Streep aan de balk

Wat was ik blij vandaag met onze twee grote bomen in de tuin. We hadden vandaag de jaarlijkse maaltijd van onze dorpsvereniging bij ons in de tuin en het zou opnieuw een warme dag worden. Niets is fijner als de schaduw van een boom dus onder de lindeboom hadden we twee grote tafels gedekt en onder de plataan hadden we een zitje gemaakt voor het aperitief. De groep was niet heel groot dit jaar, er waren verschillende mensen verhinderd maar dat deed aan de gezelligheid niets af.

 

Iedereen neemt wat mee, ik heb buurvrouwen die ontzettend goed kunnen koken en onze twee vrijgezellen nemen al jaren hetzelfde mee. Robert een zak vol stokbroden en Joel een krat met de heerlijkste meloenen die we zowel voor een entree (met rauwe ham) gebruiken als voor het dessert.

Na de maaltijd vond Marie-Christine dat ze haar gitaar moest halen en Robert zijn mondharmonica waar Michel verrassend goed op kon spelen. Met zijn allen zitten we dan oude Franse chansons te zingen.

 

We organiseren het repas al twintig jaar en de eerste jaren gingen we na afloop van de maaltijd altijd zwemmen, er waren toen ook nog jonge kinderen bij. De laatste jaren spelen we meestal een spelletje jeu de boule. Maar vandaag, opeens, besloten we met een stel om nog lekker naar de zwemplek bij Annie en Rudolph te gaan. We kunnen daar lopend heen en het was fijn om je even te verfrissen en nog wat na te praten. Streep aan de balk, het was weer een heerlijke dag.