Heen en terug naar de Ardeche

Gouda in kerstsfeer met op de achtergrond de St. Jan. We zijn nu vier weken in Stolwijk en dit is de eerste keer dat ik in de stad kom, maar ik ben niet verder gekomen dan deze straat. Ik moest er aan het begin zijn, ben daarna wat verder gelopen voor deze foto, omgekeerd en weer naar het parkeerterrein gelopen. Het is duidelijk, winkelen is niet aan mij besteed. Na zo'n dagje Albert Cuyp van afgelopen week ben ik weer voor een half jaar verzadigd op dit gebied.

Nog een foto van gisteren, theater Carré aan de Amstel, mooi zo met de binnenschepen ervoor. Wat me opvalt in die stad is dat er zoveel oude gebouwen bewaard zijn gebleven. Natuurlijk heeft Amsterdam niet zo onder de oorlog geleden als Rotterdam, gelukkig maar, en daardoor staan er veel gebouwen uit het begin van de vorige eeuw. Als ik dan naar ons dorp Stolwijk kijk is er, behalve de oude boerderijen in de buurtschappen, in het dorp zelf niet veel bewaard gebleven. Ons winkelpand is denk ik één van de oudste gebouwen op het dorp. Weinig cultuurbesef bij opeenvolgende gemeentebesturen, jammer.

Mijn hele leven wilde ik al eens naar de Albert Cuyp  markt in Amsterdam en vandaag is het er eindelijk van gekomen. Vriendin Renée had me uitgenodigd, dus stapte ik vanmorgen op de trein richting de grote stad. Die reis was al een verhaal apart maar dat vertel ik wel een andere keer. We hebben ons kostelijk vermaakt, slenterend van de ene naar de andere kraam. Die Amsterdamse marktkooplui hebben een heerlijke mentaliteit en zijn rap van de tong. Aangezien ik ook niet op mijn bekkie gevallen ben moest Renée me af en toe mee slepen, anders kwamen we niet verder. En verder kan ik nog vertellen dat ik mooie stof gekocht heb om de bedbanken voor de gîte mee te bekleden. Dus helemaal tevreden weer van de stad terug naar mijn kleine dorp gereisd.

Het staat bij mij in een open kast, het trouwboekje van mijn ouders en ik kijk er veel naar. Het herbergt een hele geschiedenis, van hun geboorte- tot hun sterfdata. Zij trouwden in de oorlog, mei 1942 en kregen vervolgens in een tijdsbestek van zeventien jaar elf kinderen. Voor mij is dit boekje heel kostbaar, ik zal het nooit wegdoen. Ik ben er ook trots op, want ondanks die vele kinderen, waarvan de geboortedata in dit boekje zijn opgetekend, en de zorgen die dat met zich meebracht bleven mijn ouders van elkaar houden en zijn wij opgegroeid in een warm nest. De stevige fundering die zij gelegd hebben is belangrijk voor de rest van je leven.

Langs de Stijnsedijk tussen Haastrecht en Hekendorp bewonderde ik vanmorgen de mooie boerderijen die daar staan. Bij deze ben ik gestopt om een foto te maken, hij draagt de naam 'Oudervrucht", toepasselijk want op internet zag ik dat er al verscheidene generaties van dezelfde familie op boeren. Doen we tegenwoordig bijna niet meer, huizen namen geven, alhoewel ik er wel over denk om voor de gîte in Frankrijk een toepasselijke naam te verzinnen.

Met de harde wind van vandaag verliezen de bomen hun laatste blad en krijgt de natuur een steeds kaler uiterlijk. Het hoort bij het jaargetijde en ik heb er geen problemen mee. Deze tijd brengt ook veel gezelligheid binnenshuis en daar hou ik wel van. Gisteravond zaten we met zijn tweetjes met een lekkere uiensoep bij de brandende kachel en dan valt er verder weinig te wensen. Of het moet buiten  wat neerdwarrelende sneeuwvlokken zijn?

Dit wastafelkastje, gekocht via Marktplaats, komt op onze Franse slaapkamer te staan. Er hoort ook nog een grote spiegel bij. Mart heeft alles geschuurd, het was een poepkleur bruin, en het staat nu in de grondverf. Ik heb de kleur al uitgezocht, grijsblauw, en of we na het schilderen nog doorschuren zien we wel. Verder hebben we vandaag twee vitrinekasten gekocht waar ik heel blij mee ben. Daar gaat het serviesgoed en de glazen in, wat zal dat straks mooi staan in Frankrijk. We hebben ze niet direkt meegenomen, weten nog even niet waar we ze op moeten slaan. Ik heb dochterlief gebeld, daar gaan we zo een glaasje drinken. Zij heeft nog wat bergruimte...........!