maandag 23 januari 2017

Selma

Ik kreeg het boek te leen van iemand van mijn wandelgroep. Het gaat over het leven van Selma Vos in China in de tweede helft van de vorige eeuw. Zij was de enige Nederlander die daar woonde ten tijde van Laat Honderd Bloemen Bloeien, de Grote Sprong Voorwaarts en de Culturele Revolutie. Zij en haar gezin werden slachtoffers van de grootse idealen van de maoïstische heilstaat. De joodse Selma Vos groeide op in IJmuiden en wist tijdens de Tweede Wereldoorlog aan de nazi's te ontkomen. Tijdens haar studie in Cambridge ontmoette ze Chang Tsao, de man van haar leven. Na de geboorte van hun kinderen Greta en Dop bouwden ze een bestaan op in het China van Mao.

Carolijn Visser schrijft zonder opsmuk, het boek is eigelijk meer een documentaire maar daarom niet minder mooi. Het geeft een prachtig tijdsbeeld van het toenmalige China. Selma blijft ondanks alle ontberingen hopen op een betere toekomst voor haar gezin in het land waar zij voor gekozen heeft.

Ik vond het een mooi boek. Het enige wat mij stoorde is dat er bijna geen emoties worden getoond in het verhaal. Natuurlijk staat het Chinese volk daarom bekend maar Selma was een echte Nederlandse die zelfs bepaalde Hollandse tradities in ere probeerde te houden in haar gezin.

zondag 22 januari 2017

Bouwbespreking

We gingen naar Scheveningen vanmiddag voor een bouwbespreking. Oudste kleinzoon Thijs, inmiddels 13 jaar, krijgt een kamer in de garage die zijn opa grotendeel gaat bouwen. Zijn broertje Sebas kan dan doorschuiven naar de grotere kamer van Thijs. Maar eerst maakten we een duinwandeling waarbij de jongens dan altijd even naar de uitzichttoren willen lopen. Vriendje Leander was er ook bij en een normale foto van drie van die jongens maken is er niet bij. Ze willen alleen maar stoeien en gek doen. Nou, vooruit dan maar, oma maakt wel foto's.


Op een bevroren vennetje probeerde opa even of het ijs sterk genoeg was waarna de jongens er even lekker op gespeeld hebben. De zon was rond de middag al zo warm dat we bij de watertoren  buiten op het terras koffie konden drinken.


zaterdag 21 januari 2017

Ouderdom



Op de Flow kalender las ik het volgende: Ouderdom weerhoudt me nergens van. Ik ben misschien van plan om een grote oude boerderij te kopen in de Achterhoek. Eerst dacht ik: ik ben 66, dat krijg ik toch niet meer voor elkaar? Maar waarom zou ik het niet doen? Ik kan morgen doodgaan, maar ik kan ook 102 worden. Ouderdom is denken: ik kan beter niet meer aan zoiets beginnen. Deze woorden zijn van Maaike Meijer, voormalig hoogleraar genderstudies en ze spreken me erg aan. Niet dat wij nu morgen een grote oude boerderij in de Achterhoek gaan kopen en trouwens.... we hebben er al eentje en dan nog ver weg ook. We lijken wel niet wijs want we hebben ook nog een groot huis in Nederland en dat in een leeftijdsfase waarin we rondom ons heen veel mensen naar een appartement zien verhuizen. Wij hebben daar echter nog lang geen zin in, wij vinden dat ruim wonen nog steeds heerlijk en hebben er (nog) geen moeite mee om huis en tuin bij te houden. En als het wel een moeite wordt zien we wel verder. Aanstaande zaterdag gaan we een week naar de sneeuw in de Franse Alpen. We gaan daar sneeuwschoenwandelen. Nog nooit gedaan en het is zwaar. Maar we willen dit al jaren graag een keer doen en hebben het gevoel dat we dat nog wel aankunnen. Als we het nu niet doen doen we het nooit meer. Dus wat is oud, we gaan gewoon.



vrijdag 20 januari 2017

Schaatsen?

Wim, de opvolger in onze fietsenzaak heeft vandaag schaatsen ingekocht. Hij had gehoord dat er al geschaatst werd op slootjes in de polder vlak achter een woonwijk in ons dorp. Er staat nu een bord aan de weg waarop vermeld staat dat er schaatsen zijn en dat ze geslepen kunnen worden. De eerste schaatsen voor dat doel werden al gebracht. De echte liefhebbers willen hun materiaal klaar hebben voor het geval dàt. En liefhebbers zijn er veel hier in zo'n dorp in de polder, tot op hoge leeftijd zelfs. Wij schaatsen niet. Ik ben, op een moment dat ik veel last had van reuma, zo ongenadig hard gevallen op het ijs dat ik direct mijn schaatsen bij Mart ingeleverd heb om ze tweedehands te verkopen. En Mart, toch al geen geweldige schaatser, heeft 35 jaar lang schaatsen verkocht en geslepen als er ijs in de sloten lag. Die kwam helemaal niet aan schaatsen toe. Want als er werkelijk geschaatst kan worden valt er een soort gekte over Nederland, zeg ik altijd. Kost wat kost, letterlijk, moeten er dan schaatsen gekocht worden. En de mensen komen van heinde en verre om hier de Lansingtocht te schaatsen. Wat een drukte is het dan in het dorp.


De onderste foto is uit mijn archief en ik nam hem in januari 2009. Wij schaatsen dan wel niet maar gaan dan wel zondags dwarsen door de polder. Dat laatste wil zeggen dat we, doordat de sloten en vaarten bevroren zijn, dwars door de polder kunnen lopen. Meestal gaan we dan richting buurtschap 't Beijersche waar we in het drukke ijsclubgebouw wat drinken en natuurlijk veel bekenden tegenkomen. Ik mag hopen dat het weer zover komt, ik gun iedereen dat plezier, maar voorlopig heb ik er een hard hoofd in.

donderdag 19 januari 2017

Wat een feest

Ik had vannacht niet zo goed geslapen, komt wel meer voor, en zoals zo vaak val ik dan tegen de ochtend pas in slaap. Dus toen de wekker om half acht ging kwam ik uit een diepe slaap naar boven in het vage besef dat ik eruit moest om te gaan lopen met mijn wandelcluppie. Met het idee dat het goed voor me is liet ik me uit bed rollen en daar had ik achteraf geen spijt van, want het werd feest buiten. Op de heenweg nam ik al foto's in polder Bilwijk maar de lucht was toen nog niet blauw.  De bovenste foto nam ik met mijn smarthphone terwijl we ergens rond Oudewater aan het wandelen waren. Ik was bang dat als ik terug reed door de polder er er niet veel meer te fotograferen zou zijn. Wat was het mooi op die plek daar, we genoten met zijn allen. Jammer dat mijn camera in de auto lag.

Maar gelukkig was er op mijn terugrit nog genoeg moois te zien. De bomen en struiken wel wat minder wit maar dat zorgt ook voor mooie contrasten. Ik heb mijn auto op een parkeerplek gezet en ben een stuk gaan lopen over een natuurpad. Helemaal tevreden kwam ik daarna thuis. Lekker gelopen, genoten van de prachtige natuur en mooie foto's gemaakt.




woensdag 18 januari 2017

At seventeen


In 1976 verhuisden wij met drie jonge kinderen naar Stolwijk waar we een rijwielzaak overnamen. Twee jaar later besloot ik in Gouda aan een school voor volwassenenonderwijs de HAVO te gaan doen, dit in het vervolg op mijn MULO opleiding van jaren daarvoor. Met een klas vol gemotiveerde vrouwen kregen we drie ochtenden in de week les en heel veel huiswerk, wat behoorlijk pittig was. Het was daar dat onze lerares Engels op een dag een LP meenam en ons kennis liet maken met Janis Ian. Zij vond haar teksten zo mooi en ze had gelijk. Ik kan nog steeds alle liedjes van het album Between the lines meezingen met als favoriet natuurlijk het  prachtige nummer At Seventeen.  En juist dat liedje kwam ik vandaag tegen op internet, het brengt me weer even terug in die klas.

I learned the truth at seventeen
That love was meant for beauty queens
And high school girls with clear skinned smiles
Who married young and then retired
The valentines I never knew
The Friday night charades of youth
Were spent on one more beautiful
At seventeen I learned the truth

dinsdag 17 januari 2017

Voorlezen

Nadat ik vanmorgen mijn baantjes had getrokken ben ik gaan voorlezen op het kinderdagverblijf van Saar. Makkelijk want het zwembad ligt er vlak naast. Ik had zelf een boek meegenomen. Onze kleinkinderen vinden dit een geweldig boek, ik kocht het ooit toen Thijs, nu dertien, nog klein was. Eigenlijk kocht ik het ook een beetje voor mezelf want ik vind die pop-up boeken zo ontzettend leuk, ik zou er wel een kast vol van willen hebben.

Op het kinderdagverblijf hadden ze de gewone editie van dit boek maar de juffen vonden mijn boek veel leuker en de kinderen vonden het geweldig, vooral als er ook wat heen en weer bewogen kon worden. De juf van Saar vertelde me nog dat ze goed aan kinderen kon merken of er thuis werd voorgelezen. 



Volgende week gaat Mart voorlezen uit dit boekje. Ik heb het al jaren, het stamt denk ik nog uit de tijd van mijn eigen kinderen. Zowel voor Luuk als Sebas, vijf en zes jaar oud, is dit boekje nog steeds favoriet terwijl ze er toch eigenlijk te oud voor worden. Ik denk dat het komt omdat opa allerlei gekke capriolen uit haalt als hij dit boekje voorleest en die jongens vinden dat prachtig. Nou, dan mag hij volgende week die kunsten gaan vertonen bij een groter publiek.




maandag 16 januari 2017

Je weg vinden


Alhoewel wij al een wat ouder navigatiesysteem hebben blijft het makkelijk om zo de weg te vinden. Ik weet nog dat ik veertig jaar geleden, net in Stolwijk wonend en totaal niet bekend met deze omgeving, naar Rotterdam toog om te winkelen. Laat ik het verhaal kort houden, ik reed na ettelijke omzwervingen op een gegeven moment jankend in de Maastunnel maar het zou ook best een andere tunnel geweest kunnen zijn. Dat zal me nu niet zo snel meer overkomen Toch is mijn echtgenoot vaak in gevecht met Miep, zo noemen wij ons navigatiesysteem, ik heb het gevoel dat ze elkaar niet helemaal begrijpen. Een paar jaar geleden heb ik in Frankrijk weer een nieuwe Michelin atlas gekocht. Boek op schoot en dan het zijweggetje van het zijweggetje nemen, heerlijk vinden wij dat en we komen daardoor op de mooiste plekken. Dus toen we dat laatst in een bepaald deel van Nederland ook wilden doen bleek onze kaart van ellende uit elkaar te vallen. Bij twee benzinestations gestopt voor een Nederlandse wegenkaart maar die waren niet beschikbaar. De ANWB zal ze waarschijnlijk nog wel hebben maar ik hoop dat ze daar niet zo vreemd naar me kijken als in die benzinestations.

zondag 15 januari 2017

Fotoarchief

Ik maak ontzettend veel foto's, iedere dag. Een groot deel daarvan gaat naar de prullenbak en veel van wat er over blijft gebruik ik voor mijn blog. En die foto's blijven daarna dan in mappen zitten op mijn laptop. Regelmatig schrijf ik alles over op een externe harde schijf. En dat is het dan, meer wordt er niet meer mee gedaan. Tot voor een paar jaar geleden maakte ik fotoboeken. Heerlijk om te doen en ik was er eigenlijk best goed in. En vóór het digitale tijdperk plakte ik alles in, bij mij geen dozen losse foto's, kastplanken vol fotoboeken heb ik. Totdat ik op een zeker moment me begon af te vragen wat ik met al die fotoboeken moest. Zouden mijn kinderen ze nog wel willen hebben als ik er niet meer ben? Ik betwijfel het. Nu stuur ik  een of twee keer per jaar per Wetransfer alle gezamenlijke vakantiefoto's en foto's van de kleinkinderen naar de schoondochters zodat die bewaard blijven. En verder laat ik het maar zo. Toch kijk ik veel naar mijn foto's op de laptop, regelmatig scroll ik door een map. En het gebeurt ook nog wel dat ik een oud album uit de kast trek en even zit te genieten van foto's van jaren geleden. En na mijn heengaan, ach ze zien maar wat ze ermee doen.


zaterdag 14 januari 2017

Foam en Huis Marseille

Om deze boeiende week af te sluiten nog een een verslag van de twee andere fotomusea die ik samen met Jeanne afgelopen dinsdag bezocht in Amsterdam. Over Foam kan ik kort zijn, niets in dit gebouw kon mij boeien. Ik citeer even over een van de exposerende fotografen: Hiroshi Sugimoto (1948, Tokio) is een intellectueel kunstenaar. Het conceptuele aspect van zijn werk daagt de toeschouwer uit tot filosoferen en werpt nieuw licht op een aantal klassieke genres binnen de fotografie. Jammer, maar hoe ik ook keek, het nodigde mij niet uit tot filosoferen.



In Huis Marseille vond ik in ieder geval de lamp die beneden in de hal hing erg mooi, dus die mocht op de foto. We bekeken daar het werk van landschapsfotograaf Chrystel Lebas die op zoek ging naar ruim honderd jaar geleden afgebeelde Britse bossen en kuststroken. En ze toog naar het wad van Ameland, dit alles in het voetspoor van de beroemde Engelse botanist en ecoloog Edward James Salisbury (1886-1978). Lebas is internationaal bekend geworden met haar in de schemering gemaakte panoramafoto’s.



Ook heeft de fotografe haar foto's gecombineerd met originele glasplaten, unieke herbariumbladen en persoonlijke documenten uit de collecties van het Natural History Museum en de Royal Botanical Gardens in Kew. Dit alles kon mij wel boeien, niet alleen de foto's maar ook al die prachtige herbariumbladen. Heb ik een paar jaar geleden mijn twee bloemenpersjes weggegooid, nu heb ik manlief gevraagd om een nieuwe voor mij te maken. Ik liep al langer met het idee en na het zien van dit moois ben ik om. Waar een bezoekje aan een museum al niet goed voor is.



vrijdag 13 januari 2017

De strandbeesten van Theo Jansen

Het was een druk weekje met blogvriendinnen. Vandaag gingen Jeanne en ik op bezoek bij Emie in Delft om naar de strandbeesten van Theo Jansen te kijken. Deze tentoonstelling werd gehouden in museum Prinsenhof. Wat is nu een strandbeest? Heel simpel gezegd is het een skelet wat beweegt op de wind gemaakt van plastic buisjes. Theo is in 1990 begonnen met het maken van deze beesten en gaat er nog steeds mee door.


De beesten hebben een evolutie doorgemaakt. Iedere zomer wordt er een nieuw beest gecreëerd aan de hand van de ervaringen van de oudere beesten. In het begin maakte hij de gewrichten met plakband, maar dat heeft hij allengs verbeterd. Alles zit nu met tierips aan elkaar, hij is een groot afnemer, ook van elektriciteitsbuis natuurlijk.




De tentoonstelling eindigt in de Reanimatiekamer, waar dagelijks enkele dieren kortstondig tot leven worden gewekt. Emie beweegt hier een klein strandbeest voort, de grotere werden ons gedemonstreerd.




Ik vond nog een filmpje op internet van Theo met zijn strandbeesten op het strand. Naar zijn idee schept hij nieuw leven. 'Ze beheersen mijn leven' zegt hij. 'Het is een obsessie geworden, ik zou ze niet meer kunnen missen'.

donderdag 12 januari 2017

Beurspassage Amsterdam


Toen we afgelopen dinsdag op weg waren naar het stadsarchief liepen we nog even door de nieuwe Beurspassage tussen Damrak en Rokin.Het is een van de grootste kunstwerken van Nederland geworden. De kunstenaars Hans van Bentem, Arno Coenen en Iris Roskam ontwierpen in opdracht dit totaalkunstwerk, een ode aan de Amsterdamse grachten. Er zijn onderdelen in verwerkt die het verhaal vertellen van de grachten, de penselen van Rembrandt, zeemanstattoo's, verdronken fietsen en nog veel meer. Als je goed kijkt naar de foto's zie je dat allemaal terugkomen, in de lampen bijvoorbeeld kun je fietsonderdelen herkennen en op de foto hieronder een scheepsroer.


Het plafond met allerlei afbeeldingen is echt prachtig, heel knap gemaakt met mozaiek tegeltjes. En dan de verlichtingsarmaturen tegen de wanden, ook zo mooi en apart.



Terwijl we zo stonden te fotograferen ontdekten we een soort trafohuisje, ingebouwd in de wand. We dachten natuurlijk direct aan onze vriend Sjoerd en hebben er van alle kanten foto's van gemaakt. Die zijn vandaag verstuurd naar hem en we zullen zien of we weer een plaatsje krijgen op zijn blog.