Ik kocht ze ooit in Vietnam, deze allercharmantste sokjes, in dat land lopen alle vrouwen ermee. Ze waren eigenlijk bedoeld om eens een sinterklaassurprise mee te maken maar bleven in een la liggen totdat ik ze meenam in mijn rugzak begin oktober.
En zoals ik van te voren al bedacht had gebruikte ik ze tijdens onze wandeltocht nog ook, dit tot afgrijzen van Mart. We hadden maar twee paar schoeisel bij ons, onze hoge zware wandelschoenen en deze teenslippers, de laatsten meer bedoeld om op slaapzalen en in badkamers te gebruiken.
Maar ik was die zware schoenen 's avonds zat en trok als we uit eten gingen lekker mijn slippertjes aan. Al na een paar avonden werd die blote voeten te koud en gingen de sokjes er bij aan en zo stapte ik iedere avond een restaurant binnen.
Onze laatste avond was in Porto en we wilden echt lekker uit eten. We stonden te twijfelen voor een restaurant waarvan alleen de voordeur zichtbaar was, we konden niet naar binnen kijken. De kaart die buiten hing stond ons wel aan en we stapten naar binnen en kwamen terecht in een poepsjiek restaurant met allemaal hele deftig geklede mensen.
Wij in onze wandelbroeken met fleecevesten daarboven, Mart met zijn grove wandelschoenen en ik op mijn slippertjes met mijn leuke sokjes. Er werd door sommige mensen wel even naar ons gekeken maar wij stapten stoer door achter de ober die ons naar ons tafeltje bracht.
Onder het genot van een heerlijk glaasje port hebben wij wel even zitten gniffelen. De obers waren allervriendelijkst, het eten was heerlijk, kijk maar eens naar dat lekkere dessert hieronder en mijn tenen in mijn Vietnamese sokjes krulden zich heel tevreden onder de tafel.



O heerlijke situatie! En ik begrijp je verlangen zo naar ruimte voor je voeten na een dag in die kistjes van wandelschoenen. Ik neem daarvoor altijd lichtgewicht croxen mee.
ReplyDeleteJullie kijken maar, dacht ik, maar mijn voeten hebben vandaag gewerkt en die hebben even de ruimte nodig.
ReplyDeleteHihi, ik dacht dat je aan het sokken breien geslagen was...:)
ReplyDeleteIk zou me ook wel opgelaten voelen in zo'n restaurant, maar ja.. jullie konden moeilijk anders.
Ach, en je ziet die mensen toch nooit meer...
Ach wat maakt het uit. Jij had in ieder geval warme voeten hihihi
ReplyDeleteKijk, en zo dacht ik er nu ook over, Els.
DeleteHahahaha wat een geweldig verhaal. En zo leuk dat die obers net deden of het zo hoorde
ReplyDeleteIk kan me voorstellen dat je je op dat moment enigszins opgelaten voelde.
ReplyDeleteEr werd nog vanaf schalen geserveerd en we lieten het ons allemaal lekker welgevallen.
ReplyDeleteHeerlijk verhaal en groooot gelijk!
ReplyDeleteIk heb zitten grinniken Marthy, waarvoor dank :-)
ReplyDelete