Fietsen in de Hoeksche Waard

Mooi weer werd er voorspeld voor afgelopen zaterdag en we besloten om maar weer eens te gaan fietsen. De laatste keer dat we dat gedaan hadden was begin december. Door al dat gedoe met die stent en daarna de kou en de sneeuw was het niet van fietsen gekomen.

We besloten te gaan fietsen in de Hoeksche Waard en daar konden we onze auto op een parkeerterrein kwijt op recreatiepark de Oude Maas. Een heel breed water die Oude Maas, wat een plas. De eerste kilometers door het recreatiepark fietsten we langs het water.

In het dorp Heinenoord kwamen we dit pand tegen en dat moest echt even op de foto. De opa van Mart was hoefsmid maar of hij een rijksdiploma had wist zijn kleinzoon niet.

De watertoren op de foto is Watertoren Heinenoord. De toren is gebouwd in 1910 en met een hoogte van 18 meter en een waterreservoir van 50 m³ de kleinste watertoren van Nederland die bij een waterleidingbedrijf in gebruik is geweest.

Door blogmaatje Toos en haar man let ik nu meer op watertorens en een mooie gaat op de foto. Die twee hebben alle watertorens in Nederland bezocht en Toos heeft er verslag van gedaan op haar blog.

Deze prachtige konikpaarden komen oorspronkelijk uit Polen en Wit-Rusland en worden ingezet voor natuurlijke begrazing in Nederland.

Mijn oudste broer was een enthousiast sportvisser en had jarenlang een stacaravan op een camping bij Oud Beijerland waar veel liefhebbers van de vissport stonden. Wij zijn er vaak op bezoek geweest maar wisten echt niet meer waar die camping lag en of hij zelfs nog bestond. Nadat we buiten Oud Beijerland waren sloegen we vanaf een fietspad een dijk op en opeens wist ik het, hier is het. Direct kregen we dit bord in het oog en toen wisten we het allebei zeker, geen twijfel mogelijk.

Mijn broer is al jaren dood maar zijn vrouw leeft nog en leest iedere dag mijn blog. Ik weet zeker dat ik haar met deze foto een plezier doe.

Landschappelijk vonden wij de Hoeksche Waard tegenvallen. Zover je oog reikte vlakke landbouwgrond omgeven door dijken. We fietsten van de ene dijk naar de andere, erg saai. Gelukkig wel een paar dorpjes tussendoor waar wat te zien was.

Zoals deze korenmolen Windlust in het dorp Westmaas, een schoonheid. Heel anders dan de molens in de Krimpenerwaard. 

Dit was bijna het eind van ons fietstocht, hier moesten we de pont nemen en daarna was het nog een paar kilometer naar onze auto.

Maar die pont vaart zaterdags en zondags niet in de winter. Dit werd ons verteld door een mevrouw die daar tegen een muur in het zonnetje zat. Kijk, de pont ligt daar achter u, zei ze. Stommerd die ik ben, ik had de vaartijden even op moeten zoeken maar ik ging er te makkelijk van uit dat een pont over zo'n groot water dagelijks zou varen.

Tja, daar staan je dan, wij met onze fietsen aan de ene kant en de auto aan de andere kant van het water.

Hoe we dat opgelost hebben horen jullie morgen.