Het repas, ondertussen een oude traditie

Om half twaalf begon het aperitief in Le Serret en ik heb er eigenlijk geen foto's van genomen. Ik stond aan het begin van het pad en was veel te druk bezig om mensen welkom te heten. Er waren namelijk ook wat mensen voor het aperitief uitgenodigd die geen lid zijn van onze dorpsvereniging maar waar we wel vriendschappelijke banden mee hebben. Het was zo leuk om ze weer even te zien en te spreken dat ik foto's nemen wat minder belanrijk vond.

Ondertussen had Jean-Pierre de oven al vol liggen met allerlei heerlijkhden. Deze taart, noten met citroen, was gisteren ook al gebakken maar toen heb ik er niets van kunnen eten, hij was erg geliefd en snel op. Maar Florence maakte er nog een en nu weet ik het zeker, ik ga hem zelf ook eens maken en zet het recept dan op mijn blog. 

 

Sylvie kwam nog aanlopen met deze myrtilletaart, die ging samen met mijn courgettetaart met spekjes en fêta als laatste de oven in.

We zijn als dorpsvereninging van alles voorzien. Begonnen we met eigen borden, glazen en bestek, al gauw werden die zaken door de vereniging aangeschaft. Zoveel makkelijker, nu hoeven we niet nog dagen na het repas uit te zoeken van wie dat bord of die lepel nu was.

Een salade van mijn hand. Sperziebonen en tomaatjes uit eigen tuin samen met rode ui en fêta.

Joël en zijn vriend Bernard kwamen zoals ieder jaar met de allerlekkerste meloen aanzetten.

Terwijl de ouderen alvast een plekje  zoeken hangt Mart nog gauw een schaduwdoek op.

Tijdens de jaarvergadering die we altijd na het repas houden nam Sylvie deze foto van ons. Leuk, jullie mogen hem ook zien. 

Daarna was ons dorpsfeest nog niet afgelopen, we gingen nog even door. Morgen het vervolg.