Heen en terug naar de Ardeche

  Dit mandje kreeg ik laatst van mijn broer die zijn schuur opruimde. Het is een bollenmandje en ik kende het goed, het was van mijn vader. Volgens mijn broer is de naam voor dit formaat mand een kabussie, dat wist ik niet meer. Ik heb het even nagevraagd op de facebook site van Noordwijk en dat werd van alle kanten bevestigd. Later vond ik op internet op de site van Mijnwoordenboek  over Noordwijks dialect dat een bollenrooimandje inderdaad een kabussie is. Wij zijn thuis opgegroeid met bollenmanden, mijn vader teelde bollen en we pelden allemaal wel bollen in vakanties, ook bij andere bollenboeren , Hij is onmiskenbaar van mijn vader, op de mand zijn de letters JvB geschilderd, dat werd vaak gedaan in die tijd. Mooi vind ik dat, die initialen van mijn vader op dit mandje. Prachtig handwerk, ik denk zo'n zestig à zeventig jaar oud. Niet alleen voor bollen rooien maar ook voor poten werden ze gebruikt. De jonge vent rechtsonder is mijn vader,...

Ik heb het al meer gezegd, nergens zijn de luchten zo mooi als boven de Nederlandse polders. Zondag liepen we een rondje vanuit Stolwijk door twee buurtschappen, heen door Koolwijk en terug door  Benedenkerk. Het zou nog even droog blijven maar buien waren voorspeld. En die zie je hier duidelijk aankomen. Dat is ook het mooie van zo'n polder, van verre kan je al zien wat het weer gaat doen.  Hier liepen we vanuit Koolwijk dwars door het land over een nieuw fietspad richting Benedenkerk. De kopfoto maakte ik een stukje verder, richting Stolwijk. Als je heel goed kijkt, het is maar een puntje, zie je aan de einder de kerk van het dorp. Achter ons trokken de buien aan, voor ons zag het er nog goed uit. Maar toch, daar links in dat wolkendek begint het al te verkleuren.  Al kletsend over die mooie luchten en eventuele regen kwamen we droog in Stolwijk aan.

Onze laatste uurtjes in Parijs lieten ons nog even zijn hoe mooi deze stad is, hoeveel 'joie de vivre' de stad heeft. Van alleen al zo'n straathoek als hierboven wordt ik blij. Langzaam lopen we richting een metrostation om naar het Gare du Nord te gaan als we deze prachtige muurschildering tegenkomen van Kuifje (Tintin in het Frans) en Kapitein Haddock. We slaan een hoek om en komen op een mooi plein waar deze prachtige kerk staat. Geen tijd meer om daar de buurt te verkennen, we moeten op gaan schieten. Een volgende keer maar. En vlakbij het Gare du Nord zie ik deze prachtig muurschildering nog op het laatste moment. Het is op een kruispunt van wegen en het is daar loei druk, Vanwaar ik sta heb ik het licht tegen, dus ik moet naar de andere kant. Met gevaar voor eigen leven schiet ik naar de overkant, Mart verbaasd op de stoep achterlatend. Het is een mooie, hij staat op de foto maar van de andere kant was het beter geweest. Dat houdt in dat ik zeke...

De mooiste passages in Parijs zijn ongetwijfeld de Galeries Vivienne en Colbert. Je ziet het al aan alles, deze galeries zijn luxueus uitgevoerd, echt heel chic. De Galerie Colbert is dan ook eigendom van de tegenovergelegen Bibliotheque Nationale. In de Galerie Colbert zijn gratis tentoonstellingen van delen van de collectie van de bibiliotheek.  Hier is, naast veel kunst- en antique winkels ook een brasserie in 1830-stijl, Le Grand Colbert, waar hoofdbibliothecarissen en rijke academici zich terugtrekken voor de lunch.   We hebben even naar binnen gegluurd, heel stijlvol, dat zag er iets anders uit dan waar wij net zo gezellig hadden zitten eten. Echt schitterend, die ingelegde vloeren. Wat een werk moet dat toen geweest zijn, dat werd steentje voor steentje gedaan. In de naast gelegen Galerie Vivienne is een vestiging van Jean Paul Gaultier,  peperdure haut-couture. Het kan niet anders, zo'n chique passage heeft natuurlijk een eigen conc...

 De Stolwijkse Damclub 'Jong en Oud'  heeft nog maar tien leden maar toch geven ze nog ieder jaar les op onze twee basisscholen. Daardoor kan Luuk al aardig dammen en hij doet het graag.  Gisterenmiddag haalde ik onze twee kleinkinderen uit school, Saar ging bij een vriendinnetje spelen en Luuk ging mee naar ons huis. 'Nu kan je oma mooi eens dammen leren, want ik weet er niets meer van' zei ik hem. Vroeger speelde ik het thuis veel, broertjes en zusjes genoeg, maar dat is al even geleden. Ik zal het ook nog wel met de kinderen gespeeld hebben, we hebben tenslotte nog steeds een dambord samen met dat oude Jumbo doosje met damstenen.  Luuk zag het wel zitten, die dacht een makkie te hebben aan zijn oma. Kopje thee met wat lekkers erbij en we begonnen. Het duurde wel even voordat ik het spel begon door te krijgen dus mijn stenen vlogen van het bord.    Maar uiteindelijk snapte ik weer een beetje hoe het spel gespeeld moest worden en won ik op...

Ik zat even te bladeren in het boekje wat we kregen toen we de Van Gogh tentoonstelling in het Noord Brabants museum bezochten. Vaak wordt van Vincent het beeld geschetst van een eenzame, bij leven niet erg gewaardeerde man. Niets blijkt minder waar. De tentoonstelling laat zien dat hij niet alleen gepassioneerd en ongelofelijk gedreven was, maar ook dat Vincent met veel mensen intensief en langdurig contact onderhield. Je maakt kennis met de man achter de kunstenaar aan de hand van tekeningen, schilderijen, portretten, brieven en schetsboekjes. In het boekje wat we kregen kan je alle informatie die bij de tentoongestelde items stonden nog even teruglezen. Het geeft een mooi overzicht van het leven van de schilder. Voor in het boekje is dit fragment uit een brief van Vincent aan zijn broer Theo te lezen. Het stond ook in het groot afgedrukt op een van de wanden. Het sprak me erg aan. Ik denk niet dat ik alle kunst altijd begrijp maar net zoals Vincent hou ik ...

Dat je dus van de een op de andere dag dakloos kan worden en dat het iedereen kan overkomen wordt door dit boek wel duidelijk. Het is het bijzondere verhaal van Raynor en Moth Winn die dit overkomt en zonder dak boven hun hoofd en met een wekelijkse uitkering van maar £48  aan iets gaan beginnen waar ze totaal niet op voorbereid zijn. Dan moet ik er ook  nog bij vertellen dat bij Moth een ongeneeslijke, progressieve ziekte is vastgesteld. Ze hebben dus niets meer over en nog maar weinig tijd. Met de moed der wanhoop nemen ze een impulsief besluit: ze gaan de eeuwenoude South West Coastal Path lopen, een tocht van duizend kilometer. Met twee rugzakken en een kleine tent beginnen ze hun wandeltocht. Met elke stap, door iedere ontmoeting, en ondanks alle moeilijkheden die ze onderweg tegenkomen, verandert hun tocht verder in een bijzondere ontdekkingsreis. 'We waren over het randje van de hedendaagse beschaving gevallen in een toestand van alleen maar bestaan,...