Het weerzien van Nikki Gerrard

Marnie woont sinds haar relatie stuk liep weer in Londen. Op een dag wordt Marnie gebeld door Oliver, die haar vertelt dat hun gemeenschappelijke jeugdvriend Ralph in zijn huisje in Schotland op sterven ligt. Haar komst is dringend gewenst, Oliver heeft al een vliegticket voor haar geboekt. Eenmaal in Schotland zorgt Marnie samen met Oliver voor Ralph in die laatste dagen van hun doodzieke vriend. De confrontatie met haar jeugdvrienden, de moeilijke situatie en de plotselinge intimiteit brengt het verleden, de ingewikkelde relatie die Marnie met hen had en haar dromen en verlangens van toen weer terug. Wat is er van terechtgekomen en wat voor gevolgen heeft die tijd voor hun verdere levens gehad?

Ze kan prachtig schrijven, die Nikki Gerrard, dat bewijst ze weer eens met dit boek. Het is al een ouder boek maar daarom niet minder goed. Ik vond het ontroerend mooi. De volgende passage moest ik even twee keer lezen......

Ik wens je alles toe wat ik niet meer zal hebben. Geniet er in mijn plaats van. De vroege lentezon in je nek; wakker worden naast je geliefde; krijsende zeemeeuwen; lang gras dat meebeweegt met de wind; roerei en kruiswoordpuzzels op zondagochtend – al was jij nooit erg goed in kruiswoordpuzzels, hè? – en weekendjes in een vreemde hotelkamer, met verlaten stranden waar de anemonen deinen in verborgen getijdenpoeltjes; de woeste groene zee; een paard dat warm in je geopende hand ademt; de seizoenen die telkens weer terugkomen. Vroege vogels, volle manen en nieuwe manen en witte wolken en hoge wind, koekoeken in mei en uilen die door het bos roepen, onweer, mensen die je kennen, geheimen, gegiechel, een blik in een drukke ruimte. Ik wens je ouderdom toe. Ik wens je liefde toe. Hou me nu vast. Als jij me in je armen houdt, kan ik toch niet gaan?