Een verademing

Er werd vanmorgen een rommelmarkt in onze buurgemeente Saint Julien du Gua gehouden en voor de gezelligheid gingen we even kijken. Er is er in die 28 jaar dat wij hier nu semi-permanent wonen ooit nog eens eentje geweest en ik kocht toen de twee zwarte ijzeren lampen die hier sinds de verbouwing in onze keuken hangen.  Dat was een gelukkie toen want verder was er niet veel bijzonders te koop en nu ook weer niet. 

Dat had ik ook niet verwacht maar ik zag wel van alles wat te leuk was om er niet even bij stil te staan en er nog eens een een blik op te werpen. Deze kinderwagen bijvoorbeeld, je was vroeger toch een koningskind als je hier in lag. Alleen al die vering!

Mart stond hier liefdevol naar te kijken. Hij wist direct te vertellen dan zijn neef Joop (Zoetemelk) nog een paar jaar voor Gitane had gereden voor hij overstapte naar Raleigh. Hier sprak de liefhebber van de wielersport.

En samen keken we met verbazing naar deze pan, wat zou je daar nu in moeten braden? Een flinke haas, wist Mart te vertellen. Hij zou weleens gelijk kunnen hebben.

Als ik nog kleine kleinkinderen had gehad was alles wat op dat bankje staat meegegaan in mijn tas. Ik ben gek op houten speelgoed en kreeg zelfs nog even de neiging om het toch maar te kopen. Maar niet gedaan, geen plek om het neer te zetten en dan verdwijnt het in een kast.

We dronken een kopje koffie, het weer kon niet beter zijn en we maakten een praatje met veel bekenden wat heel gezellig was. Door de pandemie hebben we zowel verleden jaar als dit voorjaar weinig mensen gesproken. Nu kon het, met wat afstand, gewoon weer, wat een verademing. Wat was ik daar aan toe.

Groot was de markt niet en we waren vroeg dus toen we weer naar de auto liepen besloten we er een dagje uit van te maken. Daar kom ik nog op terug.