We waren bij mijn schoonzus, de vrouw van mijn overleden broer en zij gaf mij een paar dierbare zaken mee. Allereerst het bidprentje wat gemaakt werd eind september 1952 ter gelegenheid van het overlijden van mijn zusje. Op de achterkant staat het beroemde gedicht 'Kinder-lyck' van Joost van den Vondel. Vóór 1957 stieven er in Nederland jaarlijks gemiddels 50 mensen aan tetanus, zusje was er één van. Sinds 1957 wordt er landelijk gevaccineerd. Zij was de oudste van de kinderen in ons gezin, ik schreef hier al meer over haar. Als eerstgeborene is er alleen van haar zo'n mooie babyfoto.
Ook kreeg ik nog een gedichtje mee wat geschreven was voor de Eerste Heilige Communie van mijn zusje. De afbeelding voorop is door mijn broer toen ingekleurd. Het stelt niets voor, zulke stukjes papier maar mij zijn ze dierbaar en het gaat zeker niet weg.
Ja, geweldig om dit soort tastbare herinneringen te hebben en te koesteren. :ief van je schoonzusje om ze jou te geven, want in goede handen.
ReplyDeleteOh ja, ik zou ze ook koesteren, zulke herinnneringen. Triest hè, dat vroeger zoveel kindjes zo jong dood gingen. En nu, nu wordt gebakkeleid over wel/niet inenten ...
ReplyDeleteJa, dat wel of niet inenten, Inge. Was het vaccin in die tijd maar beschikbaar geweest, dan had zij hoogst waarschijnlijk nog geleefd en dan was mijn ouders onnoemelijk veel verdriet bespaard gebleven.
DeleteDie babykrul, leuk hè Annelies. Jonge moeders van nu kennen de naam niet eens, laat staan dat zij weten hoe zoiets er uit ziet.
ReplyDeleteIk was er blij mee, Els.
ReplyDeleteDit zijn de dingen die voor mij belangrijk zijn, mij beroeren, Jeanette.
ReplyDeleteHet bidprentje zit inmiddels in een mooi oud lijstje en staat in mijn boekenkast tussen dierbare foto's, Bertie.
ReplyDeleteMooie herinneringen. Ik heb precies zo'n zelfde prentje, maar ik heb het als beloningsplaatje gekregen op school. Ik was zo braaf, brrrr.
ReplyDeleteJa, de nonnetjes wisten ons wel te belonen, Jeanne.
DeleteIk heb helemaal niets wat me herinnerd aan mijn jeugd, dat krijg je als je met je familie breekt... Ik heb gelukkig wel een herinnering aan mijn vader.
ReplyDeleteMooi idee van jou, Lida. Ik ben in de familie degene die het meeste waarde hecht aan oude foto's en papieren en ik heb ook al veel ingescand, vooral veel oude foto's. Veel sterkte, Lot, met het opruimen en wijsheid toegewenst met het beslissen hoe het te doen.
ReplyDeleteWat ben je toch een schat! Gelukkig heb ik wel nog de familie van de echtgenoot en natuurlijk mijn eigen kinderen en schoonkinderen. En mijn tantekes , nonkels, neven en nichten langs mijn ouders kant en "heul veul" vriendinnen... maar ... broers of zussen zijn het niet... dat is toch nog altijd anders... (eenzaam ben ik niet hoor...;-) ...)
ReplyDeleteDit is toch wel heel apart. Ik lees jouw bericht wachtend in de auto op een vriendin die bij de apotheek haar tetanus vaccinatie ophaald. Ik ga nu met haar daarvoor naar de huisarts, omdat zij net gebeten is door haar eigen hond. Het ging per ongeluk, maartoch. Gelukkig vallen er daardoor geen onnodige slachtoffers meer.
ReplyDeleteAls er in ons gezin weer eens iemand met een jaap bij de dokter kwam en gehecht moest worden drong mijn moeder altijd aan op een tetanus injectie.
DeleteBegrijpelijk natuurlijk. Ik heb er dan ook een paar meer gehad dan een normaal kind, want ik had nog wellens wat.
Dat klopt helemaal Marthy, met het ouder worden, worden herinneringen waardevoller.
ReplyDeleteOok ik nam alles mee, Lut en weet hoeveel werk het is om dat allemaal te digitaliseren. Het trouwboekje van mijn ouders waarin al de geboortes van de kinderen staan vermeld heb ik bladzijde voor bladzijde op mijn computer staan. Als dat boekje van ouderdom uit elkaar valt blijft het in ieder geval bewaard.
ReplyDeleteWat triest dat je een zusje verloren hebt. In de Hongerwinter is mijn vaders broertje gestorven. Hij is naar hem vernoemd en ondanks dat hij hem niet gekend heeft, blijft het een verlies.
ReplyDeleteIk kan me heel goed voorstellen dat deze het bidprentje, de foto en het gedichtje bijzonder waardevol voor je zijn!
Lieve groet.