We wilden zo graag

Ja, spreek er maar schande van, we zijn amper een week terug uit Frankrijk en al weer de hort op. Maar het kwam zo uit en we wilden zo graag. Naar onze favoriete provincie, Limburg en dan het diepe zuiden, hè. Aldoende zaten we dus vanmorgen om elf uur aan de koffie met zo'n geweldige punt Victoriavlaai in hotel-restaurant 'De Smidse' in Epen. In dit leuke wandelhotel hebben wij al vaak geslapen, nog meer gegeten en nog vaker koffie gedronken, met vlaai natuurlijk. Deze keer sliepen wij er niet, we hadden een heel leuk huis in Eckelrade.

Met die niet kinderachtige punt vlaai achter de kiezen gingen wij op pad, langs het riviertje de Geul richting Mechelen. We hebben een wandelkaart en lopen van dorp naar dorp. Het is allemaal kleinschalig daar, je kunt niet verdwalen. In ons geval zeker niet, we hebben hier al zoveel voetstappen liggen, we kennen de weg.

Het blijft wat dampig, de zon komt niet door maar dat belet ons niet om te genieten van de prachtige herfstkleuren. Op bijna iedere hoek van de weg kom je ze tegen, een kruis of een Maria beeldje. Het hoort bij deze streek.

Bijna aan het eind van onze wandeling zagen we deze drie vakwerkhuizen, achter elkaar gelegen. Ik fotografeerde de eerste met de groene luiken en wilde doorlopen. Toen zag ik de rode luiken, eigenlijk ook wel mooi, dus vooruit, ook op de foto. Vijf stappen verder, verborgen achter een bomenrijtje had buurvrouw besloten om haar luiken dan maar lichtblauw te schilderen. Alledrie een foto waard!