Monsieur Aznavour

We zagen de de film Monsieur Aznavour in het filmhuis in Gouda en wat was dat genieten. Een portret van het bewogen leven van zanger Charles Aznavour én van zijn onstuitbare drang naar erkenning. Is dat de overlevingsdrang van een zoon van immigranten die de Armeense genocide ontvlucht zijn?

Je zag die drang naar erkenning de hele film door, het valt tenslotte niet mee van niets naar iets te groeien. Hij kreeg steun van Edith Piaf, mocht in haar voorprogramma optreden en wist zich op te werken tot wereldster. In de film zijn prachtige beelden van Parijs na de oorlog te zien gecombineert met de klanken van Aznavours muziek.

Ondanks Aznavours hechte band met zijn familie (en vooral zijn zus), zien we een emotioneel afstandelijke man. Geen warmhartige volksheld, maar een vastberaden bokser die zijn plaats op het podium elke stap heeft bevochten. Onze bewondering is er zeker niet minder door.

Aznavour is en blijft voor altijd een ‘Monsieur’. En zelfs een hele grote.

Elizabeth van het blog BussyBessie vroeg ons een jaar lang onze favorieten op te geven en dat begint met muziek. Voor mij is dat vooral zestig- zeventig jarige muziek en Franse chansons en dan vooral Aznavour.

Kijk voor de favorieten van andere blogsters bij Elizabeth.