen heb ik een kersttulband gemaakt en we hebben 's middags maar meteen een plakje geproefd. Heerlijk zeiden we eenstemmig. Meestal maak ik een Engelse tulband met rum maar die is vrij zwaar, deze is lichter, wat frisser. Het recept is van Rutger .  Een Heel Holland bakt kandidaat ben ik beslist niet maar ik bak wel vaak een cake en dit recept is duidelijk en niet moeilijk te maken. Wel de avond van te voren beginnen met het vulsel. De ingrediënten zijn allemaal in je supermarkt te vinden. Ik nam gedroogde abrikozen in plaats van tuttifrutti. Meestal bestrooi ik de ingevette vorm met bloem, soms met paneermeel. Deze keer nam ik paneermeel en de cake gleed er in één keer prachtig uit. Net na de middag vandaag is de stent eruit gehaald op de poli urologie in het ziekenhuis. Ik werd klaargemaakt door twee verpleegkundigen en toen kwam de uroloog erbij.  Het verwijderen van de JJ-katheter vindt plaats via een cystoscopie. In de cystoscoop wordt een paktangetje geplaatst. ...

Het bewandelen van de dunne grens tussen culturele toe-eigening en waardering voelt meestal als lopen op eierschalen, maar toen dit Zuid-Afrikaanse high school koor in 2024 tijdens de finale van het ATKV-koorwedstrijd een traditioneel Zoeloe-lied zong, “Africa-Keurspel”, bewezen ze dat het niet altijd uitmaakt wat je etniciteit is of welk land je thuis noemt, het enige dat telt is dat je van de muziek geniet.  Ik kan echt genieten van Afrikaanse muziek. Al jaren heb ik deze CD in mijn bezit en zeker tijdens de kerstperiode speel ik hem vaak af.  De Missa Luba is een unieke Latijnse Mis, gecomponeerd door de Belgische pater Guido Haazen, die traditionele gezangen en ritmes van de Luba, een Bantoestam in de Democratische Republiek Congo, combineert met de structuur van de rooms-katholieke mis. Oorspronkelijk opgenomen in 1958 door het koor Les Troubadours du Roi Baudouin, is het een wereldberoemd werk dat de Congolees-Afrikaanse cultuur in de kerkmuziek introduceerde met gebruik...

Toen we vanmorgen uit bed kwamen was de mist nog dikker, er was geen doorkijken aan. Om een uur of elf zag het er zo uit en pas tegen het middenuur konden we de kerktoren weer zien. Het mag dan mysterieus zijn maar het was zuurkoud. Met voorzichtige stapjes samen met Mart wat boodschappen in huis gehaald en toen lekker naar binnen. Voorbereidingen gemaakt voor mijn kersttulband, de vruchten staan in de likeur.  En ondertussen draai ik kerstmuziek, mijn kerstmuziek maar daar ga ik het morgen over hebben.

Mart was naar het toilet en ik ging maar even op deze mooie stoel in de hal zitten, onderdeel van alle kerstversieringen daar. Er kwamen twee vrouwen aanlopen, moeder die al oud was en dochter. De moeder vond mij blijkbaar leuk zitten, zij bleef maar naar mij kijken en ik vroeg of zij ook wilde zitten met haar dochter, dan kon ik een foto maken. Dat vonden ze leuk en daarna heeft de dochter van mij ook een foto gemaakt en dat vond ik leuk. Gisteren bloed prikken en een gesprek met de hematoloog gehad. Alles gaat nog steeds goed met me behalve de dubbel J stent, die doet nu iedere dag behoorlijk pijn, er zitten geen goede dagen meer tussen. De arts dacht net als ik ook niet dat de tumor die pijn gaf, het is de stent. De hematoloog ging de uroloog berichten wat wij samen ervan dachten. Vandaag de chemo wat zoals altijd goed ging, de zevende dit keer, 9 januari krijg ik de laatste van de acht. Daarna kan het wel zes tot acht weken duren voordat ik een PET scan ga krijgen, ze willen dat zo...

Gisteren zijn we bezig geweest met de kerstversieringen maar dat is snel klaar want het is niet veel bij ons. Mart heeft het lijntje gespannen voor de kerstkaarten en ik hing ze er met kleine gekleurde knijpertjes aan vast, het zijn er al heel wat.  Ook dit jaar weer een kerstkaart vanuit het studentenhuis van kleinzoon Thijs. Hij is de tweede van rechts op de eerste rij. De voorkant is leuk, al die sportieve kerels in voetbalkleding. Maar de achterkant vond ik nog leuker!

Lies reageerde verleden week op mijn blogbericht met de foto's van het Unichema complex, nu Cargill: ' Nou zeg, ik reed vandaag onder Unichema door richting stad en dacht aan je omdat ik daar rechts op de muur een muurschildering zag. Zou Marthy dat weten vroeg ik me af.' Nee, dat wist ik niet, Lies maar reuze bedankt voor de tip. Kijk, dat is prachtig, meedenkende lezers. We zijn gistermorgen eens gaan kijken, ik weet precies waar dat is, de Bosweg. Reed er altijd langs als ik naar huis fietste vanaf mijn werk. Het is een lange buitenmuur dus ik heb verschillende foto's gemaakt. In 2022 is er op de Bosweg een grote muurschildering aangebracht door  Atelier 9e  en Ivonne van den Nieuwendijk met een bos-thema en dieren, inclusief huisdieren van bewoners, om een lelijke muur te verfraaien. Een project in samenwerking met omwonenden om de buurt een natuurlijke uitstraling te geven. Ik had de muur onmogelijk in de lengte kunnen fotograferen want er stond een rij auto's ...