'Dat soort mijmeringen overvalt je soms hè, een blik op een voorwerp kan je soms zo maar jaren terug in de tijd brengen. Net als een geur...'
Waarop ik weer reageerde met: 'Ik heb daar al eens een blogbericht aan willen wijden, Mirjam, aan geuren die je terug in de tijd brengen. Wat werkt een menselijk brein toch ingenieus, hè'.
Mirjam stuurde daarop de voor mij verbazingwekkende reactie: 'Zo ben ik gek op de geur van carbolineum. Als ik die ruik ben ik terug op de boerderij waar ik ben geboren, een boerderij van een bollenkweker in Anna Paulowna. De rekken waarin de bollen werden gedroogd werden met dat goedje behandeld... heerlijk'.
Waarom was ik zo verbaasd? Ook mijn vader kweekte bollen en als ik de geur reuk van het goedje wat in de bollendrogerijen gebruikt wordt ben ik weer klein kind en sta aan de hand van mijn vader in zo'n drogerij. En juist met deze geur heb ik dat terug-in-de-tijd-gevoel het sterkst en Mirjam blijkbaar ook. Het menselijk brein....onnavolgbaar.
Wat bijzonder Marthy om een jeugdgeurherrinnering te delen. Met carboleum heb ik niets maar bij vers gemalen koffiebonen loop ik in herinnering bij mijn oma naar binnen.
ReplyDeleteJe hersenen zitten raar in elkaar, sommige geuren komen dan naar boven, zoals de geur van een net gestreken zakdoek... Ik heb er zelfs geen meer maar die geur staat me in mijn geheugen gegrift.
ReplyDeleteAls ik de zee zie glinsteren in de zon dan zit ik weer bij de tandarts. Klinkt raar hé :-)
ReplyDeleteDat komt zo.
Ik was denk 'n jaar of 16, 17 toen ik een gaatje in mijn kies had die gevuld moest worden. Mijn tandarts zat in een oude villa aan de Zuid-Boulevard in Noordwijk aan Zee. Ik weet nog goed dat de wachtkamer beneden was. Een doodstille statige huiskamer met een staande klok die keihard tikte. Als je geroepen werd moest je een smalle krakende trap op om zo in de behandelkamer te komen. Nu ging dat boren in de kies nog zonder verdoving dus ik was vreselijk zenuwachtig.
Toen zij, (de tandarts was een vrouw) heel even wegliep had ik even de tijd om rond te kijken. En toen gebeurde het. Ik zag schuin door een van de ramen de zee glinsteren en ik voelde een enorme rust over me heen komen. Niks zenuwachtig meer. En nog steeds, als ik de zee zie glinsteren in de zon, of zelfs als ik alleen maar aan dat moment denk, voel ik nog steeds die ontspanning die toen over me heen kwam.
Wat een bijzonder verhaal, Lida, en wat mooi dat de glinstering van de zee jou ontspanning bracht.
DeleteOh ja, Kris, ook zo'n geur die herinneringen oproept.
ReplyDeleteJa voor mij ook de carbolineum!! Dan denkt aan de zomerhuisjes in Oostvoorne, waar mijn ouders vroeger een huisje hadden en ook de rest van de familie. Soms ook sweet memories als ik bepaalde bloemen geuren ruik, krijg ik daar direct associatie's bij. Niet vervelend
ReplyDeleteDaarom wilde ik er zo graag een stukje over schrijven, Mirjam, omdat ook ik het zo bijzonder vind hoe dat allemaal werkt in onze koppies.
ReplyDelete