Leerzaam blogje

We waren bij vrienden en die wonen vlakbij de Braassemermeer. En die vrienden houden ook van wandelen. Dus toen we koffie en een glaasje hadden gedronken keken we met zijn allen nog eens goed naar de lucht en gingen we het erop wagen. We liepen een groot deel lang de Braassem, mooi hoor, dat weidse met die Hollandse luchten, soms dreigend. Maar we kregen in de bijna drie uur dat we liepen geen druppel. De bootjes op de foto hierboven zijn Optimisten, een eenmans jeugdzeilboot en dat wist ik dan ongeveer, maar meer ook niet. Omdat dit een leerzaam blogje is zocht ik voor jullie op dat de Optimistklasse de grootste wedstrijdklasse is, zowel nationaal als internationaal. Kinderen mogen wedstrijdzeilen in de Optimist tot en met het kalenderjaar waarin ze vijftien worden. Daarna stappen ze vaak over op een andere eenmans jeugdzeilboot.

Dit zou manlief met een vriendje kunnen zijn toen hij jong was.  Hij groeide op aan de rivier de Drecht die uitkwam in de Braassem. Altijd bezig met een bootje en het liefst die grote plas op met flinke wind zodat ze hun eigengemaakte zeil konden hijsen.

Nou ja zeg, woon ik al eenenveertig jaar in een polder met behalve koeien ook veel schapen en leer ik vandaag iets over die wollige beesten. Want waarom zie je vaak schapen met gekleurde verf op hun kont? Ik dacht dat de boer dat zelf deed maar over het waarom precies had ik nooit nagedacht. Het zit zo: de ram moet de ooien dekken en drachtig maken. Iedere dag controleert de boer of de ram zijn werk wel doet. Hij kan dat goed zien, doordat hij de ram tijdens het vrijen de rug van de ooi laat verven. Aan het begin van de dektijd heeft de ram een soort tuig van leren riemen om gekregen. Daarop zit tussen zijn voorpoten een stuk vet kleurkrijt. Als de ram bovenop een ooi springt om haar te dekken, verft hij tegelijk met het kleurblok de achterkant van de rug van de ooi. Van veraf kan de boer de groene, blauwe of rode vlekken zien. Ik zei het al, dit is een leerzaam blogje. Alhoewel.....misschien wisten jullie dit allemaal al.