De voorbereidingen voor de officiële in gebruik neming van onze gerestaureerde broodoven begonnen gistermiddag al met het opstoken van de oven. Het duurt wel 24 uur om hem goed op temperatuur te krijgen. Mart en Patrice haalden nog even de bank die we ooit van de gemeente hebben gekregen op van de parkeerplaats. Hij stond daar op een idiote plaats en we hebben besloten om hem op dit pad bij de broodoven te zetten. Je hebt dan een prachtig uitzicht als je daar lekker zit.
Vanaf half twaalf waren de mensen uitgenodigd maar we hadden totaal geen idee hoeveel er zouden komen. Er stonden in ieder geval genoeg pizza's en taarten te wachten om in de oven te gaan, allemaal door onszelf gemaakt. Als aperitief schonken we een kir ardéchois, dat is witte wijn met een scheut kastanjelikeur. Natuurlijk was er ook niet alcoholisch, de appelsap van Patrice en Silvy, geperst van de appels uit hun grote boomgaard die onder ons huis ligt.
Patrice is zijn beroep misgelopten, hij is een prima pizzabakker, de een na de ander kwam perfect uit de oven. Ik kreeg een complimentje van mijn buurvrouwen over mijn mooie deeg waarna ik heb verklapt dat ik Italiaans meel gebruikt, speciaal voor pizza's. Ik zal jullie even voorstellen aan mijn mede dorpsbewoners. Op de onderste foto staat naast Patrice Florence. Zij en haar man Jean Pierre zijn van origine Frans maar wonen in Zwitserland en hebben ook al weer heel wat jaartjes een vakantiehuis in ons gehucht. De man links achter Florence is een zoon van de oude monsieur Valette die nu in een bejaardentehuis in Privas verblijft. Ik heb nog veel meer te vertellen maar daar ga ik morgen mee verder.
Vanaf half twaalf waren de mensen uitgenodigd maar we hadden totaal geen idee hoeveel er zouden komen. Er stonden in ieder geval genoeg pizza's en taarten te wachten om in de oven te gaan, allemaal door onszelf gemaakt. Als aperitief schonken we een kir ardéchois, dat is witte wijn met een scheut kastanjelikeur. Natuurlijk was er ook niet alcoholisch, de appelsap van Patrice en Silvy, geperst van de appels uit hun grote boomgaard die onder ons huis ligt.
Patrice is zijn beroep misgelopten, hij is een prima pizzabakker, de een na de ander kwam perfect uit de oven. Ik kreeg een complimentje van mijn buurvrouwen over mijn mooie deeg waarna ik heb verklapt dat ik Italiaans meel gebruikt, speciaal voor pizza's. Ik zal jullie even voorstellen aan mijn mede dorpsbewoners. Op de onderste foto staat naast Patrice Florence. Zij en haar man Jean Pierre zijn van origine Frans maar wonen in Zwitserland en hebben ook al weer heel wat jaartjes een vakantiehuis in ons gehucht. De man links achter Florence is een zoon van de oude monsieur Valette die nu in een bejaardentehuis in Privas verblijft. Ik heb nog veel meer te vertellen maar daar ga ik morgen mee verder.
Geweldig leuk dit.
ReplyDeleteJullie hebben allemaal eer van je werk! Wat ziet dat er ontzettend gezellig uit!
ReplyDeleteHet ziet er zo leuk uit. Mooie manier om Pasen in te leiden.
ReplyDeleteGeweldig!
ReplyDeleteGENIETENMETHOOFDLETTERS !!!!!
ReplyDeleteWat ziet het er gezellig uit!
ReplyDeleteDat is nou net het leuke van zo'n gebeurtenis Sjoerd, dat we met elkaar zoiets organiseren en dat het dan in zo'n leuke sfeer verloopt.
ReplyDeleteDe geblokte stof jaren geleden op de markt in Gouda gekocht, drie tafelkleden van gemaakt en ik gebruik ze hier altijd tijdens het jaarlijkse repas en bij dit soort evenementen. Mijn buren rekenen er al op dat ik er mee aankom. Er liggen er nu twee in de washand.
ReplyDeleteDit is nou werkelijk leven zoals God in Frankrijk. Wat een knus en gezellig tafereel en wat een lief compliment van je buurdames. Koester de mooie momenten.
ReplyDeleteLieve groet ♥
Wat een feest. Ik heb dezelfde vraag als Emie: moet dat lange opstoken altijd? En mogen jullie de oven zelf ook gebruiken of alleen gezamenlijk. In ieder geval hadden jullie nu een fijne dag. En die kir ga ik uitproberen. Lijkt me heerlijk.
ReplyDeleteBij elk gebruik moet de oven zo lang opgestookt worden. Vandaar dat het vroeger in die kleine dorpen rond de Middellandse Zee maar een keer per week gebeurde.
ReplyDeleteIk zeg altijd: onderschat nooit de kracht van een klein dorp.
ReplyDeleteAls ik zo de foto's bekijk van de prachtige oven en de gerechten en de tevreden gezichten van de bewoners.... nou, dan is het maar weer eens bevestigd.
Wat een (h)eerlijk evenement, Marthy!
ReplyDeleteFransen zijn er goed in om zoiets uit de losse pols te organiseren, Jan. Niemand die zich druk maakt of het wel eens zou kunnen gaan regenen, hoeveel mensen er zouden kunnen komen en of we dan wel eten genoeg hebben. Het loopt gewoon, leuk is dat.
DeleteJij moet toch echt eens langs komen, Ludo.
ReplyDeleteHoe simpel kan het zijn..:-). Ziet er super uit! Vraagje ma, is het een tour om de oven aan te krijgen, of zou je er bijvoorbeeld een keer een mooi stuk vlees mee kunnen garen?
ReplyDeleteZeker weten dat wij een lekkere kir met jullie drinken.
ReplyDelete