Andere tijden

Om nog even bij het wandelen te blijven, deze twee bekers die ik maar niet kan weggooien namen we mee op onze eerste zware wandeltocht. Het zal 1990 geweest zijn dat wij de Tour de Queyras, de GR58, liepen. Dat is een zevendaagse langeafstandsroute in de Alpen, op de grens van Frankrijk en Italië. Pittig maar goed te doen. Ik had nog geen reuma, dat uitte zich twee jaar later. We begonnen onze tocht in korte broek met prachtig weer en we eindigden met sneeuw en ijs. Tussendoor een middag zware mist en daarna een dag regen. 

In die dichte mist stegen wij naar de hoogste pas van die week, Col Agnel, 2744m. Daar moesten we Refuge Agnel vinden, een op dat moment, het was eind september, onbemande berghut. Door de zware mist konden we geen tekens meer zien en hebben we op de gok toch het goede pad genomen wat ons bij de hut bracht. Er was water, gas om op te koken en matrassen en dekens genoeg want we waren de enige. Dat maakten het zo bijzonder, met zijn tweeën, op die hoogte in een berghut. De volgende dag daalden we af in een schitterende landschap. Dit was een van onze mooiste vakanties!

Die twee bekers doen me er aan herinneren hoe onze wandeluitrusting toen was, een heel verschil met nu. We hadden vrij zware jassen aan en ook de rugzakken waren niet echt licht te noemen. Wat ik al zei, het was eind september en ik wist dat we in twee of drie onbemande hutten zouden slapen waar niet gestookt werd. Als je geluk had lag er hout om de kachel aan te maken. Van flanellen lakens die ik van mijn moeder kreeg maakte ik lakenzakken voor in de slaapzak.  Niet meer voor te stellen nu met al dat lichtgewicht materiaal.

Hoewel ik er niets meer mee doe bewaar die bekers nog maar even, gewoon uit sentiment.