Bergstichting

Met vriendin Stan had ik afgesproken dat we weer eens bij de Bergstichting zouden gaan wandelen en eten en dat hebben we gisteren gedaan. Even wat uit leg over de Bergstichting. 

Het woonzorgpark Willem van den Bergh is en uitgestrekt park aan de rand van Noordwijk, grenzend aan de duinen. Hier wonen, werken, leren en recreëren mensen, van jong tot oud met en zonder verstandelijke beperking en/of andere beperking.

 Het park bestaat al bijna 100 jaar, Stan en ik zijn er mee opgegroeid. De bewoners en hun verzorgsters liepen vaak 's zaterdags door het dorp en als we 's zondags met mijn vader liepen te wandelen in de duinen kwamen we ze ook vaak tegen. Pa maakte dan altijd een praatje met de begeleidsters, hij kende er veel. Ons werd goed ingeprent dat we het woord 'gekken',wat natuurlijk heel gewoon was in die tijd, niet mochten gebruiken.

Ik was er al meer geweest met Stan, in het restaurant op het park kan je lekker eten maar nu staat er al een aantal jaren een nieuw multifunctioneel gebouw, Plein 6 waar ook het restaurant in zit en zelfs een supermarkt.

Het is een uitgestrekt terrein onder de duinen tussen Noordwijk en Katwijk. Vanuit Noordwijk-Binnen liepen wij als kind met mijn vader door de bollenvelden, het Vinkenveld en ter hoogte van de Bergstichting gingen we dan het duin in. 

Op het park kom je mensen tegen die bezig zijn met hun dagelijks werk, zoals de post rondbrengen, het groen onderhouden en honden uitlaten. Maar ook deze begeleidsters met kinderen op pony's. Het is zo anders als vroeger.

Tegenwoordig maakt men gebruik van de vaardigheden en talenten van mensen met een beperking of aandoening. Zij leveren met hun eigen-aardigheden een bijdrage aan serviceverlening, horeca en winkels en aan het vervaardigen van diverse producten. Oh ja, er was zelfs een kringloopwinkel op het park, Stan en ik hebben even lekker lopen snuffelen en ik kocht een paar leuke oude kaarten.

Vanaf het park kon ik met een lange lens een foto maken van de twee kerken die in Noordwijk-Binnen staan. De linker kerk was de katholieke kerk die ik mijn hele jeugd bezocht. De huizen stonden er toen nog niet, het was allemaal bollenland. Zo ongeveer op de plek van het meest rechtse huis ben ik geboren en opgegroeid.
 

Reacties

Bertiebo zei…
Gekken... ja de taal, de terminologie is ook op dit gebied veranderd. Je vader was zijn tijd vooruit.
Emie zei…
Zo fijn dat mensen met een beperking weer zichtbaar zijn. Fijn voor hen en voor ons.
John zei…
Iemand met een verstandelijke handicap is natuurlijk niet gek. Sommige zijn slimmer dan mensen zonder.
Ik vind het mooi, dat de mensen kunnen en mogen integreren in het straatbeeld. Iedereen moet weten, dat die wereld ook bestaat.
Edward McDunn zei…
Fijn én goed dat mensen met een beperking, zinvol en nuttig bezig keunnen zijn hoo.
Judy zei…
Wat mooi dat de talenten en vaardigheden van de mensen zich kunnen ontplooien! Dat zullen mooie dingen zijn in dat winkeltje.
Janny zei…
Fijn dat mensen met een beperking in zo'n mooi park kunnen wonen en werken.
Sjoerd zei…
Toch mooi dat dit soort instellingen er zijn.
In de weer zei…
Ja fijn hè dat deze mensen nu kunnen deelnemen aan de maatschappij.
Wij komen net thuis van een lekker fietstochtje en dronken koffie op een van onze favoriete stopplekken, Brownies&downieS .
Ook zo’n heerlijke werkplek voor deze mensen.
Lies zei…
Fijn dat het tegenwoordig zo kan!
Mooie plek daar!
Lie(f)s.
bemar zei…
Mijn tante heeft er vroeger gewerkt. Leuk om te lezen.
Lida zei…
Ik ken hier in Almere ook iemand die daar -ik geloof ergens in de jaren '70- in de zorg werkte. Ze had er een hele leuke tijd gehad, vertelde ze me. Het was er hard werken en ze gingen veel wandelen met de kinderen. Ja, en ook ik zag ze vaak voorbij komen, want ze liepen vaak langs onze straat. Misschien was zij wel een van die verzorgsters waar je vader een praatje mee maakte.