Het was vies koud met motregen gisteren, echt weer om lekker binnen te blijven met een goed boek. Dat goede boek had ik, ik zal er later wat over vertellen maar daar ging het niet om. Het ging erom dat ik perse een stukje wilde gaan fietsen. Ik zat al een week op de hometrainer en dat ging goed dus ik wilde het buiten proberen.
Geen weer, zei Mart maar ik kan soms erg eigenwijs zijn en wilde het beslist nu buiten proberen, er was in dat hoofd van me geen uitstel mogelijk. Ik ga wel alleen, je hoeft niet mee, alleen maar tot de de molen. Geen sprake van, ik ga mee was het antwoord, als je valt moet er toch iemand zijn om je op te rapen.
Ik ben niet gevallen, we fietsten door de polder van Bilwijk tot de molen aan de Vlist waar ik deze foto nam. Het was heel dampig, mijn bril was nat dus ik nam de foto op goed geluk. Terug naar huis, we hadden zes kilometer gefietst. Een stukje van niks maar het gaf mij een goed gevoel en dat had ik even nodig.
Ja natuurlijk, gáán ! Fijn dat het goed ging en superlief dat Mart gewoon meeging
ReplyDeleteEn voor dat goede gevoel moest het! Geweldig, Marthy!
ReplyDeleteGoed besluit, het begin van steeds weer verder komen.
ReplyDeleteWat heerlijk, weer op de fiets. Goed gedaan Marthy. En fijn dat Mart mee ging, nog maar even niet alleen, maar dat zal niet lang meer duren.
ReplyDeleteFijn dat je weer een stukje kan fietsen en dapper hoor om dat te doen met dit grauwe en koude weer!
ReplyDeleteEn gelijk had je!
ReplyDeleteLie(f)s.
De aanhouder/volhouder wint... Goed van je dat je toch hebt doorgezet, als het eenmaal in je hoofd zit....
ReplyDelete