Heen en terug naar de Ardeche

Ik weet niet hoe jullie dat ervaren maar ik vind het heerlijk, af en toe zo'n stormachtige zondag er tussen. Wind en regen rondom het huis, wij hebben gevulde speculaas bij de koffie en ik maak een heerlijke maaltijdsoep. En als het lezen gaat vervelen zetten wij een film op. Ik kreeg laatst van de vader van schoondochter Christianne een doos vol dvd's met oudere films waarvan we de meesten nog niet hadden gezien. 'As it is in heaven' gaat over het leven in een kleine gemeenschap in Zweden waar een bekende dirigent binnen wandelt en er al snel middenin zit. 'La tête en friche' speelt in een klein Frans dorpje op het Franse platteland en gaat over de vriendschap van een lompe klusjesman met een belezen oude dame. De film 'Dialogue avec mon jardinier', die wij prachtig vonden is van dezelfde regisseur, Jean Beckker. Vanmiddag keken we 'Un long dimanche de fiancailles', ook een Franse film maar wat minder lichtvoetig. Het handelt over ...

Sinterklaas kwam dit jaar met de buurtbus naar Stolwijk, vanaf het Dorpsplein konden we hem op de rotonde van de provinciale weg al aan zien komen, voorop een stel Pieten op de fiets. In zo'n kleine gemeenschap is de Goedheiligman erg benaderbaar, de kinderen kunnen hem zo een handje schudden alhoewel Saar op het laatste moment toch haar hand terugtrok, beetje eng. Sinterklaas werd natuurlijk welkom geheten door een afgevaardigde van het gemeentebestuur waarna de meester Piet probeerde om zijn jonge leerling Pieten enige disipline bij te brengen. Hij had weinig overwicht dus werd juffrouw Carmen er bij geroepen en laat dat nu net de juf van Luuk zijn.   Nou, zij kreeg de wind er snel onder, dat was duidelijk, het hele Dorpsplein luisterde aandachtig naar haar. Toen wij veertig jaar geleden in Stolwijk kwamen wonen hadden we Henk al als Sinterklaas. Bij de intocht, op school en in de voetbalkantine. Daar is nog niets aan ve...

Toen ik gisteren in mijn bestanden zocht naar informatie over de World Press Foto tentoonstelling kwam ik de foto's tegen die ik nam van een bijzondere jonge vrouw die indruk op me maakte. Zij was ook een deelneemster aan de stadswandeling in Maastricht en was net als ik een liefhebster van fotograferen. Beata heette ze en ze kwam uit Polen. Na haar studie bracht ze in Nederland een vakantie door waarna ze weer terugging naar haar geboorteland. Ze kon daar helaas geen werk vinden en besloot terug te keren naar ons land om hier aan de slag te gaan. Nu woont en werkt ze al zeven jaar met veel plezier in Eindhoven. Behalve fotograferen heeft ze nog een hobby, Nederlandse steden bezoeken en dan niet om te winkelen maar voor hun geschiedenis. Overal was ze al geweest, Leiden was haar lievelingsstad en ik was verbaasd over haar kennis van ons land. Dus was ze die ochtend op haar vrije dag al vroeg van Eindhoven naar Maastricht gereden, had lopen struinen door de stad en dee...

Tijdens ons bezoek aan Maastricht bezochten we de reizende, wereldwijd bekende tentoonstelling van persfotografie, World Press Photo 16 in het Centre Céramique. Dat maakte wel indruk. Je leest kranten, kijkt het wereldnieuws op televisie maar dit is harder, rauwer. Die foto's, zo groot afgebeeld, dat komt echt bij je binnen. Af en toe moest ik even gaan zitten, zat dan wat voor me uit te staren. Het is natuurlijk niet alleen oorlogsgeweld en vluchtelingen wat wordt afgebeeld. Op de foto hierboven een afgel egen boeddhistische academy, 4.000 meter boven zeenieveau waar 40.000 monniken en nonnen leven. En een prachtige foto van een oerang-oetan, maar zijn habitat op Borneo wordt wel bedreigd door houtkap. Nadat we alles gezien hadden zijn we eerst maar eens in het restaurant daar een kopje koffie gaan drinken om even bij te komen van alle indrukken.

Vanmiddag even een paar uurtjes op kleinzoon Sebas en zijn vriendje gepast in Scheveningen. Onze oudste zoon woont met zijn gezin vlak achter de boulevard dus we namen de jongens mee voor een wandeling en begonnen bij de vernieuwde pier. Er is een reuzenrad gekomen ( wel een tweedehandsje uit Polen, vertrouwde een man me toe) en het geheel ziet er heel wat aantrekkelijker uit als een jaar of wat geleden. Leuk ook, die gekleurde palen. Aanstaande zaterdag woordt op het strand van Scheveningen de zwaarste strandrace ter wereld verreden: de Red Bull Knock Out. Op het deel vanaf het Noordelijk Havenhoofd tot voorbij de Pier gaan 1.000 rijders uit de hele wereld de strijd met elkaar aan maar nu was het hele traject nog één grote zandbak waar allerlei grote machines met bergen zand aan het stoeien waren . In de haven was het rustig. Er lagen wat klein visserschepen, allemaal onder Duitste vlag en er kwam er ook nog eentje binnenvaren. Leuk waren deze strandlopertjes. E...

Van penvriendin Linda kreeg ik een gevulde envelop en vooral de buitenkant was zo leuk dat met dit sombere weer gewoon de zon gaat schijnen. En helemaal uit Amerika kreeg ik deze 3D kaart, een waar kunstwerkje. Ik heb verleden week bij Ikea twee prikborden aangeschaft voor mijn werkkamer waar al dit moois komt te hangen. Zo leuk dat mensen de moeite nemen om dit voor je te maken.

Wij hebben nu twee afleveringen gezien van de zesdelige serie 'Als de dijken breken' (EO, zaterdag, NPO1, 20.25 uur). Als je dan, zoals wij afgelopen vrijdag ,  bovenop die Lekdijk loopt te wandelen met zo'n grote rivier aan je voeten, wetende dat we hier twee meter onder de zeespiegel zitten en met ons vijf miljoen andere Nederlanders, gaan je gedachten toch even met je op de loop. Wat blijft er over van ons land als er zich nu een watersnoodramp zou voltrekken? Wij praten er wel vaker over, ook met onze kinderen. Vaak met een gekscherende ondertoon, zo van 'We hebben altijd die berg in Frankrijk nog'. Men zegt dat Nederland over het hele grondgebied is beschermd tegen een superstorm die maar een keer om de 10.000 jaar voorkomt. De voorbije jaren heeft Nederland meer dan 600 miljoen euro geïnvesteerd om de zwakste plaatsen in de kustbeveiliging te versterken. Daar moeten we dan maar op vertrouwen want er is me één ding wel duidelijk geworden tijdens het kijken na...