Heen en terug naar de Ardeche

Chocolade met (zee)zout kennen we langzamerhand allemaal wel maar van chocolade met peper had ik nog nooit gehoord, laat staan geproefd. Alet stuurde me vanaf haar vakantieadres een pakje met twee leuke kaarten met daarbij die peper chocolade. 'Proeven op eigen risico' schreef ze erbij en inderdaad, het is echt heet. Bij de eerst hap denk je nog dat het wel mee valt maar dan trekt de pepersmaak door je mond... oef. Alet kampeerde in de Pyrénées-Atlantiques  vlakbij het plaatsje Espelette, vooral bekend vanwege de chilipeper die er wordt gekweekt : de piment d'Espelette. Daar had ik weleens van gehoord maar nooit gedacht dat men dat ook in chocolade toe zou passen. Ik zal de chocolaatjes niet achter elkaar opeten maar zo nu en dan eentje, mmm...best lekker. Bedankt Alet, voor de originele post.

Dit kunstwerk in wording kwamen we afgelopen zondag tegen. Het is een uitkijktoren en het staat op een top van een heuvel in het bergmassief de Tanargue. Ruig landschap rondom, geen mens en huis te bekennen, we hadden kilometers gelopen zonder iemand tegen te komen. Ik heb niets tegen een kunstwerk en vind deze uitkijktoren zelfs wel mooi maar waarom op een plek waar bijna niemand komt om er van te genieten. Er loopt zelfs geen weg naartoe, wel een breed stenig pad maar je zal toch een 4W moeten hebben om er te komen zo steil is het daar. Zo te zien is het Parc Regional des Monts d'Arèche de opdrachtgever. Blijkbaar had men nog wat geld over en dat moet een leuk potje geweest zijn want alleen al het vervoer van de materialen naar die plek zal heel wat gekost hebben. Maar goed, het staat er en nu maar hopen dat men dat houtwerk bij gaat houden maar ik vrees met grote vreze.

Vijftien augustus, Maria Hemelvaart, een kerkelijke feestdag die in Frankrijk nog gevierd wordt. Dus dat betekent een vrije dag voor iedereen, de winkels, tenminste hier in de omgeving, dicht en de jaarlijkse brocantemarkt hier vlakbij in een weiland. Net zoals verleden jaar gingen we er met vrienden heen in de hoop weer zo goed te slagen. Ik was op zoek naar spullen voor op ons nieuwe terras en ben daarin heel goed geslaagd. Bij dezelfde koopman waar ik verleden jaar dat leuke ladekastje kocht vond ik twee mandflessen en nadat Mart ze thuis had opengeknipt hield ik een paar mooie flessen van dik groen glas over. De linker fles op de foto had ik al een paar jaar dus ik heb nu een mooi setje van drie. Ik was ook op zoek naar een paar oude ijzeren potten om planten in te zetten. Grote bloempotten zijn te zwaar om in het najaar naar boven te halen en als je ze laat staan vriezen ze onherroepelijk kapot. Maar wat zag ik op het laatste moment nog staan terwijl ik aan het afrekene...

In veel dorpen in Frankrijk wordt 's zomers een gezamenlijke maaltijd georganiseerd waarvoor men meestal kan intekenen en die niet meer dan een euro of zes kost. Zo ook in het dorpje Borne waar wij gisteren doorheen wandelden. In de tent die voor schaduw moest zorgen stonden de flessen wijn al klaar op de tafels en de eerste dorpsbewoner kwamen binnen lopen. In de dorpsfontein werden de flessen water koud gehouden en een koelwagen stond klaar met vlees en salades. Wij liepen een stukje door en gingen op een muurtje zitten om onze boterhammen op te eten tegenover dit mooi oude gebouw wat zijn oorsprong had in 1667. Het stond in de steigers, iemand had het gelukkig waard gevonden om het te restaureren. Daar achter stond de kerk en de dienst was blijkbaar net afgelopen. Langzaam kwamen de, meestal wat oudere bewoners, naar beneden gelopen op weg naar het repas. Verschillende mensen maakten een praatje met ons, vonden ons dappere wandelaars en vertelden hoe we moesten lope...

We gaan eerdaags een weekje heel sportief wandelen en daarvoor wilden we nog wat hoogtemeters maken. We reden daarom naar het bergmassief de Tanargue, woest middengebergte. We begonnen op ruim 1200 meter hoogte op de col de Bez. Het eerst deel daalden we naar de vallei van de rivier de Borne, een smal en stenig pad. Vanaf het dorpje Borne stegen we heel lang maar gelukkig niet al te steil. De terugweg ging over de kam van een bergrug, door glooiende grasvlakten met hier en daar bossen. Het hoogteverschil van deze tocht was totaal 680 meter en dat voel je wel. Altijd fijn om dan in de verte je auto weer te zien staan. Bij het kruispunt waar we de auto geparkeerd hadden was een oud kerkje, een trekkerhut en een restaurant waar we onderweg al van hoorden dat het heel goed was. Ze hadden er in ieder geval heerlijke, erg grote coupes met ijs en wij vonden dat we dat heel erg verdiend hadden.

Terwijl ik deze blog aan het voorbereiden was zag ik het gisteravond ook op het acht uur journaal, de schade die de buxusmot veroorzaakt. Er staat in deze omgeving ontzettend veel buxus en we hadden de dorre hellingen al gezien bij ons in de vallei. Toen wij eergisteren aan het wandelen waren liepen we er midden in. Boven al die dorre struiken fladderde de buxus mot, soms vlogen er hele wolken op met die kleine vlindertjes. Het was niet moeilijk om een foto te maken van de rups, er zaten er genoeg, het is echt een plaag. Ze zijn hun opmars waarschijnlijk in Duitsland begonnen, meegekomen in een partij buxus uit China in 2006. In een korte tijd kunnen ze een struik helemaal opvreten en blijft er niets van het groene blad over. In onze Nederlandse tuin staat ook veel buxus, ik ben benieuwd wat we daar aantreffen als we terugkomen. Ik heb in ieder geval nog geen alarmerende berichten gehoord. En de natuur hier, tjsa misschien herstelt he...

De laatste logé, onze dochter Floor hebben we vanmorgen op de trein naar huis gezet. Vlak voordat ze vertrok maakte ik nog snel even een foto van haar toilettas die ik vijfentwintig jaar geleden voor haar kocht. Haar broer Bas kreeg dezelfde en gebruikt hem ook nog steeds, zuinige kinderen 😀. Ze gingen toen samen met wat vrienden op kampeervakantie naar Frankrijk, met zijn allen hadden ze een busje gehuurd. Wij vonden het maar niets, Bas en een vriend hadden net een rijbewijs, maar goed, je bent jong en gelooft dat je alles kan. Vanaf ons erf werd het stel uitgezwaaid door de bezorgde ouders. Ze kwamen heelhuids terug, met mèt hun toilettassen.