Brocantemarkt

Gisteren en vannacht heeft het geregend maar vanmorgen begon het op te klaren en we besloten op het laatste moment om dan toch maar naar La Voulte te rijden voor de brocantemarkt die iedere vierde zondag in de maand daar gehouden wordt. De helft van het grote plein was maar gevuld, voornamelijk met handelaren en die hebben de mooie spullen bij zich. Voor mensen met kleedjes met daarop speelgoed en kleding was het weerbericht te slecht geweest. Wat vind ik het toch heerlijk om te lopen slenteren over zo'n markt tussen al die spullen en mijn ogen de kost te geven. Ik loop zelfs in auto's te loeren.

Zo'n oud verroest tafeltje met daarop een kruisbeeld wat zijn beste tijd heeft gehad, er zat aardig wat houtworm in, is voor mij bijna een schilderij, in ieder geval zeker een foto waard.

Zouden deze laarzenspanners van een militair te paard geweest zijn, zo begin 1900. Ik zie het zo voor me, een kolonel in uniform met epauletten en al.

Dit was een echte hobbyist, trots op zijn handel. Toen wij geinteresseerd stonden te kijken zette hij de meest rechtse grammafoon aan en we hoorden een wals van Straus, zo leuk. Ondertussen vertelde hij dat hij de toestellen in- en verkocht en dat het helemaal niet moeilijk was om ze te repareren. Het mechanisme lijkt op een uurwerk van een klok, hij krijgt  ze altijd weer aan de praat.

Hier kan ik van genieten, echt mooie spulletjes en dan ook nog eens op een aantrekkelijke manier uitgestald, dat zie je niet vaak. Ik keek wie de handelaren waren en herkende het oudere stel waar ik al vaak wat bij gekocht heb. Ik miste ze al op hun vaste plek aan de overkant maar nu hadden ze een plekje gezocht in de luwte van het marktgebouw. Mevrouw kwam meteen op me afgelopen om me te begroeten en ik maakte haar een compliment over haar uitstalling en dat waardeerde ze. Zo'n achtentwintig jaar geleden deed ik bij die twee mijn eerste aankoop, een antieke gietijzeren tuinvaas voor drie gulden. Hij staat nog altijd op mijn tuintafel.

Ik heb jaren op een campinggasstelletje gekookt tijdens onze kampeervakanties met de kinderen maar zo'n oud model als deze was het niet en die van mij was blauw.

Toen ik met dit leukerdje stond te praten vroeg ik wat hij allemaal in dat grote boek noteerde en hij antwoordde dat dat zijn geheimen waren.  Ja, op hun mondje zijn deze mensen die wekelijks op markten staan niet gevallen. Toen hij zag dat ik mijn fototoestel in mijn handen had vroeg hij of ik hem soms wilde fotograferen want dan wilde hij zijn mooiste lach wel opzetten. Dat hoefde hij geen twee keer te vragen en dit was het resultaat!