Een meisje uit Oradour

Stom toevallig begon ik een paar dagen geleden aan dit boek, me even niet realiserend welke datum het was. Maar inmiddels is het 4 mei, de dag dat wij in Nederland de doden herdenken van de Tweede Wereldoorlog en laat dit boek me niet meer los. 'Het meisje uit Oradour' begint als een roman over de Franse Christine Lenoir die is opgevoed in een nonnenklooster nadat haar ouders zijn gestorven toen zij zes jaar oud was. Door een bepaalde gebeurtenis krijgt zij flasbacks die haar bang maken en zij realiseert zich dat dit beelden zijn waaraan ze liever niet herinnerd wil worden. Zij besluit terug te keren naar het klooster en op zoek te gaan naar haar verleden. Dan begint de waargebeurde geschiedenis van een klein vergeten dorp dat op 10 juni 1944 in zijn geheel vernietigd wordt door de nazi's, 642 bewoners worden vermoord.

Het is een aangrijpend boek en je leest het in een adem uit. Aan het eind wat rommelig geschreven misschien maar dat doet niets af aan het verhaal op zich. Terwijl ik zo'n francofiel ben wist ik niets van deze geschiedenis. Ik had weleens van Oradour gehoord maar dacht dat het een of ander leuk dorpje was wat door veel toeristen wordt bezocht. Vlak voor ik naar Frankrijk vertrok hadden mijn wandelvriendinnen uit Oudewater het over dit boek en ik zette het op mijn e-reader, toen nog niet wetend over welke verschrikkingen ik zou lezen. Hoe verschrikkelijk ook, toch moeten we het lezen van deze verhalen niet uit de weg gaan. Want we moeten weten, blijven herinneren en blijven gedenken.

Als waarschuwing voor de mensheid, werd al snel besloten, met generaal De Gaulle als initiatiefnemer dat Oradour-sur-Glane niet herbouwd zou worden op dezelfde plek. Er zou een nieuwe stad naast het oorspronkelijke dorp komen. Het oude Oradour werd ontdaan van de ergste rommel en de vervaarlijke hellende topgevels neergehaald. Het is nu een antioorlogsmonument. Het ziet er nog steeds uit zoals het op 11 juni 1944 is achtergelaten door de Duitsers. In het nieuwe Oradour, dat in 1953 werd ingewijd, werden alle gevels grijs geschilderd net als de luiken voor de ramen, ter nagedachtenis aan het grijze verleden waaruit de nieuwe stad was geboren.