Hollandser kan niet

Het laatste couplet van het beroemde gedicht van Marsman staat hier in steen gebeiteld.  Keer op keer heeft de mens hier tegen stormvloeden moeten vechten. Wandelend door de Eempolder, over boerenland en dijken, op de grens van hoog naar laag, van zand naar klei. De vergezichten zijn hier mooi, Hollandser kan niet,

We lopen richting Spakenburg en komen nog een mooi trafohuisje tegen maar ook een tuin waar allerhande voorwerpen staan die als vogelhuisje kunnen dienen. Een grasstrook tegen een muur nodigt uit voor een pauze, de laatste mueslibollen worden opgegeten.

In Spakenburg is het druk, een wedstrijd van de IJsselmeervogels staat op het punt te beginnen. In de binnenhaven die goed gevuld is met gerestaureerde botters veel mensen die met een ijsje in de hand lopen te genieten van het weer.  

Verder gaat het, langs de voormalige Zuiderzee, met het geluid van de weidevogels in onze oren, naar stoomgemaal Hertog Reijnout waar we onze auto terug vinden. Dit is het, wat het Zuiderzeepad betreft, voorlopig. We hebben dit langeafstandspad deze winter vier keer twee dagen gelopen en 170 km afgelegd. Een mooi gemiddelde. Van het najaar pakken we dit mooie pad weer op.