Het mesje van mijn vader

Toen ik deze blogpost van Vlimbouter las moest ik meteen aan het aardappelschilmesje van mijn vader denken. Met dit mesje schilde hij iedere avond een grote pan aardappelen voor de volgende dag, wij aten toen nog 's middags warm. Er moesten heel wat piepers geschild worden want ik kom uit een groot gezin. Iedere avond ging dat volgens een bepaald ritueel. Pa pakte zelf de aanrdappelmand, ging vervolgens naar de keuken, trok daar een la open en riep zonder echt te kijken dat 'zijn' mesje alweer zoek was (dit is de gekuisde versie). Er was altijd wel iemand in de buurt die naar dezelfde la liep het mesje eruit viste en het pa in zijn hand drukte. Nog mopperend over dat verdwenen mesje ging hij op een stoel zitten al roepend dat er een pan water moest komen. Natuurlijk was er weer iemand die een pan water naast hem zette waarna pa tevreden de aardappels ging schillen. Toen we tien jaar geleden na het overlijden van mijn moeder haar spullen moesten opruimen heb ik dit mesje kunnen redden uit de handen van een van mijn zussen die het wilde weggooien. Er kleefde voor mij te veel herinneringen aan dit mesje om het in de vuilnisbak te laten verdwijnen. Het is loeischerp, ik gebruik het nog vaak.