Ze komen ieder jaar wel een paar dagen langs, Martine, de zus van schoondochter Wietske samen met haar dochters en deze keer ook nog een vriendin. Martine had haar fiets achter in de auto liggen dus zij en de man gingen vanmorgen een rondje fietsen. En ik kon de meisjes overhalen om een stukje te gaan wandelen. 'Niet te ver hoor', kreeg ik te horen want op die leeftijd is wandelen niet hun hoogste prioriteit.
Op de foto willen ze wel, ik heb er nog een paar met allemaal gekke bekken. Ze waren nog nooit in het voorjaar geweest en verwonderden zich er over dat de rivier zo te keer ging. Ja, 's zomers fluistert hij maar nu brult ie, zeker met al dat water wat er de laatste tijd is gevallen.
'Keer je eens om, Brecht' vroeg ik, 'dan stuur ik deze foto naar je oma'. Ze liep daar zo mooi tussen al die voorjaarsbloemen. We liepen uiteindelijk twee uur en de dames waren echt niet uitgeput. Kwam vast door die dikke plakken cake die ik meegenomen had in de rugzak. Krachtvoer!
Leuk dat die meiden meegingen
ReplyDeleteJa, die foto vond ik ook zo leuk en ik heb hem inmiddels naar haar oma in Nederland gestuurd.
ReplyDeleteDie gaan over een paar jaar echt niet meer braaf met hun moeder mee, Kris. Maar ik heb al een paar keer gezegd dat ze straks ook met vriendjes of vriendinnen langs kunnen komen.
ReplyDeleteSjoerd, jij hebt nog geen idee hoe erg drie van die meiden de slappe lach kunnen hebben. Maar dat komt wel tegen de tijd dat je kleindochter met vriendinnen op die leeftijd zijn.
ReplyDelete