Alweer tien jaar

We realiseerden ons verleden week dat het al weer 10 jaar geleden is dat wij gestopt zijn met werken. Ik stopte eind november en Mart eind december 2010. Wat is die tijd omgevlogen en wat hebben we genoten in die tien jaar. En ook veel gedaan maar daar heb ik het later nog weleens over. We hadden alle twee de mogelijkheid om wat langer te blijven werken maar daar kozen we niet voor en daar hebben we nooit spijt van gehad. Terugkijkers zijn wij niet, je neemt een besluit en gaat verder met je leven. Ik dacht wel dat ik het zou gaan missen want ik had leuk werk, fijne collega's en werkte bij een zeer welvarend bedrijf waar veel kon.
Maar nee, ik heb het nooit wat gemist, ik heb geen gat gezien.

Ik zei het al, er kon veel in het bedrijf waar ik werkte dus als je afscheid nam kreeg je een receptie met alles erop en eraan. Toespraken, cadeaus en heel veel collega's die je persoonlijk een hand kwamen geven.

En dat waren mensen van hoog tot laag, zo ging dat bij ons. De voorzitter van de raad van commissarissen, mannen uit de fabriek en zelfs wat gepensioneerden met hun vrouw.

Ik sprak zelf ook. Doodeng vond ik dat maar ik wilde het persé. Eigenlijk vooral om de mensen waar ik altijd zo fijn mee gewerkt had te bedanken en de directie, die wilde ik ook bedanken voor al het geld wat ik daar altijd had losgepeuterd voor de personeelsvereniging. Mijn directeur noemde mij in zijn toespraak dan ook de grootste bedelaar die hij ooit had gekend.

En na de receptie hadden we een leuk feest met mijn naaste collega's waaronder alle buitenmonteurs. Ik had dat zelf mogen regelen op kosten van de baas. De foto's hier komen uit een prachtig fotoboek wat ik later kreeg. Leuk om het weer eens door te bladeren maar terug hoef ik niet meer.

Reacties

Emie zei…
Wat een luxe hè om vroeg te kunnen stoppen met werken. Jouw verhaal is exact hetzelfde als het mijne, op het jaartal na.
Marthy zei…
Zeker gezien het feit dat iedereen nu veel langer moet werken. Wij zijn bofkonten geweest.
In de weer zei…
Ooh heerlijk, wij zijn ook nooit in een gat gevallen en genieten inmiddels al 15 jaren. In december 2005 begon het grote genieten al met het pré pensioen en daarvóór hadden we al kunnen kiezen voor 1 dag in de week minder werken, wat we dan ook hebben gedaan. Je leverde dan wel wat in aan verdiensten, maar daar stond vrijheid tegenover. Toen we werkten deden we dat ook met veel plezier en daarna waren we met veel plezier thuis en nóg ! Fijn hè dat dat kon.
Annelies zei…
Wat een heerlijke luxe dat je de keuze hebt om eerder te stoppen met werken, hè. Dat was het voor ons ook, hoor. Daarin voelen we ons echt bevoorrecht.
Liever het met iets minder moeten doen maar dan wel volop kunnen genieten van alles en iedereen in de tijd waarin je nog gezond bent.
Hoe was het ook alweer: kwaliteit boven kwantiteit, hè of nog zo’n mooie: minder moeten en meer leven.
Sjoerd zei…
Ik ben net wat meer dan een jaar thuis. Mijn vrouw is nu ook een gedwongen thuiswerker en krijgt in juni AOW. Ik hoop na 10 jaar ondanks alles dat het net als bij jullie ook een succes wordt.
Het is een eer die je toekomt: de grootste bedelaar genoemd te worden. Je had het slechter kunnen treffen (-: Alweer tien jaar samen thuis en voor twintig jaar samen genoten.
Ik ben blij voor jullie.
Onliemie zei…
Heerlijk zo een gemeend afscheid. En al 10 jaar aan het genieten? Zalig lijkt me dat. Wij moeten nog heel even wachten.
Wat leuk om te zien en geweldig dat jullie zo genieten samen. XxX
Ger zei…
Volgens mij zijn jullie onder een goed gesternte geboren met zoveel geluk in het leven. Ja,dat waren nog eens tijden om eerder op te kunnen houden met werken en bij het afscheid in de bloemetjes gezet te worden met alles erop en eraan.
Gewoon doorgaan met genieten zou ik zeggen,het is jullie van harte gegund.
Lang niet iedereen heeft na een arbeidzaam leven alle geluk aan zijn/haar zijde en van samen genieten is het niet eens gekomen,helaas....


Leuk om te zien! Mooie herinneringen zo!
KnutzEls zei…
Ook Leo stopte vroeger. Hij kreeg ook een geweldig afscheid. En geen gat, we genieten nog dagelijks van de vrijheid.
Bertiebo zei…
Werkte je tweelingzus daar ook?
Marlou zei…
Ha Marthy,

heerlijk... even terugkijken.
Ik ben net zo: ik hoef niet terug, maar even om het hoekje kijke vind ik wel leuk.
Leve de fotoboeken!

groetjes van Marloui