Skip to main content
Het verdriet van mijn moeder
Na de dood van mijn moeder elf jaar geleden kreeg ik een mapje met papieren in mijn bezit die te maken hadden met mijn jong gestorven zusje. Drie weken na de dood van mijn moeder stierf een andere zus en de weken erna waren zwaar. De papieren verdwenen in een doos en raakten in de vergetelheid. Totdat ik vanmorgen iets zocht en dat mapje weer tegenkwam. Het blijkt dat mijn moeder alles heeft bewaard wat met dat overlijden in 1952 te maken had. Zelfs de rekening van de taxi naar het ziekenhuis zat erbij. Ontroerende handgeschreven condoleancebrieven, ook uit het buitenland, ik heb ze allemaal zitten lezen.
Wij wisten natuurlijk wel dat ons zusje gestorven was, er stond altijd een foto van haar in de huiskamer. Maar over het gebeuren zelf werd niet gesproken terwijl wij mijn moeder toch heel open was. Ik heb deze papieren ook nooit gezien, dit moet ze goed verstopt hebben, ze hield het voor zichzelf. Als laatste bladerde ik door dit plakboekje terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. Niet van verdriet om mezelf, ik heb mijn zusje amper gekend, maar om het verdriet van mijn moeder.
Wat een stil verdriet toch. Erger is er niet voor een moeder.
ReplyDeleteJuist verwoord Ageeth, stil verdriet.
DeleteAch, wat droevig. Wat vreselijk was dat vroeger toch,dat hierover niet gepraat werd. Gelukkig kan dat tegenwoordig we.l Voor ons, dochters van deze moeders, is er gelukkig ook het blog, waar je dit nu delen kan. Ik wens je sterkte met dit verdriet, want dat mag er echt zijn.
ReplyDeleteHoe ouder ik word, hoe beter ik deze dingen ga begrijpen, Bertie. Mijn moeder was een wijze vrouw, ze wist dat wij, haar kinderen, niet konden invoelen hoe groot haar verdriet was.
ReplyDeleteIk twijfelde of ik deze blog wel wilde maken Jeanette en dacht daarbij ook aan jou. Jij kan invoelen hoe zwaar dit voor mijn ouders moet zijn geweest. En inderdaad, ze wilde er ons niet mee belasten, ze droeg haar verdiet in stilte, ook wel gerelateerd aan die tijd. Ik hoop dat ik mijn kinderen en kleinkinderen niet ga overleven. Zij stierf, godzijdank, drie weken voor haar andere oudste dochter wegviel.
ReplyDeleteDat een mapje met oude papieren je zo kan aangrijpen, in ben er zelf nog verwonderd over, Jeanne.
ReplyDeleteBij dat boekje hield ik het niet meer, Emie, toen begonnen de tranen te stromen.
ReplyDeleteLief gezegd, El, dank je.
ReplyDeleteZe was negen jaar en stierf aan tetanus. Nu had dat niet meer gehoeven maar toen was het vaccin nog lang niet overal beschikbaar.
ReplyDeleteLief van je, Alet. Die zelfde moeder zei altijd tegen ons: Tel je zegeningen, kind en dat doe ik wetende dat mijn kinderen en kleinkinderen in goede gezondheid zijn.
ReplyDeleteDank je Toos. Kus terug.
ReplyDeleteIk was die papieren natuurlijk al lang vergeten, Mirjam. Verrassend om zoiets te vinden.
ReplyDeleteHet greep me erg aan, Inge. Fijn dat jullie het begrijpen.
ReplyDeleteZeer aandoenlijk, Marthy! Ik vind het bovendien mooi, dat je niet enkel "lief", maar ook "leed" met ons, als bloglezers, deelt. Hulde.
ReplyDeleteLieve Marthy, ik hoef niets meer toe te voegen aan alle dingen die door je trouwe volgers gezegd zijn; sluit me er gewoon bij aan. Bewondering voor je hoe je dit op papier hebt gezet. Het raakt je.
ReplyDeleteIk zie dit berichtje ook nog als een soort van extra stukje liefde, medeleven en respect voor je moeder.
We denken even goed aan je, hoor.
Lieve groeten van Ernest en Annelies
Wat lief dat je dat zegt/dacht. Maar ik ben blij dat je het toch gedaan hebt. Het is jouw blog en ik vind het fijn om te lezen wat jou bezig houdt.
ReplyDelete😀
ReplyDeleteIk weet niet Wieneke, ik denk niet dat mijn ouders moeite hadden met zwakheid tonen maar er werd inderdaad niet veel gepraat. Ze stopten hun verdriet weg en gingen verder met zorgen voor een groot gezin.
ReplyDeleteIs was nog geen vier jaar toen het gebeurde, Lida en ik kan me net zoals jij nog fragmenten herinneren. Lief dat je even reageerde.
ReplyDeleteMooi
ReplyDeleteMijn broertje is gestorven toe hij 7 was. Zelf heb ik hem nooit gekend maar het verdriet om hem is bij mijn ouders nooit weggegaan. Eerder werd het groter bij hun ouder worden. Toen ik hun huis leeg maakte bij hun overlijden vond ik nog een stapel bidprentjes en zelfs een plukje haar... zo pakkend allemaal. Nu ik zelf kinderen en een kleinzoon heb, begrijp ik hun verdriet nog veel beter. Ik mag er niet aan denken dat ik één van hen zou moeten missen.
ReplyDelete