Skip to main content

Monsieur Valette


Deze twee foto's van buurman Valette nam ik in september 2015. De winter daarvoor was hij met gladdigheid gevallen en had zijn heup gebroken. Tijdens zijn revalidatieperiode werd zijn vrouw die dementeerde opgenomen in een verzorgingtehuis. Al die jaren samengewoond in dit huis, zij was er zelfs geboren en nu zat hij alleen en was eenzaam. Dat was te merken als ik eens een praatje ging maken bij hem. Afgelopen winter is hij weer twee keer gevallen en nu zit hij in een verzorgingstehuis in Privas. Hij is inmiddels 91 jaar oud. Als het weer beter wordt kom ik terug naar mijn huis, had hij tegen Robert gezegd.....
Ik vond de foto  hieronder nog in mijn archief. Hij is gemaakt in 2002. Toen waren ze alletwee nog in goede doen. Iedere zondagmiddag maakten ze samen een rondje door het dorp. Zij boog zich dan altijd over onze tuinmuur, bewonderde mijn border en maakte, als wij er waren, even een praatje. In ons dorpje van vijftien huizen zijn nu nog maar drie permanente bewoners. Robert en monsieur en madame Veysan.


Comments

  1. Ageeth MooijFebruary 10, 2017 at 7:46 AM

    Ik merk dat het mij ontroert. Het proces van ouder worden is uiteindelijk vaak onttakeling van wat je mens onder de mensen maakte. Dat van dichtbij meemaken is geen kleinigheid en dat zie ik aan meneer Valette. Je eerste foto is prachtig.

    ReplyDelete
    Replies
    1. MarthyFebruary 10, 2017 at 8:10 AM

      Het was altijd een zeer actieve man, gezond en sterk tot op hoge leeftijd. In dan ineens die aftakeling. Hij beseft het, dat zie je in zijn ogen.

      Delete
  2. MarthyFebruary 10, 2017 at 8:05 AM

    Ik was misschien niet duidelijk maar de onderste foto is ook monsieur Valette. In de winter, dus ook nu, is het hier erg stil. Robert is de enige waar ik een kort praatje mee heb gemaakt. In het voorjaar begint het drukker te worden, dan komen er geregeld mensen in het weekend of rond de feestdagen een weekje.

    ReplyDelete
  3. KnutzElsFebruary 10, 2017 at 8:36 AM

    Hoe triest als je zo uit het leven glijdt, maar we hebben het niet voor het uitkiezen. En noe stil is het daar bij nou nu, ongelofelijk.

    ReplyDelete
    Replies
    1. MarthyFebruary 10, 2017 at 11:30 AM

      We hebben niets te kiezen, Els. Ik heb zelf daar niet zo'n moeite mee.

      Delete
  4. jeanneFebruary 10, 2017 at 8:46 AM

    Triest en weemoedig gevoel krijg ik bij je verhaal. Helaas 'thats life'

    ReplyDelete
    Replies
    1. MarthyFebruary 10, 2017 at 11:31 AM

      Natuurlijk is het triest, maar aan de andere kant heeft dit echtpaar heel lang samen kunnen zijn in goede omstandigheden.

      Delete
  5. MarthyFebruary 10, 2017 at 11:26 AM

    Mensen van die leeftijd geen er vaak echt voor ,staan', Jeanette, als je vraagt of je een foto mag maken.

    ReplyDelete
  6. MarthyFebruary 10, 2017 at 2:32 PM

    Ooit staat dat de meesten van ons te wachten. De kans dat je in je eigen bed in je vertrouwde huis je laatste adem uit blaast is zeer gering.

    ReplyDelete
  7. Pippa's HusFebruary 11, 2017 at 1:18 AM

    Wat toch sneu. Op een gegeven moment is het zo dat 1 van tweeën weg valt. Ik werk zelf in de uitvaart en heb het altijd zo te doen met de oude mannen die achter blijven. Ze zijn zo onthand als hun vrouw weg valt. Het begroot me altijd zo. Xx Esther

    ReplyDelete

Post a Comment