We reden naar boven naar Issamoulenc-Église waar bij het kerkje de begraafplaats ligt waar Jan en zijn vriend André liggen begraven. Maria wilde graag het graf van Jan zien. Hij had al een dubbel graf gekocht toen ruim dertig jaar geleden zijn levenspartner stierf.
Het is hoog daar met rondom uitzicht op de bergen van de Ardèche. Een prachtige plek.
Twee boerderijen, een kerk en een begraafplaats, meer telt het gehucht niet. De twee boerderijen zijn van één familie.
De hond sloeg aan toen we voor dit huis stonden en madame Vialle kwam naar buiten. Ze zit graag om een praatje verlegen en nodigde ons uit om binnen te komen. Een andere keer zeiden wij.Het is moeilijk te schatten hoe oud ze is maar ik vind het een prachtmens met haar open gezicht en pretoogjes.
We wandelden terug naar de auto en reden naar huis. Maria was tevreden gesteld.
Een leven is zo voorbij, mooi is het dan om herinneringen weer op te halen.
ReplyDeleteWat een mooie plek om begraven te worden. Wel eenzaam om daar te wonen, lijkt mij.
ReplyDeleteWat een prachtplek daar, zo in de ruimte!
ReplyDeleteDat is een heel mooi plekje daar. En die foto van madame; prachtig!
ReplyDeleteWat een dunbevolkt gebied is het toch. Mooi jullie tochtje met Maria, het voelt wel als afscheid nemen, hè?
ReplyDeleteMooi om daar voor altijd te rusten en te wonen.
ReplyDeleteHeb het vermoeden dat Madame Vialle ook last van haar knietjes heeft en moeite met het trapje op en af gaan,aan de geïmproviseerde trapleuning te zien?
Het beeldje in nisje boven de deur zal over haar waken.
Wat is het toch mooi bij jullie!
ReplyDeleteWanneer daar de hond blaft, ga je vanzelf poolshoogte nemen, zal niet zo vaak gebeuren.
ReplyDeleteKan me voorstellen dat je dan graag even een praatje maakt.
zeker voor Maria was dit en bijzondere uitstap
ReplyDeleteprettige avond
Wat mooi is het daar. Maar ook erg eenzaam, lijkt mij. Fijn dat jullie er met Maria waren.
ReplyDeleteAparte uitstap...
ReplyDeleteLie(f)s.