vrijdag 20 oktober 2017

Geconcentreerd

Heel geconcentreerd waren we met zijn vieren aan het werk, Saar, Luuk, schoondochter Christianne en ikzelf. Ik had ze uitgenodigd om stenen te komen schilderen, het was tenslotte herfstvakantie dus alle tijd. Saar wilde een hartje schilderen maar het moest wel roze worden dus dat werd gemengd voor haar. Luuk wilde wel drie stenen tegelijk schilderen en Chris en ik schilderden een fantasiebeestje.


Ziezo, we hebben in ieder geval al een paar voorbeelden voor de kinderen die mee gaan doen aan de workshop. Ik kreeg van de week een mailtje van de school of er in plaats van acht leerlingen zestien mee kunnen doen. Ik krijg er dan een leerkracht bij om te helpen. Hopelijk heb ik stenen genoeg, stap denk ik van de week maar eens op de fiets en rij naar het loonwerkersbedrijf in de buurt. Die hebben hopen grind liggen en tussen de grove soort zal ik nog wel iets van mijn gading kunnen vinden.


donderdag 19 oktober 2017

Maudie

Op 1 oktober schreef Bertie een blogbericht over de film 'Maudie' en ik wist meteen dat ik die wilde zien. We waren nog in Frankrijk maar ik heb gauw in de agenda van filmhuis Gouda gekeken en het kon nog net, woensdagavond 18 oktober werd de film daar voor het laatst vertoond en de 14e reden wij naar Nederland. Ik reserveerde via internet twee plaatsen en gisteravond zagen we de film. Ik kan het niet meer dan helemaal eens zijn met Bertie, een prachtfilm. Het is het waar gebeurde verhaal van een vrouw met zware reuma maar een sterke wil die onafhankelijk wil zijn. Ze wordt huishoudster bij een stugge man en gaat bij hem wonen in zijn kleine huisje vlak bij zee. Uiteindelijk trouwt ze met hem. Ze kan prachtig schilderen en doet dat op alles wat los en vast zit, de muren en ramen, stukjes papier, planken en zelfs de buitenkant van het huis. De zaal van het filmhuis zat stampvol en ik had sterk het gevoel dat iedereen het een mooie film vond, wij zeker.


woensdag 18 oktober 2017

Opengebroken oprit

Hij moest verschrikkelijk lachen om een collega die hard wegholde toen ik vroeg of de mannen op de foto wilde. 'Geen wonder dat ie nooit geen verkering krijgt' grapten ze. Ze hadden net onze oprit opengebroken, er zat een verzakking en er was een deksel gebroken. Ze vroegen bezorgd of ik nog met de auto weg moest want er moest namelijk eerst een nieuwe deksel komen. 'Gooi maar een beetje dicht en morgenochtend als ik eruit moet draai ik de bus er wel omheen' zei ik. Prima, maar ze gingen de grond toch nog even aanstampen anders kwam er teveel water naar boven.

Aardige mannen en ze werken hard om onze straat weer in orde te krijgen. Het ligt hier ligt al weken open maar het meeste werk, wat onder de grond zit, is gedaan. De rijbaan wordt een meter smaller, die was erg breed en dat zal er hopelijk voor zorgen dat er wat minder hard gereden wordt. Nog een week of drie wordt er geschat.



dinsdag 17 oktober 2017

Retourlading

Mijn buurvrouw Corrie had een paar weken geleden bij een tuincentrum hier in de buurt een grote plantenbak gekocht voor een klein prijsje en eigenlijk wilde ze er nog wel zo een. Ik wilde daar ook weleens rondneuzen, was er nog nooit geweest en we besloten samen te gaan met onze auto, daar kan je tenslotte veel in laden. Het tuincentrum had een enorme voorraad planten en ander tuinspul. Goede sfeer, behulpzame mensen en heel veel leuke aanbiedingen. Bepaalde plantenbakken waren in de opruiming en gingen voor een appel en een ei weg. Ik kon deze meenemen voor vijf euro en zag hem al staan op ons nieuwe Franse terras met daarin de mooie blauwe salvia die te groot is voor mijn border. Een aardige jongeman bracht onze aankopen met een kar naar de auto en laadde alles in. De bak was niet echt zwaar, hij is namelijk gemaakt van polyester maar ziet er bedrieglijk echt uit. Voor ons ideaal, kunnen we met z'n tweeën makkelijk van de auto naar beneden krijgen en hij kan 's winters buiten blijven staan. Ik lijk wel gek, amper de auto uitgeladen en alweer iets gekocht, en dan ook nog een groot iets, wat mee terug kan.

maandag 16 oktober 2017

Het literaire aardappelschilgenootschap van het eiland Guernsey

Ik las dit boek uit onderweg in de auto van Frankrijk naar Nederland. Als ik dat doe, lezen in de auto, dan moet zo'n boek niet al te moeilijk zijn en daar voldeed dit boek aan. Het is geen literair hoogstandje maar wel een boek dat er voor zorgde dat ik een paar keer tranen in mijn ogen kreeg. Het is met humor geschreven terwijl het toch over de oorlog gaat, namelijk de bezetting tijdens de Tweede Wereldoorlog van het eiland Guernsey. De Kanaaleilanden werden door de Duitsers bezet op weg naar Engeland, waar ze niet kwamen. De eilanden waren helemaal afgesloten van de buitenwereld en de mensen daar wisten dus niet wat er in de rest van de wereld gebeurde. Het verhaal van de eilandbewoners wordt verteld aan de hand van brieven waarbij de Londense schrijfster Juliet kennismaakt met een leeskring op het eiland met de onwaarschijnlijke naam 'Het literaire aardappelschilgenootschap van het eiland Guernsey'. De leden van de leeskring vertellen over hun leven tijdens de oorlog en ondanks dat het een hoopvol boek is worden er gruwelijke dingen beschreven. Ik ben een beetje verliefd geworden op dit boek, zou het over twee maanden zo weer een keer kunnen lezen.

zondag 15 oktober 2017

Terug in de Krimpenerwaard

Het is heerlijk terug te zijn in Nederland, vooral met zulk weer. Wat tassen geleegd vanmorgen en toen een heel lang kletspraatje gemaakt met buurman Piet en buurvrouw Corrie. In het zonnetje, voor hun huis, geleund op een hekje. Daarna buiten een boterhammetje gegeten, ondertussen kwam zoon Bas uit de speeltuin even langs met Luuk en Saar. Heerlijk om ze weer te zien. Voor een blogfoto wandelden we even door de Bovenkerkse buurt waar we ons verbaasden over het gras in de weilanden. Door veel vocht en warmte is het nog ontzettend groen en staat het ongewoon hoog voor de tijd van het jaar. Er zou zo nog een keer gemaaid en ingekuild kunnen worden.


zaterdag 14 oktober 2017

Heen en terug naar de Ardèche

Al jarenlang vergezelt deze mand ons op onze reis heen en terug naar de Ardèche. Daarin alles wat we nodig denken te hebben voor de reis. Om te beginnen de koffie en die gaat nog steeds in mijn oude van Nelle koffiekan, misschien al veertig jaar oud, je kreeg hem toendertijd op de zegels. Het kleine rode kannetje nemen we mee als we gaan wandelen, daar gaan maar vier kopjes in. Ook al een eeuwigheid oud. Mart gebruikt suiker en de klontjes zitten in dat Snoopy blikje en in het zwarte blik zit de muntdrop samen met pepermunt, lekker voor onderweg. Verder nog een rol closetpapier, vochtige doekjes en papieren zakdoekjes. Broodjes en lekkere dingen kopen we bij een vroege bakker net voor we de snelweg bij Valence opduiken. Om de paar uur stoppen we, een kopje koffie, wat eten, even naar de toilet en weer verder. Meestal rijden we in het weekend, dan is het lekker rustig op de weg, net zoals vandaag. Om kwart voor zes vanmorgen in de auto, om kwart voor vijf  voor het huis in Stolwijk. Ons Nederlandse leven kan weer beginnen!



vrijdag 13 oktober 2017

Wees voorzichtig met onze dochters

'We zijn voorzichtig met onze dochters. We fietsen met ze naar school, we roepen dat ze rechts van de weg moeten blijven en niet zo moeten slingeren. We brengen hun vriendinnetjes veilig thuis, zoals ook onze eigen dochters veilig thuisgebracht worden. We hangen ze waarschuwingen om als sieraden – niet voor het boze oog maar voor mannen, vooral mannen. In het leven van onze dochters is de gewelddaad vaak een man. Wie dochters heeft, ziet de wereld plots uiteenvallen in slachtoffers en daders.
We zijn voorzichtig met onze dochters.
Maar ze groeien bij je vandaan, net zolang tot ze je niet meer kunnen horen. Ze fietsen nu rond zonder jouw stem in hun rug. Pas in hemelsnaam op, zeg je in de stilte van je gebeden, pas in hemelsnaam op.
Zij zijn allang blij dat ze van onze zorgen zijn verlost. De waarschuwingen, de bezweringen, al die scenario’s. Ze willen vrij zijn en onbezorgd. Zo moeten ze door de wereld kunnen fietsen, en schuilen voor de regen zonder dat iemand met duisternis in zijn hoofd ze opwacht.
We zijn voorzichtig met onze dochters. Wees voorzichtig met onze dochters.'

Deze tekst van Tommy Wieringa, las ik net op de blog van Bertie. Bij mij schoten de tranen in mijn ogen toen ik het las.  Een jaar of dertien was onze dochter Floor toen ik haar voordat ze ergens naar toe ging waarschuwde voor vreemde mannen. 'Ik geef hem gewoon een schop in zijn kruis' zei ze stoer, niet beseffend hoe sterk jongens/mannen zijn als ze seksueel opgewonden zijn en iets van een meisje willen. Een spriet was ze op van die lange hoge benen. Wat was ik bezorgd in die tijd. Onze kleindochter Saar wordt vier volgende week en soms denk ik 'Als er maar nooit....' 

Fijne buren

Toen ik gisteren aan het eind van de middag nog even zat te lezen op een bankje in de tuin zag ik opeens hoe mooi de lage zon op de populieren scheen in het dal. Ze leken wel van goud, de bewegende blaadjes vingen het laatste zonlicht. Wat later liepen we naar boven in het dorp waar buurvrouw Jany woont. Zij had ons uitgenodigd voor het aperitief en bedankte ons nogmaals voor alles wat we afgelopen zomer voor haar gedaan hadden, wat helemaal niet veel is in onze ogen. Ik begrijp haar wel, als je alleen woont en je bent niet meer zo piepjong is het natuurlijk heel prettig als er twee mensen zijn in dat stille dorp die je met raad en daad bijstaan. Toch blijf ik haar zeggen dat het normaal is dat we in dit kleine hoekje van de wereld elkaar helpen en dat wij blij zijn dat wij in dit dorp mogen wonen met zulke fijne buren.


donderdag 12 oktober 2017

Leuke karretjes

Het aller, allerleukste in Italië vond ik deze autootjes. Bij de eerste die ik zag dacht ik dat het een oudje was uit lang vervlogen tijden maar de echtgenoot hielp me gauw uit de droom. 'Die karretjes worden hier nog gewoon nieuw gemaakt' zei hij en toen ik wat beter keek moest ik hem gelijk geven want alle spatschermen waren van kunststof. 'Geeft niet, ik vind ze nog steeds leuk'. Er rijden er echt heel veel, je ziet ze overal. Ze zijn ook verrekt handig, of je nu boer, wijnbouwer of metselaar bent.

Ik had graag zo'n wagentje, bij wijze van spreken onder mijn arm, meegenomen. Ik weet een hele mooi route over binnendoor weggetjes naar Privas. Daar ga ik dan mijn boodschappen doen, ik laat er bij Mr. Bricolage nog een paar zakken cement voor de man op gooien en tuf dan weer naar huis. Zien jullie me al gaan?


woensdag 11 oktober 2017

Late bloeiers

Vrienden die vandaag gedag kwamen zeggen en waar we de hele dag mee in de tuin konden zitten namen verschillende planten mee in hun kofferbak. Twee nog steeds prachtig bloeiende vlijtige liesjes en de plant met de snoepjeskleuren. Deze planten gaan door tot de vorst invalt. Verder nog een pol van de geranium 'Patricia' die een een grote pot op de binnenplaats stond. Volgend jaar wil ik weer wat anders in die pot en deze geranium heb ik genoeg in de border. Die planten gaan anders op de hoop want mee terug nemen doe ik niet, er moet al genoeg in de auto. We bewonderden in de moestuin nog even de salvia 'uliginosa' die ondertussen zeker anderhalve meter hoog en breed is. De bloemen zijn al bijna uitgebloeid maar zitten nog vol met die grote zwarte houtbijen en veel kleinere bijen. 

Vlak naast  deze salvia staat een plant waar ik de naam niet van ken en die ik ook kocht in een van de tuinen die wij begin juni bezochten. Hij wordt net zo hoog maar niet zo breed en heeft prachtige bloemen. Waar ik deze twee grote planten ga zetten weet ik nog niet, maar ik heb nog voldoende tijd om daar over na te denken.

dinsdag 10 oktober 2017

Wandelboekje

Dit leuke boekje kreeg ik eens van een lieve gast. Zij had op mijn blog gelezen dat ik zo van boekjes hield en dat ik ze ook voor van alles en nog wat gebruikte. Dit jaar ben ik haar boekje gaan gebruiken. Ik schrijf er alle wandelingen in die we maken in de Ardèche. Vaak heb ik goede herinneringen aan een bepaalde wandeling en wil die nog eens maken maar dan weet ik al niet meer waar het was. Ik kan wel wat terugkijken op mijn blog maar daar staat toch nooit alles wat ik nodig heb. Tegenwoordig download ik veel wandelingen en zet ze op de GPS maar we wandelen ook nog vaak uit een van de vele wandelboekjes die hier liggen. Dus dat wordt tegenwoordig allemaal opgeschreven. Er staan er nu dertien in, hier zijn dus de wandelingen die we tijdens vakanties maken niet meegeteld. Ik hoop het boekje flink vol te maken.



maandag 9 oktober 2017

Achter de muziek aan

Ergens met de auto onderweg in Italië wilden we koffiedrinken en stopten daarvoor in een klein stadje. We konden moeilijk een parkeerplaatsje vinden, er waren wegen afgesloten en het was er druk met auto's. Toen we een pleintje opliepen zag ik deze muzikant zitten maar verder nog niets. Er hingen wel veel van die mooie vlaggen in de straten. En ja hoor, even later, terwijl wij onze espresso stonden te drinken hoorden we muziek. We liepen naar buiten en daar kwam een muziekkorps aangemarcheerd, twee dansmariekes voorop. Nou kan je mij geen groter plezier doen dan met een muziekkorps voor mijn deur, heerlijk vind ik het. Ik sta meteen mee te huppelen als een klein kind.


Maar er kwam meer, uiteindelijk bleken het vier korpsen te zijn. En jongens, wat speelden die mooi, hier kwam echt professionele muziek uit. Een plezier om naar te luisteren.


Er werd naar het pleintje gemarcheerd waar de muzikanten zich opstelden op de grote trap voor de kerk en daar gaf ieder muziekkorps nog even een klein concert weg. Als het aan mij had gelegen was ik daar nog veel langer gebleven maar we moesten door naar onze volgende slaapplek. We hebben zo'n onverwacht concert meer meegemaakt. Al wat jaartjes geleden liepen we met schoonzus en zwager het Krijtlandpad in Limburg en overnachten toen in een leuk hotelletje in Noorbeek. We hadden net gegeten toen we ook dit keer buiten muziek hoorden. Het ene na het andere mooie muziekkorps trok langs, wat hebben we daar staan te genieten. Kadootjes zijn dit!




zondag 8 oktober 2017

Gesprekstof

We spraken af met vrienden om te eten in Vals-les-Bains maar waren vroeg dus wandelden we eerst nog even rond in het mooie park van die stad van waaruit je deze brug kunt zien liggen. We aten op een overdekt terras, ja..dat kan nog hier en we hadden zoals gewoonlijk weer genoeg gesprekstof. Het gaat om te beginnen altijd over de 'werkzaamheden'. Iedereen met een oud huis hier heeft voortdurend projecten waar aan gewerkt wordt en je hoort graag van een ander hoe het gaat. Vaak leer je ook nog van elkaar. De kinderen in Nederland is natuurlijk ook een geliefd onderwerp en verder over van alles wat het leven op het platteland met zich meebrengt, zoals de moestuin, de inmaak, de bloemen en laten we het weer niet vergeten. Zo brachten we weer een paar genoeglijke uurtjes met elkaar door en namen voorlopig voor een half jaar afscheid van elkaar.

zaterdag 7 oktober 2017

Van dingen die voorbij gaan....

Dit is het echtpaar Vidal. Ze hebben een klein huisje in ons dorp waar ze nog maar zelden komen. In onze beginjaren waren ze er weleens een dag of twee, drie maar nu komen ze nog maar één of twee keer per jaar en dan een paar uurtjes. De ramen gaan even open, er wordt wat gekletst met de buren, vooral madame Vidal is daar heel goed in, haar mondje staat niet stil, en dan gaan ze weer richting Privas waar ze wonen. Monsieur Vidal is de tachtig al gepasseerd maar nog altijd aan het werk in zijn tuin, vertelde zijn vrouw. Wat moeten ze nog met dat huisje, vragen wij ons weleens af. Ze hebben één zoon, Alain, die iets hoogs is in het leger. Als hij niet aan het vergaderen is in Parijs zit hij wel ergens in een ver vreemd land, op dit moment in Mali, vertelde zijn moeder. De oudste jongen studeert in Frankrijk, de rest van het gezin gaat nog altijd mee. De vrouw van Alain heeft haar drie zoons in drie verschillende verre landen ter wereld gebracht en twee keer kon haar man er niet bij zijn. Ze kwamen hier weleens in de zomervakantie toen de kinderen nog klein waren. Maar goed, Alain heeft ook niet veel tijd meer om hier te komen, wat jammer is want het was een heel leuk gezin. Ik vond nog wat foto's van tien jaar geleden, kleinzoon Thijs met het rode broekje aan was toen nog een ukkie, nu al weer dertien jaar.



vrijdag 6 oktober 2017

A piece of sh...

Toen wij in Florence op weg naar de Ponte Vecchio waren zag ik aan het eind van een zijstraat iets wat mijn nieuwsgierigheid wekte dus gingen we even kijken. Midden op een plein stond dit kunstwerk. Nou ja, kunstwerk...het is maar wat je er van vindt. We raakten aan de praat met een fotograaf en ik vertelde hem waar ik het kunstwerk op vond lijken, met een beetje fantasie begrijpen jullie wel wat ik bedoel. Hij begon breeduit te lachen en zei dat alle inwoners van Florence dezelfde mening hadden plus de meeste toeristen. Het kunstwerk was van een Rus, het zou er nog drie jaar blijven staan en was gemaakt van aluminium. Ach, zei hij, door al het commentaar op dat ding ben ik het bijna mooi gaan vinden, ik ben er van gaan houden. En ja, als ik nog eens goed kijk naar de foto kan ik hem begrijpen. (Al mijn foto's zijn altijd te vergroten door er op te klikken)



donderdag 5 oktober 2017

Rocher de Saint-Jean

De meteo beloofde 24 graden voor vandaag, uiteindelijk werd het zelfs nog wat meer en we gaven ons zelf maar een vrije dag. We reden naar Gluiras, een klein dorp hoog op een plateau. We wandelen daar wel meer, de omgeving is prachtig. Onze wandeling bracht ons, na een kleine stijging op Rocher de Saint-Jean. Daar hadden we een werkelijk schitterend uitzicht van 360 graden. We hebben er lekker onze boterhammetjes op zitten eten, genietend van de natuur om ons heen onder een strakblauwe hemel.



Op de terugweg kom je dan dit tegen, vlakbij een oude boerderij. We ergeren er ons maar niet aan, het hoort bij Frankrijk. Er is nog steeds ruimte genoeg om een oude auto achter te laten.

In een dorpje verderop zien we een heel oud huis met verveloze luiken maar wat opvalt zijn de mooie gevulde bloembakken en de lange rij geraniums tegen de muur van het huis. Leuk!



Dan zijn we weer in Gluiras en daar weten we dat als je door het kleine kruidenierswinkeltje naar achteren loopt je daar een terras aantreft met een geweldig uitzicht de vallei in. Heerlijk daar in de zon en zelfs als we thuis zijn haalt Mart twee ligstoelen uit de kelder, hij had ze daar gisteren al opgeborgen, en genieten we nog verder van het mooie weer. 



woensdag 4 oktober 2017

Buitenwerk in de zon

Het is nog een kale boel op dat tweede terras en dat staat me niets aan. Veel te stenig, zeg ik tegen Mart die niet begrijpt wat ik bedoel maar wel mee wil denken. Dus zijn er twee vlinderstruiken gekocht, de grootste die ik kon krijgen en die zijn gisteren op de kopse kant van het terras in de grond gegaan. Twee dezelfde, de 'Africa Queen' en ik hoop dat die twee hoogheden willen gedijen bij ons en een hoop dieppaarse bloemen zullen geven waar heel veel vlinders op af zullen komen. Verder rijpt er bij ons nog een plan voor dit terras maar dat zal moeten wachten tot volgend jaar.


Vazen vol bloemen gezet, dahlia's en zonnebloemen. We zijn de moestuin aan het opruimen en Mart heeft na mijn knipwerk de dahliaknollen uit de grond gehaald die nu liggen te drogen op het terras. Ze moeten echt door en door droog zijn voor ze in een doos turfmolm opgeborgen worden. Ook al de stenen gewassen die ik na de lunch op de tuintafel te drogen heb gelegd. Het is nu zulk mooi weer dat we buiten konden koffiedrinken en lunchen.