Ring of Beara

Het weer verandert snel in Ierland, zo zag het er gisteren uit, zonnig en het water kalm.

Had ik al verteld hoe mooi Ierland is? Ik roep het al rijdend in de auto minstens tien keer per dag. 

Dit mooie weer nodigde uit tot een wandeling die we maakten op schiereiland Beara. Al snel nadat we begonnen zagen we deze grot met ook een opening aan de kant van de Atlantische oceaan.

De paden waren erg moddering door de regen van de dag er voor en toen we een laag stuk overstaken zakte ik opeens tot mijn knieën weg in water en modder. Met hulp van mijn stokken kon ik eruit komen en ben gewoon maar verder gelopen, het was gelukkig niet koud. Onze schat van een  B & B mevrouw ontfermde zich later over kleding en schoenen. 

De kustlijn is prachtig. dit is de inloop van de oceaan landinwaarts.

Als we aan de andere kant van de punt teruglopen zien we het prachtige boerenland, het is net een lappendeken.

We dalen weer af  richting de kleine haven waar onze auto staat en gaan dan op weg naar onze volgende overnachtingsadres.

Onderweg geeft een bord aan dat er wat cultuurhistorisch te zien is en we slaan af. Een kort ritje en een klein wandelingetje brengen ons bij een steencirkel die bestaat uit negen stenen. Er liggen er meer in zuid-oost Ierland en de betekenis is niet helemaal duidelijk. Ze dateren uit de Midden- en Laat-bronstijd, (1500 – 900 vC.).

Hoe het ook zij, de steencirkels liggen vaak op zo’n manier ingebed in het landschap, wat hoger, soms bij water en in een setting van bergen, dat die toen een gevoel van grootsheid en mystiek moet hebben opgeleverd, én dat nu nog doen. Ik heb dat in mijn foto's proberen weer te geven.

Onder de indruk waren we, stenen zo oud en dan nog steeds trots overeind staand.