Heen en terug naar de Ardeche

Gisteravond begon men al met de broodoven warm te stoken, ik ging samen met Sebas even kijken. Vandaag hebben we immers het jaarlijkse repas met de dorpsbewoners en nog wat verdere buurtgenoten. In de ochtend worden de tafels al klaargezet, Thijs helpt opa met sjouwen. Parasols worden versleept van de ene naar de andere tuin want het belooft een zonnige dag te worden. Patrice komt nog met watextra hout aanlopen en de eerste schotels worden al aangeleverd om in de oven geschoven te worden. Wietske en ik leggen de laatste hand aan de gerechten die wij meenemen. Dit jaar een bonensalade met geitenkaas en walnoten, een grote plaat pizza en een kruisbessentaart. Dit gaat weer een geweldige dag worden.

We hebben traag internet hier, dat is een gegeven waar ik verder weinig aan kan doen. Maar ook mijn laptop zelf werd steeds langzamer en ik kreeg de laatste weken telkens de waarschuwing dat de C schijf bijna vol was. Van dat soort seintjes op mijn computer word ik nerveus en ik weet ook niet wat ik er mee moet. Ik besefte wel dat er veel te veel foto's op stonden maar hoe moest ik die verwijderen van mijn laptop, op een harde schijf zetten en dan nog de foto's altijd kunnen zien? Schoondochter Wietske en kleinzoon Thijs hebben zich er even mee bemoeid. Al mijn foto's staan nu in een map in de cloud (ik weet amper wat het betekent maar ik kan ze vinden en dat is het voornaamste) en ze staan ook nog eens op een harde schijf die met mijn laptop verbonden is. Er stonden liefst 70.000 foto's op mijn laptop en dat balkje van lokale schijf C was helemaal vol en vuurrood. Ik heb weer ruimte op mijn laptop, blij dat het probleem is opgelost.

Schoondochter Wietske wilde graag de camping van Intre bekijken voor vrienden die interesse hadden om daar met hun tent te gaan staan. Het is bij ons vandaan een fijne wandeling naar de overkant van de vallei, maar dan moeten we eerst even dalen en dan weer stijgen, we wonen tenstlotte wel in de bergen van de Ardèche. Ik heb dit al ik weet niet hoeveel keer gelopen en telkens weer blijft het landschap rond Intre me verrassen, zo mooi is het. Camping Folastère  is wat alternatief maar verzorgd, leuk, gezellig klein en de mensen die de camping runnen zijn geweldige lieverds. Op de camping een mooi zwembad en het uitzicht rondom is prachtig. Het gehucht Intre stelt verder niet veel voor wat huizen betreft maar de natuur is er prachtig. Als ik er niet vlakbij deze plek een huis had zou ik er samen met Mart zo mijn tentje neerzetten.

Ze zijn er gek op, mijn kinderen en kleinkinderen, zo'n klimpark. We hebben er twee in de buurt dus we kunnen zelfs nog kiezen. Sebas mocht voor het eerst echt meedoen en daar was hij reuze trots op. Verder namen we Noor mee, een dochter van vrienden en Luuk, de zoon van onze gasten in het vakantiehuis wilde ook graag mee. Hoe meer zielen, hoe meer vreugde en vreugde was er. Er valt verder weinig over te vertellen, de foto's  doen dat wel voor me. Nou ja, ik kan nog zeggen dat mijn voetjes gewoon op de grond blijven en dat die man van mij het nog steeds geweldig vindt om te doen. Na afloop heerlijk zitten picknicken daar onder de bomen en daarna wilde het hele spul natuurlijk nog gaan zwemmen in de put van ons riviertje.

Hij draagt zijn haar nog steeds lang, kleinzoon Sebas maar hij had volgens zijn moeder nog wel even naar de kapper gemoeten om zijn pony te laten knippen. Het was er niet meer van gekomen en zo te zien heeft hij er zeker geen last van. Zijn broer Thijs heeft een superkort koppie, te danken aan een weddenschap. Ze konden met zijn rugbyteam Nederlands kampioen worden maar bij verlies zou de trainer hen allemaal kaal mogen scheren. Ze werden jammer genoeg tweede en de helft van het team waaronder Thijs onderging de scheerbeurt manmoedig. Stoer om je aan de gemaakte afspraak te houden. Toen ik de eerste foto's van dat kale hoofd zag schrok ik wel even maar gelukkig groeit het al weer aardig aan.

Het trage internet en de drukte van kleinkinderen om je heen zorgt er voor dat mijn blogbericht er vandaag later uit gaat dan normaal het geval is. Het eerste is ergerlijk, het tweede is heerlijk. Laat in de middag kwam schoondochter Wietske met de jongens aan, flink van haar om dat in één dag te rijden. Na wat gedronken te hebben wilden Thijs en Sebas dolgraag even zwemmen. Hun moeder en opa bekommerden zich om het uitladen van de auto, ik pakte snel een paar badlakens uit de kast en liep met de mannen ons weggetje af naar beneden naar de rivier, daar is vlak bij huis nog een lekker zwemplekje. Even wennen aan het altijd frisse water bij ons maar al snel zwommen en sprongen ze lekker rond in het riviertje en eigenlijk vonden ze het helemaal niet koud, zeiden ze. Thijs heeft de leeftijd om uit te slapen wat vanochtend ook mocht maar Sebas was al vroeg wakker en heeft mij eerst even geholpen in de moestuin. Daarna wilde hij dolgraag een partijtje boulen met oma. Hij won, ...

Een klein rondje moestuin leverde vanmorgen twee primeurs op. De eerste tomaatjes worden namelijk rood en in een van de bloemkoolplanten die ik eigenlijk al als konijnenvoer bestemd had groeit toch echt zo'n mooi wit kooltje. Of die andere vijf planten dat ook nog gaan produceren vraag ik me af maar de konijnen van Robert moeten in ieder geval nog even wachten. En verder wachten we op een schoondochter die met twee kleinzoons onderweg is naar Le Serret. Ze zijn vroeg vertrokken en de reis gaat tot nu toe zeer voorspoedig. We zitten strategisch opgesteld en kunnen vanuit onze hooggelegen terras zo op de weg beneden kijken. Het lijkt of we lezen maar onze ogen dwalen wel heel vaak af naar een lager gelegen punt.