Irissen

Tegen het hek van de moestuin van de buren staat een flinke rij irissen in een prachtige kleur paars blauw en nu in volle bloei. Ze bloeien niet zo lang dus ik kijk er veel naar om er zo lang mogelijk van te genieten.

Ik heb ze ooit gehad van iemand, weet niet meer van wie, maakte een afscheiding met stenen en achter die rand kwamen de irissen. Ik begon met een meter of twee maar deze jongens vermeerderen zich flink en ik heb inmiddels wel een rij van vier meter met deze mooie irissen. Ze blijven inmiddels niet netjes meer achter de stenen, groeien ook de tuin in en dat is niet de bedoeling.

Nou hebben wij een vriendin die droomt van een oprijlaan met irissen. Die oprijlaan heeft ze wel, alhoewel dat een te deftig woord is voor het stenige pad naar hun huis maar ruimte voor heel veel irissen is er beslist. Dus gaan we het teveel aan irissen na de bloei voorzichtig weghalen, de wortelstokken scheuren en het blad kort knippen. En dan kan onze vriendin beginnen met haar droom.

Het zijn de meest makkelijke planten die je kan bedenken. Ze leven van wat de grond hen te bieden heeft en dat hoeft niet veel te zijn, ik heb ze op de meest onmogelijke plekken zien staan. Water geven hoeft zelfs niet. Eigenlijk doen wij er nooit wat aan behalve dat we na de bloei de bloemstengels wegknippen. Deze soort wordt niet zo hoog en dat is heel prettig want dan vallen de bloemstengels ook niet om.