Heen en terug naar de Ardeche

Een dag of twee geleden knipte ik wat blad uit de plant met kerstomaten om deze wat lucht te geven maar per ongeluk knipte ik ook een tak met nog groene tomaatjes mee. De tomaatjes heb ik eraf gehaald en op een schaaltje in de vensterbank gezet en zie: de meesten kleuren al rood. Als je ziet hoeveel tomaatjes hier bij elkaar hangen begrijp je hoe moeilijk het is om hier tussen te knippen zonder iets verkeerds te raken. Niet dat ik bang ben om kerstomaten tekort te hebben, er hangt zoveel aan deze plant dat ik de top er maar uitgeknipt heb, de plant hoeft echt niet verder te groeien. Het is een groot soort kerstomaat en ze zijn erg lekker. Ik kocht de plant bij de kweker in Aubenas. En nu maar hopen dat ze allemaal nog rood worden voordat wij weer naar Nederland vertrekken en dat zal vroeg zijn dit jaar.

De eerste zonnebloemen die we konden snijden staan in de vaas te pronken maar wel een beetje vreemd die twee kleuren geel van één plant. Maar dat is nog niet alles. Als ik naar het zakje kijk waaruit het zaad kwam heb ik toch een heel andere kleur voor ogen. Ik had me verheugd op zonnebloemen met een bruin hart. En die bestaan hoor, toen ik even zocht kwam ik het zaad tegen op internet, 'Avondzon' heet deze zonnebloem. Hij is prachtig. Dus zit er nu verkeerd zaad in mijn zakje? Ach, het is ook niet zo belangrijk, ik heb in ieder geval zonnebloemen in de vaas en er komen er nog meer. En dan nog even de hoogte. Op het zakje staat toch echt 1.60m. We schatten dat deze planten ruim vier meter hoog zijn. Mart heeft een ladder gebruikt om ze te knippen. Aavankelijk groeiden ze met dat slechte weer niet zo goed dus op een andere plek tegen de muur heb ik er later nog een paar gepoot. Mart zal zijn ladder nog heel wat tevoorschijn moeten halen.  

Mijn trouwe lezers zullen het nog wel herkennen, dat pimpelpaarse kastje wat Mart jaren geleden transformeerde van een kringloopvondst in een juweeltje. Het staat leuk te zijn in onze tuinkamer. Eigenlijk gaat de rest van mijn blog helemaal niet over dat kastje maar over de inhoud ervan maar ik zette het kastje met plezier nog eens op de foto, het is zo'n schatje. Ik zocht iets in dat kastje wat er niet lag maar kwam een heel stel tuinboeken tegen die ik eigenlijk nooit meer inkijk. Ruimen dan maar. Deze komen allemaal van brocantemarkten en ik breng ze naar een kringloopwinkel in Privas. Dat heet een 'ressourcerie' in het Frans, heb ik op moeten zoeken. Er gaat trouwens nog meer mee wat al weken klaarligt. Boeken van Elisabeth de Lestrieux, in de zeventig en tachtiger jaren een begrip in Nederland, ik heb haar boeken bijna stukgelezen. En verschrikkelijk genoten van de foto's die uitbeeldde hoe ik mijn tuin wilde. Niet dat dat altijd lukte natuurlijk. Dit stapeltje gaa...

In de herfst van 1997 werden door Mart de muren en het plafond van onze kamer/keuken gesausd en wat knapte dat op. Vooral dat plafond waar duizenden vliegenpoepjes op zaten. De balk boven het hoofd van de harde werker werd ook aangepakt, die was bedekt met een dikke laag verf in een poepbruine kleur. We hebben de balk met zijn tweeën van die laag ontdaan en zijn daar anderhalve dag mee bezig geweest. Daarna in de was gezet en toen was ie prachtig. Ik denk dat de foto is genomen terwijl we nog niet helemaal klaar waren met het schoonmaken. We genoten van onze fris geschilderde kamer. Hier plak ik foto's in onder onze nieuwe lamp. Tot nu toe hing hier een TL balk, te vies om aan te pakken. Wat een verbetering. Terwijl wij hier waren werd onze dorpsvereniging opgericht, 11 oktober 1997, een initiatief van Marie-Christine en mij. Dat wil dus zeggen dat de dorpsvereniging over drie jaar dertig jaar bestaat, wie had dat kunnen denken toe we begonnen. Wat hebben we door de jaren heen veel...

Het leuke restaurantje van Sophie en haar man in Saint-Julien-du Gua gaat sluiten en dat vinden wij heel erg. Zo jammer, maar ze kunnen van de magere opbrengst niet leven terwijl ze zo hun best hebben gedaan. Dit is het derde koppel wat geprobeerd heeft om het restaurant draaiende te houden maar het wil niet lukken. Te weinig toeristen in deze streek, niet veel bewoners in het dorp dus 's winters zijn er practisch geen inkomsten. De allerlaatste pizza avond dus we besloten met onze Belgische vrienden voor het laatst bij het stel te gaan eten. Een prachtige avond op dat heerlijke terras met zeven Belgen, beter kan je het bijna niet hebben. En de pizza's waren ontzettend lekker. We hebben afscheid genomen van Sophie en Nicolas, ze vertrekken naar Normandië waar ze, ook in een dorp, een restaurant overgenomen hebben wat drie keer zo groot is als dit. Begin september gaan ze al open dus dat wordt hard werken voor het stel. We zullen ze missen!

Nadat de voorzitster de jaarvergadering die na het repas volgde afgesloten had besloten er nog wat mensen om te gaan zwemmen beneden in ons riviertje. Ik had er niet zo'n zin en en maakte ondertussen een blogbericht en ruimde ook nog wat serviesgoed op. En Mart bracht samen met Jean-Pierre tafels en parasols weer naar hun eigenlijke plek.  Na de zwempartij moest er nog gebould worden op onze baan dus we zetten al wat koude dranken klaar in een koelbox. Opgefrist waren de spelers er klaar voor om zich met elkaar te meten. Vooral onze buurmannen zien dit als een serieuze zaak. Die mannen willen winnen. En bij twijfel moet het rolmaatje uitkomst brengen.  Dat meten gaat dan altijd met veel discussies gepaard en het lachen is niet van de lucht. Leuk om te zien wat voor houding sommige van mijn buurmannen aannemen bij het gooien. Patrice draait altijd zijn arm tijden het gooien, zijn hele lijf doet mee. Mooi om te zien. En Rudolph, de beste speler, veert uit half zittende houding o...

Om half twaalf begon het aperitief in Le Serret en ik heb er eigenlijk geen foto's van genomen. Ik stond aan het begin van het pad en was veel te druk bezig om mensen welkom te heten. Er waren namelijk ook wat mensen voor het aperitief uitgenodigd die geen lid zijn van onze dorpsvereniging maar waar we wel vriendschappelijke banden mee hebben. Het was zo leuk om ze weer even te zien en te spreken dat ik foto's nemen wat minder belanrijk vond. Ondertussen had Jean-Pierre de oven al vol liggen met allerlei heerlijkhden. Deze taart, noten met citroen, was gisteren ook al gebakken maar toen heb ik er niets van kunnen eten, hij was erg geliefd en snel op. Maar Florence maakte er nog een en nu weet ik het zeker, ik ga hem zelf ook eens maken en zet het recept dan op mijn blog.    Sylvie kwam nog aanlopen met deze myrtilletaart, die ging samen met mijn courgettetaart met spekjes en fêta als laatste de oven in. We zijn als dorpsvereninging van alles voorzien. Begonnen we met eigen bor...