Skip to main content
Eerste kerstdag, buiten is het somber. We zoeken de gezelligheid binnenshuis met lichtjes en kaarsjes aan. Vandaag geen bezoek, een rustige dag. Ik lees de laatste bladzijden van een boek over een jongen die opgroeit in het diepe oosten van Turkije. Wat een verschil met het leven hier, in een land dat behoort tot de rijke villawijken van de wereld. Stel je eens voor dat mijn wieg daar had gestaan of nog erger in een land in oorlog zoals Syrië. Hoeveel kansen hadden mijn kinderen, kleinkinderen dan gehad, wat voor leven hadden zij gehad? 'Laten we onze zegeningen tellen" zal ik morgen heel bewust weer zeggen als we met het hele gezin aan tafel zitten.
De foto nam ik afgelopen week in Amsterdam. Het is de kas van de Hortus Botanicus.
Een schitterende foto. En ik vind dat wij degene zijn die niet mogen klagen. Wij zitten naar mijn idee aan de goede kant van de wereld.
ReplyDeleteJa, Sjoerd, wij zitten zeker goed en moeten dat beseffen.
DeleteJa, dat is goed om daar af en toe een s bij stil te staan.........
ReplyDeleteWe hebben alle reden tot dankbaarheid, je zegt het mooi!
ReplyDeleteIk ben blij dat ik ben geboren en opgegroeid waar ik ben geboren en opgegroeid, en dat geldt ook voor mijn kinderen
ReplyDeleteDank je, Jeanette. En morgen gaat het zeker gezellig worden
ReplyDeleteDat ga ik zeker doen, Lut. Ook onze kinderen beseffen gelukkig hoe goed wij het hebben hier, we praten vaak met ze over dit soort onderwerpen.
ReplyDelete