Engelandvaarders

Begin december zijn we naar Noordwijk gereden om daar twee kleine musea te gaan bezoeken. We begonnen met het Museum van de Engelandvaarders. Het museum is gevestigd in een munitiebunker uit de Tweede Wereldoorlog.

Ruim 2.500 Nederlanders ondernemen de riskante overtocht naar Engeland om mee te helpen in de strijd tegen Nazi-Duitsland. Zij krijgen hulp van veel anderen die daarmee hun eigen leven wagen. Na een geslaagde overtocht worden zij vaak persoonlijk ontvangen door Koningin Wilhelmina in Londen.

De weg over de Noordzee was het kortste en leek daarom aantrekkelijk. Maar ontsnappen via deze route was uiterst moeilijk en gevaarlijk, zeker nadat de bezetter in 1942 was begonnen was met de aanleg van de Atlantikwall en de kust tot verboden gebied werd verklaard met Duitse schildwachten die op iedereen schoten die het betrad zonder Ausweis. 

Dit is de Koningin Wilhelminaboulevard in Noordwijk, helemaal aan het eind zie je de vuurtoren. 

Dit was nog een redelijk bootje waar een paar man in konden.

Maar ook in dit soort kleine bootjes werd de overtocht gewaagd, nauwelijks zeewaardig. Slechts een klein deel van de Engelandvaarders (ongeveer 10%) heeft Engeland via de Noordzee bereikt.

De Duitse bezetter sloot na mei 1940 vrijwel direct alle uitvalswegen over land en water af en plaatste ze onder strenge controle.

Veel Engelandvaarders waren militairen; een groot deel van de ongeveer 1.700 Nederlanders die Engeland bereikten, diende bij de marine, luchtmacht, landmacht (Prinses Irene Brigade) en het KNIL.

 De Zuidelijke route was ook gevaarlijk. Hij was lang en telde veel grenzen die clandestien overgestoken moesten worden. Je kon je toevlucht nemen tot zgn. escapelijnen, maar het was moeilijk met dergelijke organisaties in contact te komen en de meesten vertrokken ‘op de bonnefooi’. Toch zijn de meeste Engelandvaarders via de zuidelijke route in Engeland gekomen.

  De collectie en audiovisuele presentaties brengen je terug in de tijd van de Engelandvaarders. Hun persoonlijke verhalen laten hun hun ervaringen zien en ze nemen je mee op hun vluchtroutes. Heel interessant om over dit hachelijke onderdeel van WO II wat meer te weten te komen.