Noordwijk

De Noordwijkse vuurtoren met daarvoor het Vuurtorenplein. Dat plein is nu een vervallen bedoening maar in de zeventiger jaren had je er leuke winkeltjes, was het er levendig en vierden de jeugd er zomers feest in en rondom de fontein.

Om bij het tweede museum te komen moesten we vanaf de vuurtoren de boulevard aflopen maar ik ging liever een stukje over het strand. Het zand was hard, heel goed om te lopen dus vooruit, ondanks dat ik niet zo makkelijk liep. Je bent tenslotte Noordwijker, dan moet je even langs het strand.

Heerlijk, zo even langs de vloedlijn. Dit soort dingen veranderen nooit, de branding blijft maar rollen.

Terwijl zeemeeuwen zo druk kunnen zijn staan ze soms als standbeelden zo stil langs de vloedlijn, 

Er lag veel zeeschuim wat wordt veroorzaakt door afstervende algen.

Hier waren een paar zeevissers bezig om te proberen een maaltje te vangen. Ze waren nog niet erg succesvol vertelden ze. Maar wat geeft het, je bent lekker bezig en je hoeft hiervoor geen vergunning aan te vragen. 

Vroeger had je strandtenten, in mijn tijd ook nog niets bijzonders hoor maar tegenwoordig heb je beachclubs.

Het was net Sinterklaas geweest dus de kerstmannen deden hun intrede.