Skip to main content
In haar blog van gisteren memoreerde Emie de warme zomer van 76, haar dochter werd toen geboren. Die zomer staat in mijn geheugen gegrift. Op 26 juni van dat jaar verhuisden we met drie kleine kinderen, de jongste vier maanden, naar Stolwijk waar we een fietsenwinkel hadden gekocht. Twee panden verderop in de straat konden we tijdelijk een huisje huren waar we uiteindelijk 24 jaar in bleven wonen. Op maandagmiddag kreeg ik dat huisje voor het eerst te zien, het was van twee oude mensen geweest en het zag er binnen uit alsof je een halve eeuw terug in de tijd stapte. Woensdag en donderdag maakte ik met een schoonzus daar wat schoon en vrijdagmiddag werd mijn boeltje verhuisd.
Iedereen ging weer weg, ik zat in een dorp zonder familie, vrienden of kennissen, drie kinderen die van streek waren en een man die alleen maar druk was in zijn winkel/werkplaats en geen tijd had voor zijn gezin of om een spijker in de muur te slaan. Uiteindelijk is het natuurlijk allemaal goed gekomen, alleen durfde ik het eerste jaar geen cent uit te geven, bang dat we dan failliet zouden gaan. Ook was ik zo mager als een panlat, gedeeltelijk veroorzaakt door de warmte en het voortduren bezig zijn om dat huis in een leefbare staat te krijgen. Het fijne van deze moeilijke zomer was wel dat we in dat onbekende dorp heel goed zijn opgevangen. Iedereen was aardig en behulpzaam en daarom wonen we er nog steeds en gaan nooit meer ergens anders wonen. Trouwens, na zo'n traumatische verhuizing hoef je niet meer zo nodig. Op de foto hieronder de middelste en de jongste, de winkel werd vlak daarna verbouwd.
Och heden, wat een toestand...! Ik herken het huisje nog wel en de fietsenwinkel natuurlijk ook. Ik was toen 13 en in die zomer overleed mijn moeder. Het was inderdaad bloedheet!
ReplyDeleteWat heerlijk dat jullie toen zo goed zijn opgenomen. Soms moet je jezelf ook 'geven' en dan loopt het veel gesmeerder. Uiteindelijk hadden jullie een goedlopende zaak, maar als je dat nu van tevoren had geweten ..
Het was een zomer, die we niet snel zullen vergeten. De hitte ging maar niet weg. Wij woonden toen in Papendrecht acht hoog in een flat, die uitkeek op de Noord. Zo hoog kreeg je 's avonds tenminste nog wat waterwind op het balkon. Verder was het afzien voor iedereen. Veel te warm voor ons land, waar de huizen er niet op gebouwd zijn.
ReplyDeleteHet was dus niet alleen die warmte die de zomer van '76 zo bijzonder voor je maakte. Wat zal dat afzien zijn geweest en wat heerlijk dat je er na veertig jaar nog steeds en met veel plezier woont.
ReplyDeleteIk kan me die zomer niet voor de geest halen, ik was net een jaar getrouwd en we waren op dat moment aan het wachten op onze woning welke ze aan het bouwen waren.
ReplyDeleteWij trouwden in september '76. 's Morgens regen, trouwfoto's met paraplu, plassen op straat. Dat herinner ik me.
ReplyDeleteWat een leuk verhaal! Ik was toen 11 en herinner me alleen maar dat we een hele zomer op het strand 'woonden'.. wat een mooie tijd :) En wat moet dat voor jou toen een spannende zomer geweest zijn, als ik het zo lees! Gelukkig is alles goed gekomen ;o)
ReplyDeleteIk kan me ook die mooie zomers aan het strand herinneren, Stefanie. Dag na dag weer naar het strand, zo zagen mijn zomervakanties er vaak uit.
DeleteVeertig jaar terug..., wat een herinneringen. Maar die traumatische verhuizing zette uiteindelijk toch een onuitwisbare stempel op jullie leven: en dat is alles tesamen een héél erg mooi verhaal, Marthy!
ReplyDeleteNee, makkelijk was het niet Kris, maar met een beetje volhouden voelde het uiteindelijk toch als een goede beslissing.
ReplyDeleteDie Berends genen zijn uitermate sterk, leuk toch.
ReplyDeleteJe gaat zeker een mooie plek vinden Stephanie. Het belangrijkste is dat jullie het met elkaar eens zijn, dan komt alles goed.
ReplyDeleteZoals je kunt lezen ben je niet de enige die dit opmerkt, Inge. Het enige wat deze twee kleinkinderen van hun moeder geërfd hebben zijn haar prachtige bruine ogen.
ReplyDeleteHet was een grote stap, Ageeth maar we hebben er nooit spijt van gehad, het heeft goed uitgepakt.
ReplyDeleteWe waren jong en namen gewoon die stap. Mart kwam uit een middenstandsfamilie en wilde een eigen zaak. Natuurlijk was het moeilijk om in een vreemd dorp, een andere omgeving iets te gaan beginnen maar het liep van het begin af gelukkig goed.
ReplyDelete