Volgende week zaterdag vindt de herfstwandeling van onze dorpsvereniging weer plaats en wij zouden de route vandaag voorlopen. We vertrokken vanmorgen al om half negen uit Le Serret want we wilden net na het middag uur in St. Pierreville zijn, einddoel van de wandeling. De gasten die in onze gîte zitten zouden daar ook om die tijd zijn, we zouden dan gezamenlijk eten en met hen weer mee terug rijden.
Het was prachtig wandelweer, helemaal in het begin nog even een trui aan maar die kon als snel uit. Patrice had de wandeling uitgezet, op de kaart dan hè en het eerste deel was makkelijk, nog bekend gebied.
Bij Cros kwamen we nog langs dit mooie kerkhofje, de graven vol met tuilen plastic bloemen. Dit was meteen de laatste foto die ik maakte want iets verder gingen we linksaf stijgend het bos in. En daar raakte we na een paar kilometer de weg kwijt en hebben hem nooit meer terug gevonden. De route die ik met Patrice op een oude kaart gemarkeerd had liep dood, we konden niet verder. Je zoekt dan alternatieven maar dit was een groot gebied zonder huizen dus ook zonder wegen en dat betekent gewoon totale wildernis. Hier en daar vonden we paden waar de boeren nog komen maar telkens gingen die of de verkeerde richting op of zo'n pad liep dood.
We hebben ruim 6 uur gelopen over 17.5 km. Dat is niet wereldschokkend, onze conditie is goed maar in die zes uur stegen we in totaal 990 meter en dat is best veel, dat sloopt je aardig want het werd in de loop van de dag goed warm.
We kregen gelukkig telefonisch contact met onze gasten en die hebben helaas alleen moeten eten, heel jammer. Ik ga straks een heel simpel maar erg lekker pannetje macaroni maken met een bak sla. Nu we weer een beetje uitgerust zijn kunnen we er om lachen en we beschouwen de wandeling van vandaag maar als een flink trainingsrondje.
Oeps....toch wel even benauwd, toch? Gelukkig raken jullie niet zo snel in paniek maar toch. Leve de GSM. En wat een stijging - pittig hoor.
ReplyDeleteDus lekker de voetjes omhoog en jezelf een flinke schouderklop geven: yes - we hebben het volbracht.
Zo is het, Ineke, we zijn weer gezond thuis gekomen;-)
DeleteWat vervelend om zo de weg kwijt te raken. Gelukkig zijn jullie goed terug gekomen, maar het was vast even schrikken. Gaat Patrice nu de route uitproberen ?
ReplyDeleteIk ga hem eerst maar eens een mailtje sturen met onze bevindingen, daarna zien we wel verder. Komt wel goed hoor, er valt hier genoeg te wandelen, ook over paden die goed aangegeven zijn.
DeleteJa Marthy, dat is het voordeel van een goede conditie, je kunt zo’n tegenslag best aan en na wat rusten kijk je toch met plezier op de dag terug.
ReplyDeleteHeel fijn dat jullie dit nu weten voor de wandeling van volgende week.
Ja, er zal nog wat aan gesleuteld moeten worden, Toos, haha.
DeleteDat is pittig en dan ook nog de weg kwijt raken, maar nooit meer gevonden? Je bent er toch! Hahaha... gelukkig kun je er achteraf om lachen.
ReplyDeleteWe kwamen uiteindelijk op de openbare weg terecht en wisten toen direct waar we waren. Wel een stuk uit de richting.
DeleteOei, wat een toestand. Goed thuis gekomen, dat is het belangrijkste
ReplyDeleteWat waren we blij toen we uiteindelijk asfalt zagen.
DeleteDat is zeker. Hoe kon het gebeuren en dat in onze eigen achtertuin.
ReplyDeleteWe konden niet verder waar we wel verder hadden moeten kunnen en dan ga je zoeken en van dat zoeken komt verdwalen.
ReplyDeleteNou, grappig……?
ReplyDeleteOei Marthy ....
ReplyDeleteHa Iem, leuk dat je reageert. Vanmorgen met het wakker worden vastgesteld dat we zelfs geen spierpijn hebben!
ReplyDelete